-68

Ξεκινάει επισήμως η τελευταία γαμημένη βδομάδα που θα 'μαστε τα πουτανάκια της περιοχής. Είτε από υπηρεσίες που κάνουμε σε όλο το στρατόπεδο (ό,τι έπρεπε να κάνουν οι βυσματύποι δηλαδή) είτε από χωσέ γραφειοκρατική δουλειά, εμπλεκόμενοι με κάθε άρρωστη όρεξη και απαίτηση του κάθε δημόσιου υπάλληλου που βαριέται και προσπαθεί να αποφύγει ευθύνες. Σήμερα μπαίνει και νέα ΕΣΣΟ και νομίζω ότι μπορούμε επισήμως να θεωρηθούμε ότι έχουμε πάρει χρωματάκι και μπορούν να μας γυρίσουν να συνεχίσουμε να καιγόμαστε και απ' την άλλη. Συγκλονιστική εμπειρία.
Μας περιμένουν τρεις τελευταίες μέρες υπηρεσιών, οι συμφαντάροι-συνέλληνες είναι εξουθενωμένοι και δεν προβλέπεται να πάρουν έξοδο μέχρι και την Πέμπτη, που θα 'χουν φτάσει να είναι σχεδόν μια βδομάδα μέσα, αλλά η ζωή είναι δύσκολη και χώρος για εξόδους δεν υπάρχει. Και δεν βγάζω ούτε τον εαυτό μου παρά κάθομαι για τις ορέξεις των αξιωματικών, όπως είπα και πιο πάνω. Σε αντάλλαγμα για το χρόνο που χάρισα, τη φαιά ουσία που σπατάλησα, την ψυχική ενέργεια που ξόδεψα, τις κοσμικές ενέργειες που στερήθηκα, τη γραφική ύλη που αγόρασα και τη βλακεία που υπέμεινα, δεν τρέχω τουλάχιστον σε αγγαρείες και αυτό είναι καλό. Στέκω πυλώνας αντίστασης της σκέψης και μου παίρνει λίγο παραπάνω χρόνο να βγάλω τη δουλειά για να παίξω ενδιάμεσα στο λάπτοπ μου plants versus zombies. Και για λίγο αισθάνομαι ότι είμαι στον κήπο μου. Ή έστω, στον κήπο μου αν είχα πάρει και ελεζντί.
Μικρό υπομνηματάκι, για τον Ο. Τον επόπ λοχία που «διά τον απουσιάζοντα» διοικεί το κοπάδι μας. Αρχικά, και μόνο που ο Μέην Μαν Δύο, από τις 40 μέρες που είμαστε εδώ, έχει εμφανιστεί –ζήτημα θα 'ναι– τις δέκα, αυτό είναι από μόνο του καλό. Ωραίος τύπος ο Μ.Μ.Δύο, αλλά ο ίδιος παραδέχεται ότι είναι αρχίδι. Μοιράζει ποινούλες και είναι και αυστηρός, προφανώς επειδή καταλαβαίνει το μάταιο της δουλειάς του. Λείπει όσο μπορεί περισσότερο και παρόλο που τρέφουμε βαθιά ανοχή ο ένας για τον άλλο, άντε και κάμποση εκτίμηση και ολίγη από κατανόηση για την έλλειψη πρακτικής σκέψης και το παράλογο ανωτέρων, όλο το κοπάδι είμαστε λίγο πιο ήσυχοι όταν λείπει. Ο Ο. όμως είναι μια άλλη υπόθεση, βαθύτατα αξιόλογη και αξιομνημόνευτη. Παντρεμένος 38άρης, ρίχνει στάνταρ χρόνια στο κεφάλι του ΜΜΔύο, που κακές γλώσσες τον περιγράφουν ως «αυτός με τα καυλόσπυρα και το αγγούρι στον κώλο». Απλώς τα επαναλαμβάνω, εγώ τον συμπαθώ. Σφίχτες κι οι δυο, πιθανότατα ομοϊδεάτες πολιτικά και τους αρέσει και η ίδια μουσική. Κάτι ντιτζέηδες με πριόνια. Πάμε σε φλασμπακ. Ο Ο. έσκασε μύτη την πρώτη μέρα με αμαξάκι και βγάζει, ενώ είμαστε χυμένοι έξω από τους θαλάμους, πριν καν μας βάλουν μέσα, από το πορτμπαγκάζ ένα σκύλαρο να! Και δώστου να χέζονται πάνω τους όσοι κουβαλούσαν πράγματα αμφιβόλου νομιμότητας και να τρέχουν να τα ξεφορτωθούν. Τον είδαν και σφίχτη και τρόμαξαν. Μπαίνοντας στο διοικητήριο επειδή σήκωσα χέρι στο «ποιος κάνει καλά γράμματα» μου δίνει ο Ο. ένα καλό στιλό και μου λέει γράψε αδειόχαρτα, αλλά μη μου χάσεις το στιλό, είναι ο αγαπημένος μου και κατευθείαν τον συμπαθώ. Σκάει κι ένα χαμόγελο, «θες κάτι παλικάρι μου, όλα καλά εδώ;» και ηρεμώ. Λίγες βδομάδες μετά, ο Ο. διοικεί την υπομονάδα διά τον απουσιάζοντα. Δηλαδή μπαίνει λίγο πριν τις 8, κλειδώνεται στο γραφείο, χύνεται στην πολυθρόνα του επισκέπτη και αράζει ενώ εγώ κάνω και τις γραφοδουλειές και τις αγγαρομαζώξεις και τις εκτυπώσεις και όλο το τζιφροσφραγιδομάνι όπως κρίνω εγώ. [Κατέληξα στο ότι έχω βάλει τις δυο τύπου υπογραφές του περισσότερες φορές απ' ό,τι έχω βάλει στη ζωή μου τις δικές μου]. Λίγο μετά, αφού έχει στείλει τον κόσμο για δουλειές, συνδέει κάτι ηχειάκια στο λάπτοπ του βάζει μερικά πριόνια και αντιλαλεί το διοικητήριο. Τις τελευταίες μέρες επαναλαμβάνεται αυτό αλλά πλέον με φωνάζει με το this-is-not-my-real-name και μου δείχνει στο λάπτοπ αποσπάσματα από το Berlin Calling [κοίτα φίλε τι κάνει ο τύπος, δεν υπάρχει, έχει πάρει τα πάντα], από κάτι ταινίες με το Στέηθαμ [ωραία φάση, το παλικάρι σκοτώνει με τα χέρια], μου λέει για πράματα που με την εντύπωση που μου 'δωσε την πρώτη μέρα δεν του τα 'χα και μου 'χει ήδη περάσει στο λάπτοπ του εντ ε χαφ μεν και κάτι ταινίες. Μια χαρά παρέα είναι. Σήμερα ήρθε και απ' το δικό μου γραφείο, με τράκαρε συμπράγκαλα στριψίματος. Κάποια στιγμή κάθισε κιόλας και είδε ανοιχτό στο λάπτοπ το «-67», που μόλις είχα τελειώσει το «Τώρα με τη Χρυσή Αυγή;». Έστριβε εκείνη την ώρα και μιλάγαμε, εγώ το 'χα ξεχασμένο το κειμενάκι ανοιχτό και τον ακούω ενώ ασχολούμαι με κάτι εξοδόχαρτα να λέει «"Τώρα με τη Χρυσή Αυγή;" τι είναι αυτό ρε; Κι εγώ Χ.Α. ψήφισα. Δεν τους το 'ριξα ρε φίλε. Είπα να μην τους το δώσω.» Δεν κατάλαβα ακριβώς τι εννοούσε γιατί είχα μπει στο πετσί του ρόλου του μαλάκα «Α, τίποτα, ένα κείμενο που βρήκα, με κάτι μαλακίες» και βιάστηκα να κάνω μίνιμαηζ το παράθυρο και μετά να το κλείσω βιαστικά. «Πολύ φτηνά» απάντησα νοητά στον πουφ στην κάλτσα μου και έκανα αριστερά στο πρώτο φανάρι που η ταμπέλα στο ντεσκτοπ έλεγε It's always sunny in Philadelphia και κατεύθυνα τη συζήτηση «Προς Σειρές».
Δεν πρέπει να λησμονήσω το σκουρόχρωμο δέρμα του στο πολύ αυστηρό πρόσωπό του και τα πολύ άγρια χαρακτηριστικά. Που όταν όμως χαμογελάσει, έχει την καταπληκτική ιδιότητα να μεταμορφώνεται γιατί αποκαλύπτει δυο σειρές από πολύ λευκά δόντια που κάνουν τρομακτική αντίθεση και με το υπόλοιπο πρόσωπο και με τη φυσιολογική του φάτσα και πραγματικά σκαλώνεις γιατί νομίζεις ότι βλέπεις άλλο άνθρωπο. Είναι όντως σαν να 'χει δυο πρόσωπα και πολύ διαφορετικά μεταξύ τους, πράγμα που σπάνια έχω δει σε άνθρωπο.
Και το ερώτημα παραμένει. Κι αν κάποιος ξέρει, να μου απαντήσει. Πώς τα 'χει μπλέξει στο μυαλό του αυτός ο άνθρωπος αμφιβόλου νομιμότητας πράματα και χρυσή αυγή μαζί; Γιατί πραγματικά μπερδεύτηκα.

-67

Τώρα; Με τη Χρυσή Αυγή;
Άσε το άλλο: που θα γεμίσουμε τώρα αντιφασίστες. Παλιά; Κρύβονταν σε υπόγεια, συντρίμμια, γιάφκες και άδεια κτίρια, κυνηγημένοι από παντού, στα χαρακώματα της μόδας του περιθωρίου. Φιλοεβραίοι και προδότες. Τώρα με τη Χρυσή Αυγή; Θα γεμίσουμε.
Αλλά κακά τα ψέματα, δεν έχουμε να φοβηθούμε και κάτι. Όπως λέει και ο Ν. δεν έχουμε τίποτα να φοβόμαστε αφού είμαστε Έλληνες, βαφτισμένοι και με λευκό δέρμα. Σ' ευχαριστώ θεούλη μου που δεν με έκανες αλβανάκι να λες.
Ήθελα να 'ξερα όμως για τους νέους που λένε ότι δεν μαθαίνουν τίποτα και δεν ξέρουν ιστορία. Όλοι όσοι ψήφισαν φασιστοξεράσματα (το «δημοκρατία έχουμε» ευτυχώς λειτουργεί προς παντού) δεν θυμούνται τίποτα; Δεν ήταν στα σος τότε με τις δέσμες; Δεν τους τα 'παν οι παππούδες τους;
Άνοιξα, για να καταλήξω, χτες μια γαμωεφημερίδα που βρήκα αφημένη στο γραφείο του αυδμ μετά από μήνες. Μάρκα εφημερίδας που κανονικά έξω ούτε καν αγόραζα. Και βλέπω Τσίπρα να ποζάρει σαν νέο Αντρέα να υπόσχεται δημόσιο τομέα, παροχές, μισθούς και να εξάπτεται για εξαπτονάτο. Κι αν αυτό δεν το καταλαβαίνουν οι ίδιοι ότι είναι ντεζαβού που το 'ζησαν κιόλας, εσένα που στα 'παν πώς σε κάνει να νιώθεις; Δυο σελίδες μετά ?–η κατάσταση κάθε άλλο παρά βελτιώθηκε– είδα τι βάζει στη βουλή η Χρ. Αυγ. Κάτι τυπάκια κόλαση λέμε και μπόνους, τσάμπα, δώρο, τη γυναίκα του αρχηγού. Απ' ό,τι φαίνεται, στενοχωριέται που βάζει ανθρωπόμορφους βουλευτές η Χρ. Αυγ. γιατί μάλλον θα προτιμούσε να πετάξει μέσα 10 ρόμποκοψ (μιας και το ανδροϊδομπάτσοι δεν το έχω ακόμα κατοχυρώσει ως επίσημη μετάφραση) να τα κάνουν όλα λίμπα και να φκιάξουνε μετά μια χούντα να μας αξίζει. Και μέχρι το «λίμπα» ίσως δεν έχουν άδικο. Όμως όταν οι άνθρωποι βαδίζουν στα άκρα λίγο δύσκολο να μην σκοντάψουν στο γκρεμό.
Έτσι το μόνο που ένιωσα (πέρα από τη συνηθισμένη αηδία και ξινίλα παλινδρόμησης που νιώθεις με τις τηλεοπτικές ειδήσεις, λες και μασάς λάσπη από σάλια, μέηκαπ και ιδρώτα πρετεντεροειδών) διαβάζοντας στο πόδι εκείνο το εφημεριδόφυλλο ήταν ένας φόβος. Φόβος ότι τα κουλ λαϊκά παιδιά, που λένε ότι η χούντα καλή ήταν και ότι ο αντρέας έπρεπε να έχει δολοφονηθεί τότε, θα ηρωοποιηθούν, θα θεωρηθούν η νέα ομάδα δράσης 21 (21 jumpstreet) και θα αποκτήσουν νέους οπαδούς. Τότε είναι που θα μπω στο πρώτο αεροπλάνο με άγνωστο προορισμό και χωρίς επιστροφή. Να ακολουθήσω όλους αυτούς που θα 'ταν ελπίδα για εδώ. Τόσοι γαμημένοι αιώνες αποικισμού, μετοικισμού, μετανάστευσης, προσφυγιάς, τα δοκιμάσαμε όλα - κανένα δεν αφήσαμε, και ακόμα τίποτα. Ούτε μάθαμε να έχουμε κατανόηση και ανοχή για τους ξένους, ούτε βρήκαμε τρόπο να μην ξερνάμε κόσμο προς τα έξω. Κύκλοι εσωστρέφειας και εξωστρέφειας. Μπα, όλοι πρέπει να πάμε έξω. Για να εκτιμήσουμε περισσότερο το μέσα που θα καίγεται. Και να γυρίσουμε με φόρα να δώσουμε μια κλωτσιά στους λάγνους μισαλλόδοξους που θα χορεύουν στα αποκαΐδια. Προς το παρόν μπορώ να περιμένω το τέλος της θητείας.
Υγ1. Να μου χαθείτε μπάσταρδοι. Που αν αγαπώ τη χώρα μου θα με λέτε εθνίκι και αν επιπλέον ανέχομαι και συμπονώ/κατανοώ το διαφορετικό θα με λέτε προδότη.
Υγ2. Προς Ινδό. Στρατός: Σε πιέζει προς το lawful και του ξεχύνεσαι προς το evil από αναγκαστική αντίδραση.

-66

Μα να βλέπεις σε χώρο 2x2 στο λάπτοπ με δυο σειρές τη Μπιγιονσάρα και να 'χεις δίπλα τον πρωκτικό τύπο να παίζει Heroes of Might and Magic III («παιδιά θέλετε να παίξουμε;» ηρωικά εύκολο ΟΧΙ!) και να σου τηνεσνομπάρει κι από πάνω επειδή, λέει, φοράει κίτς ρούχα; Άκου να τον ενοχλεί ο ασημένιος φιόγκος… Βρε ουστ.

-65

Ξέρεις ότι αρχίζεις να παλιώνεις στον Αυλώνα όταν βάλεις καινούρια εσο από κουτάβια.
Συζήτηση στο υπόστεγο για κουτάβια, κουκουβάγιες που περνάνε πάνω απ' τα κεφάλια μας («που να σου πάρουν πίπα πιράνχας!») και κλαρινίντζες. Αναφορά στο ηπειρώτικο πανηγύρι και σε τραγουδιστές όπως τον Καψάλη.
Συνειδητοποίηση γιατί τα σκυλιά αρρωσταίνουν: Γιατί τρέφονται με ζβαν (που δεν είναι καν μάρκας ζβαν). Κάθε φορά που τρώμε Γκοτζίλα μια σκυλομάνα κλαίει κάπου τα αδικοχαμένα κουτάβια της που γίνανε φαϊ. Κι εμείς τα ταϊζουμε το ζβαν που δεν τρώμε. Συμπέρασμα: Κανιβαλισμός, ωμοφαγία και σαλμονέλα = εκρηκτικός συνδυασμός για τα σκυλιά. Έτσι προκύπτει ο (Τσέρνο)Μπιλ και η παρέα του. Ακόμα και ο Μούργος/Ράμπο/Αζόρ/Μπούμπης φέρεται σαν να είναι μούτος και βγάζει κάτι απόκοσμα κράου μόνο ώρες ώρες. Από το ζβαν είναι στάνταρ. Άρα, για να είμαστε έτοιμοι για την εποχή που θα τρώμε ο ένας τον άλλο, παιδιά, τρώτε πολλά φρούτα και λαχανικά. Πάρτε βιταμίνες. Τραφείτε και σκεφτείτε συμβατικά και υγιεινά, μην κάτσετε στο λαιμό όσων σας φάνε.

Παρασκευή πρωί.
Για αυτούς που φεύγουν.
Αν ένας που φεύγει αφήνει κενό, τι γίνεται με τους 25; Δεν έχει σημασία αν στους 25 που φεύγουν σε ενδιαφέρουν οι 10, δεν σε ενδιαφέρουν άλλοι τόσοι και ρίχνεις αλάτι πίσω από την πλάτη των άλλων 5. Άλλο αυτό. 25 άτομα στο προαύλιο φορτωμένα σακίδια και λουκάνικα όταν τους κοιτάς από λίγο πιο ψηλά, από το διάδρομο μπροστά από τους παλιούς τους θαλάμους είναι σαν αμήχανη στιγμή σε live.
Ειδικά αν σκέφτεσαι ότι υπό κανονικές συνθήκες θα πήγαινες κι εσύ μαζί τους. Μένεις πίσω. Χειροκροτάς. Τρέχεις ως το τέλος του διαδρόμου να χαιρετήσεις κάποιον που ξέχασες, χαρούμενος τουλάχιστον που πολλοί μαζί φεύγουν για κάτι διαφορετικό από εδώ που νιώθεις κολλημένος τους τελευταίους δυο μήνες και κάτι.
Για αυτούς που μένουν.
Θέσεις θα μείνουν άδειες, αγαπημένες γωνιές θα δώσουν ανάπαυση, κάλυψη και άνεση σε άλλους, αστεία θα πέσουν στις χαράδρες του χρόνου, ώρες θα μείνουν άδειες, παραδόσεις θα σπάσουν. Η ησυχία θα απλώνεται πιο εύκολα και θα κάθεται πιο βαριά, θα σε κοιτάει από κάπου χαμηλά με διαφορετικό στόμφο.
Ο ήλιος θα χτυπάει την άμμο και το χαλίκι και τα κιτρινωπά κτίρια και τους αυτόματους πωλητές και τα σκυλιά που θα 'χουν ξαπλώσει ημί-νεκρα σε κάποιον ίσκιο και στα κάδρα που θα φαίνεται λιγοστό το πράσινο, κάποιες νωχελικές ώρες του μεσημεριού θα νιώθεις πως βρίσκεσαι σε βενζινάδικο/καφετέρια/ντάηνερ απ' αυτά τα αμερικάνικα, που πίνεις τσάμπα καφέ, μασάς κερασόπιτα και περιμένεις ανυποψίαστος τον επόμενο ψυχοπαθή δολοφόνο να μπει με κάτι σαν τζιτρία. Ελπίζεις να μην είσαι εσύ.
Δυο τα σενάρια με το που μαθαίνεις ότι η περιπέτεια προς το άγνωστο που έφυγαν οι 25 τους βγήκε σε γη της φανταροεπαγγελίας: είτε ξενερώνεις τη ζωή σου και σου στρίβει είτε χαίρεσαι που τα παιδιά ξεφύγανε και πέφτεις σε κατάθλιψη, για να 'χεις κάτι να κάνεις εδώ, στην άκρη του κόσμου.

-64

Στον Χάρι που του αρέσει και φεύγει αύριο.

-63

Η ώρα της μαρμότας
Περάστε. Φωνάξτε. Διατάξτε. Καλέστε. Ζητείστε. Διατάξτε με λάθος ελληνικά. Διατάξτε με κακά ελληνικά. Διατάξτε αντιφατικά.
Επαναλάβετε. Διάλειμμα δυο λεπτών.
Περάστε. Φωνάξτε. Διατάξτε. Ξανακαλέστε. Εξαφανιστείτε. Αργήστε. Κάντε λάθος. Πάλι. Φιδιάστε. Τεντώστε. Φιδιάστε. Τεντώστε. Παραβιάστε. Κρυφτειτε.
Επαναλάβετε.
(Ρεφραίν) Πάμε. Αγνοήστε. Αγνοήστε. Διατάξτε. Γελάστε. Συμπληρώστε την αίτηση, υπογράψτε κάτω δεξιά και κερδίστε κι εσείς ένα γελάκι ραμμένο πάνω σας και μια θέση στις μεταξύ μας μιμήσεις πίσω απ' την πλάτη σας.
Επαναλάβετε δυο φορές.
Κολλήστε. Τρίψτε. Στρίψτε. Χαθείτε. Σκουπίστε το κοντοκουρεμένο σας κεφάλι. Γυρίστε το βλέμμα με όλο το κεφάλι αλλού. Και τώρα σηκωθείτε. Ξανατρέξτε. Μαζέψτε. Καθαρίστε. Ξέρεις από Γουόρντ; Τσακιστείτε. Ξυπνήστε. Καθαρίστε.
Επαναλάβετε άλλη μια μέρα.
Επαναλ- Άκυρο.

-62

Περί βλακείας #23423
Ακολουθεί πραγματικός διάλογος.
-Ρε δες το ακτινίδιο πόσο σάπιο είναι!
-Γιατί, που το κατάλαβες ρε;
-Δεν βλέπεις μέσα που 'ναι καταπράσινο από τη σαπίλα;

Είναι ο ίδιος χαϊδεμένος με τα εξανθήματα και την αρρώστια στο μυαλό, το καθυστερημένο ξαδερφάκι που θα 'θελες να κλείσεις στο υπόγειο.
Σήμερα όμως καταφέρνεις να μην υποκύψεις και τα μαθαίνεις μόνο από άλλους.
Έτσι, η μέρα θα κλείσει με μπύρες στο υπόστεγο αγορασμένες από τη λέσχη αξιωματικών. Δίκαιο. Ησυχία, χαλάρωση και φεγγαροθεραπεία.

-61

Περί αυτοσχεδιασμού. Ή να κάνω και κακά;
Νομίζω ότι αντιλαμβάνομαι το λόγο που αυτοσχεδιάζω με ολοένα αυξανόμενη συχνότητα, συνέπεια και διάρκεια τον τελευταίο καιρό. Ακούω μερικά δείγματα αυτή τη στιγμή. Είναι χρονικά αποτυπώματα. Σαν καταχωρήσεις σε αόρατο ημερολόγιο. Κουβαλάνε τις μυρωδιές. Εκείνη τη στιγμή κλείνουν οι υπόλοιπες αισθήσεις, τα πάντα παύουν να αντανακλούν ήχους και χρώματα και αρχίζω να λειτουργώ διαφορετικά. Καθαρά εσωτερικά. Ζητώ κάτι από ένα κομμάτι ξύλο κι ένα κουβάρι νάυλον. Για να μου το δώσει, πρέπει να το ζητήσω ευγενικά και με κάθε τρόπο, αν χρειαστεί θα το απαιτήσω κιόλας, πράγμα που σπάνια εξελίσσεται καλά. Αλλά είναι επιτακτική ανάγκη να γεμίσω γύρω μου ένα κόσμο που αρχίζει να σβήνει και θέλει να αποτραβηχτεί από τα μάτια σου. Ή αυτά απ' αυτόν. Κάποιες φορές ξεκινάει ειλικρινά και πηγαία, άλλες επειδή νιώθεις ότι χρειάζεσαι να αποτραβήξεις τα μάτια σου από τον κόσμο και να κλείσεις όλες τις ασφάλειες στο κέντρο ελέγχου του μυαλού σου. Όταν συμβαίνει και αρχίζεις να ζητάς μυρωδιές από το όργανο κι αυτό προσπαθεί να σου τις μεταφράσει, εσύ στέκεσαι μπροστά του με ένα εγχειρίδιο μετάφρασης με λευκές σελίδες, για να σπάσεις ένα κώδικα που έφτιαξες ο ίδιος. Γλώσσα με κανόνες μαθηματικούς που επινόησες εσύ. Ολόκληρος μικρόκοσμος που κινείται ανεξάρτητα από τον εξωτερικό, τον «πραγματικό».
Όταν ο πραγματικός κόσμος γίνεται ενοχλητικός και αμφισβητεί τα όρια της ελευθερίας σου, είναι λογικό να φτιάχνεις με κάθε τρόπο ένα δικό σου όπου θα είσαι ο παντοδύναμος και φιλεύσπλαχνος θεός της πλάσης σου.

-60

Dogs, Εκλογική φαγούρα στην εδώ πλευρά του φεγγαριού, A Great Gig Indeed

[insert video here – elections/radio/dogs scratching]

The great turd in the sky.
Σήμερα είχε το μεγαλύτερο φεγγάρι που είχε ποτέ, λέει. «Ποτέ» όσο ζω δηλαδή. Ένα φως χύθηκε πάνω μας, μας κάλυψε και έκανε τα σκατά που είμαστε χωμένοι να μοιάζουν πιο ρομαντικά, πιο χαριτωμένα, πιο μοβ παστέλ.
Ας πάρουμε όμως τη μέρα απ' την αρχή της.
Ανοίγω τα μάτια μου μαζί με τις κάλπες, νομίζω για πρώτη και ελπίζω για τελευταία φορά στη ζωή μου. Ντύνομαι τα πολιτικά μου, που λογικά σήμερα θα μοιάζουν ένα τι πιο πολιτικά απ' ό,τι άλλες μέρες, γιατί τα φοράω λόγω της ημέρας, και ετοιμάζομαι να εκτελέσω την υπηρεσία ψήφου μου. Λογάριαζα βέβαια χωρίς το τσίρκο του ήλιου που έστησε εκλογική παραγωγή χολιγουντιανών προδιαγραφών και έκαναν τα πάντα να καθυστερούν 6 με 8 ώρες.
Desperation is the English way.
Παλιοί και νέοι επόπτες, αλφαμίτες, γραφείς και γραφιάδες, οδηγοί και βουλευτάδες μπλέκονταν στα προγράμματα που με κόπο είχα στήσει και επέμεναν να περάσει το δικό τους. Το αποτέλεσμα των επεμβάσεών τους ήταν να πάω να ψηφίσω περίπου 7 ώρες μετά το κανονισμένο. Όλοι ήμαστε σε επιφυλακή. Μεταφορικά βέβαια.
ΣΟΙ 1/ 9-12 πμ (πρώτο νούμερο)
Αφού δεν πάμε να ψηφίσουμε οι των ειδικών εκλογικών καταλόγων αξημέρωτα, ξαναβγάζω τα πολιτικά μου, μπαίνω στην παραλλαγή μου και πιάνω πρωινό νούμερο σκοπού οπλισμού. Επ' ώμου την κιθάρα και κάθομαι ανάμεσα στους οπλοβαστούς, μέσα στο ανοιχτό παράθυρο. Ο γνωστός από παλιότερα αύδμ με κληρονομικό χάρισμα φτάνει στο απέναντι διοικητήριο την ώρα που παίζω και με βλέπει πάνω στο παράθυρο, με φάτσα δέντρο να παίζω ένα summertime in prague και δυο κολλητούς πρωινούς αυτοσχεδιασμούς που αποθήκευσα στο κινητό ως «διπλοβάρδια». Double-shift που λέμε και στο χωριό.
ΣΟΙ 2/ 18-21 μμ (δεύτερο νούμερο)
Χτες βράδυ μου είπαν ότι σολιψισμός είναι αυτό που κάνει αυτός που ταυτίζει τον κέντρο του κόσμου με τον παρατηρητή-εαυτό του. (Κάπου εκεί έγινε και απαραίτητος αποκτηνωμένος αναγραμματισμός σε ψολισισμός, που όμως δεν θα μας απασχολήσει εδώ.) Ενώ μου το λέγανε αυτό, σκεφτόμουν ότι ίσως κάποιος που σκοτώνει να το νομιμοποιεί στα μάτια του θεωρώντας ότι η ζωή που αφαιρεί δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο. Απ' τη στιγμή που ο ίδιος δεν δίνει αξία στη ζωή που αφαιρεί, δεν έχει καμιά αξία αυτή από μόνη της. Βλέπω δηλαδή εγώ το Run Rabbit Run Ράμπο-Μούργο-Αζόρ-Μπούμπη μπροστά μου να ξύνεται και να υποφέρει και του σπάω με την αρβύλα το λαιμό. Δεν είναι κανείς μπροστά να πει «κρίμα». Αν δεν το πω εγώ, μήπως δεν είναι κρίμα κιόλας; Μπορεί βέβαια να μιλάει και το κτήνος έξω μου.
ΣΟΙ 1/ 9-12 πμ (αντέντουμ)
Χρεώνω όπλα σε δυο καθυστερημένα 18χρονα από Χαλκίδα. Επιστρέφουν από έξοδο τελευταίοι παρόλο που έρχονται από διπλανή περιοχή και με δικό τους αμάξι. Λίγο πριν χρεωθούν όπλα και φύγουν θυμούνται ο ένας κάτι εξανθήματα λόγω μπίχλας=αλλεργία και ο άλλος τα δόντια του. Μετά από μια σύντομη εξόρμηση στα ιατρεία στην αναζήτηση του Ελεύθερου Υπηρεσίας, ο ηλίθιος και ο πανηλίθιος επιστρέφουν απογοητευμένοι. Οι μιλημένοι γιατροί φρόντισαν να τους ρίξουν άκυρο. Μες στη γκρίνια παίρνουν τα όπλα τους, μιρλίζοντας ότι οι γραφείς τα ξύνουμε όλη μέρα και γιατί δεν τους έβγαλα έξοδο την πρωτομαγιά να φάνε το αρνάκι του παππού τους, που πολύ τους κόστισε, και ότι μαλακία έκανα, αλλά –ντάξει- ξεχασμένα. Και μια στιγμή όντως ξεχνιέσαι και ξεπέφτεις στο φαύλο κύκλο της βλακείας και απαντάς σε όλα τα μούλικα όπως πρέπει. Μετά νιώθεις βρώμικος από τα σκατά που κυλίστηκες. Αλλά η ζωή είναι σύντομη και -αν ο αυδμ έχει δίκιο- για μένα πιο σύντομη και τους αφήνεις να φύγουν αφήνοντας άβριστη την παναγίτσα που κάνει πιάτσα στη γειτονιά τους.
12-14 μμ
Ώρα ψήφου. Στο λεωφορείο Κυριακή γιορτή και σχόλη να 'ταν η βδομάδα όλη. Σχολείο, ψήφος, έγκζιτ πολ κι όξω. Πάλι μέσα δηλαδή. Φαγητό μαζί και με τα σκυλιά. Άπειρα τηλεφωνήματα από οργισμένους επικείμενους εξοδούχους ψηφοφόρους που είναι ακόμα σε φυλάκια και προσπαθούν να κατανοήσουν κάτι από την υπερβατική ρευστότητα του προγράμματος του στρατοπέδου.
Γραφείο/ 14-18μμ
Ύπνος με λάπτοπ βιασμένο από τους ιούς. Συγκινητικό γουη-μις-γιου τηλεφώνημα από Κρις.
ΣΟΙ 1/ 18-21 μμ (αντέντουμ)
Καφές και σκοπός. Σκοπός και καφές. Μπροστά στο διοικητήριο η δική μου βεράντα με καφέ, τσιγάρο και εκλογικές συζητήσεις στο ραδιόφωνο. Να θυμηθώ να γράψω κάτι για αυτήν που γελάω κάθε που ακούω το όνομά της, την εξάρτηση, addiction, you know? Και τις τιράντες της που μου πέφτουν συνέχεια και not-so-sexy.
Υπόστεγο/ 21-24 μμ
Επιστροφή εξοδούχων. Νούμερο στο υπόστεγο. Φόντο παστέλ φεγγάρι, νέφη να αλλάζουν θέση, το φεγγάρι να κινείται, να κρυφοκοιτάει και να σου αγκιστρώνει το βλέμμα. Δεν θες να παίξεις κιθάρα γιατί από τη μία, θα γίνεις ερωτικό κάλεσμα για τον αύδμ και η βραδιά θα εξελιχθεί σε σουαρέ βλακείας με τον παίζει-ο-θεός-ζάρια που λέει «χαχά, καλό ε» όταν λέει αστείο (falsetto heavy) και σου παραγγέλνει τρέχοντας γύρω στην αυλή το spiderman-spiderman, αλλά και γιατί θες τα χέρια ελεύθερα για να στρίβεις, να καπνίζεις και να βλέπεις. Ακούς κάτι που λέγεται dubstep.
[Insert youtube video here: What's goin' on]
edit:

Γραφείο/ 24-02 πμ
Ύπνος λειψός με υπόκρουση ενός solo dnd undead heavy ή unheavy dead session. Θέλανε να με σηκώσουν κι απ'το υπόστεγο για να παίξω μαζί τους. Μπα. Όχι. Απόψε έχει φεγγάρι καλό. Κι είναι και στο σκορπιό.
ΣΟΙ 1/ 02-04 πμ (Τρίτο νούμερο)
Νούμερο γερμανικό. Ή για να μπω στο εκλογικό κλίμα, εφεξής, νούμερο ελληνογερμανικής συμφιλίωσης ή απλά νούμερο ναζιστικό. Us and them - A battle of words.
Dark side of the moon και Deadwing στη «βεράντα» ενώ το πισί ακόμα σκανάρει για ιούς. Θα αποκλίνω από τα καθήκοντά μου κι ας παρεκτραπώ. Σαν τον τρελό στα γρασίδια. Μισή ντροπή δική μου, μισή δική τους αν με πιάσουν. Κι αν με πιάσουν, rearrange me till I'm sane. Σε κατηγορούν ότι τα ξύνεις; Μήπως ήρθε η ώρα να το κάνεις;
Ο μούργος με ακολουθεί κι εδώ. Να αρχίσω τη μέρα, να βγω απ' το θάλαμο, να πάω για φαγητό, να κλείσω τη μέρα, να γράψω αυτό, να βγάλω καπουτσίνο από το σατανικό μηχάνημα, να ξυπνήσω την αλλαγή μου, να ζητάει χάδια, δηλαδή ξύσιμο για τον ίδιο του το θάνατο που κουβαλάει στο τρίχωμά του. Φέρνει τώρα μαζί του και μια πιο άρρωστη παρέα να ζητάει κι αυτή ξύσιμο και πλησιάζει με την απειλητική διάθεση του αποφασισμένου να ξυστεί. Είμαι σίγουρος ότι υπάρχει εδώ κάποιος ωραίος παραλληλισμός με την εκλογική φαγούρα, θα τον βρω αλλά έχοντας ακούσει μερικά αποτελέσματα, σιχαίνομαι και αμφιβάλλω αν θα επανέλθω.
The song is over, I thought I'd something more to say (than half a page of scribbled lines)
ΣΟΙ 1/ 18-21 μμ (αντέντουμ #2)
5 ζβαν για τα σκυλιά, ένα για μένα με αρκετή προσπάθεια. Γκοτζίλα Γκορτζέους, που λέει και ο αυδμ χορταρέας, αγαπημένος ήρωας της καθημερινότητάς μας.
Αλλαγή-
Everything is out of tune on this side of the moon

-59.1 (Στο μετρο)

Συνταγμα
Με βρισκω να προσπαθω να αναβιωσω νοητικα την πρωτη φορα μιας καθημερινης εμπειριας, οπως το να τριγυρναω με το μετρο. Θυμαμαι αχνα τις πρωτες φορες και το ποσο μεγαλος και αχανης μου φαινοταν ο χωρος.
Μοναστηρακι
Και το πόσο μικρός ένιωθα. Δεν μπορω να θυμηθω αν ηταν το αγνωστο του νεου χωρου που με εκανε να αισθανομαι μικρος (αλλωστε αυτο τωρα φανταζει αστειο ως ιδεα, τι θα μπορουσε να με φοβισει στο μετρο;) ή αν ένιωθα εγώ μικρός προσπαθώντας να καταλάβω όσο γινεται λιγοτερο χωρο μεσα στο καινουριο μερος. Αισθηση ασφαλειας και δημιουργημενοι φοβοι. Ενας μικρος γορδιος κομπος στο κοκορετσι της ζωης. Μπλεξιμο στη γαρδουμπα της καθημερινοτητας.
Κεραμεικος
Το σιγουρο ειναι οτι τωρα (γιατι υποτιθεται οτι κατι πρεπει να μαθουμε απ' αυτό) το μετρο δεν εχει λογο να με κανει να αισθανομαι μικρος. Ψαχνω να βρω τη διαφορα στις δυο καταστασεις, να βρω τη σταλα ωριμοτητας και δυναμης που χρειαζομαι. Ουτε η τωρινη μου μοναδα με κανει να αισθανομαι μικρος πλεον. Φτανω να πιανω περισσοτερο χωρο απ' όσο θέλω.
Ελαιώνας
Λιγες μερες μεινανε μεχρι να αποχωριστουμε τις νεες παρεες και το ερωτημα στο βαθος παραμενει για το ποιες σχεσεις θα επιβιωσουν και πώς. Όλες οι διαδρομες αργα ή γρήγορα τελειωνουν και -πάρτο απόφαση- ποτέ δεν θα 'χεις την απαραιτητη γνώση πριν φτασεις στη σταση που θα στην δωσει για πρωτη φορα.
Αιγαλεω

-59

It's always sunny in Αυλώνα

Μερα εξοδου, μερα ηλιολουστη, μερα ευδιαθεσιας, μερα ναπαμεναπαμεναπαμεναπαμεναπαμεναπαμεναπαμε. Ο ψηλος λοχιας υπηρεσιας (πρωην ψηλος που στη βασικη, σε μια υπηρεσια μαγειρειων με ειχε βαλει σκοπο σκουπιδιων) ελιωσε παλι στον υπνο. Θεος. Ειχε οριζοντιωθει απο τις 20.00 χτες στο κρεββατι μου, αρα βγηκα περιπλανωμενος σε αναζητηση κρεβατιου, μετα απο μια σεανς μουσικης ακροασης.
Τωρα στο τρενο για Αθηνα προς εξαρχεια, αιγαλεω και λιγη γυρα. Τα καλα του να εισαι αυτοαπασχολουμενος.
Συνειδητοποιω οτι δεν εχω καταλαβει τιποτα απο προεκλογικο κλιμα. Νιωθω τυχερος. Αν και ο κλοιος συστολων εχει επανελθει, διατηρω σε κουτακι ενα μερος απο την πρωινη αισιοδοξια. Ελπιζω να μη μου δωσαν παλι τρυπιο.

-58 (Κόμποι-Λέσιο)

Ύπνος δυο ωρών, προσωπικό εγερτήριο στις 4μιση και μαγειρεία. Στο ένα χέρι κινητό σε λειτουργία φακού και στο άλλο ένας καπουτσίνο μηχανής να προχωράω επαναλαμβάνοντας με σχεδόν αυτιστική αφοσίωση στο κεφάλι μου ένα (mashup) μπαστάρδεμα του Diva της Beyonce και του Rock Around the World των Red Hot Chili Peppers που σκέφτηκα εκείνη την ώρα, πεπεισμένος ότι έχει πλάκα.
(Πιο συγκεκριμένα, παίρνεις τη λούπα am-a-pretty-girl-am-a-am-a-pretty-girl (ή ό,τι σκατά λέει) και το πετάς στη θέση του τσιφτετελορίφ των πέπερς πριν το σκάσιμο του κουπλέ. Και σκας το κουπλέ μετά. Φάση είχε, τουλάχιστον μέσα στο κεφάλι μου. Προχωράμε.)
Φτάνω στα μαγειρεία, σπρώχνω τρεις πόρτες, ανοίγει η μία και βρίσκομαι μέσα σε ένα σκοτεινό σφαγείο. Πλακάκια, ηχώ, άδειος χώρος και τέρμα σκοτάδι. Σκηνικό από θρίλερ #2. 13 τρομακτικά λεπτά μετά, στη διάρκεια των οποίων έσπρωξα άλλη μια πόρτα, εσωτερική αυτή τη φορά, που δεν είχε μεντεσέ και υποχώρησε ολόκληρη κάνοντας έναν ήχο βγαλμένο από άλλο κόσμο κι εγώ έμεινα παγωμένος με φακό και καφέ στα χέρια και σκατωμένη κάλτσα, ήρθαν οι μάγειρες και άναψαν επιτέλους τα φώτα. Με στείλαν πρωινή επίσκεψη στα παλιά μαγειρεία (σκηνικό από θρίλερ #3, τα μόνα κανονικά φώτα ήταν τα αρρωστημένα γαλαζομώβ κινδύνου ή μυγομπάρμπεκιου) για να φέρω με έναν νέο μάγειρα απιονισμένο νερό που κουβαλήσαμε σε μπιτόνια στην πλάτη και μετά με στείλανε για διανομή φαγητού σε εσωτερικά φυλάκια. Έκανα και τη βόλτα μου. Είδα πρώτη φορά τον χώρο που μαντρώνουν τους ΙΚΕΑ, ένα κλειστοφοβικό τετράγωνο κτιρίων που μπήκε η μικρή καναδέζα από ένα μικρό δρόμο. Παρατήρησα ότι δεν είχε κέντρο ψυχαγωγίας αλλά αίθουσα διασκεδάσεως γιατί προφανώς οι ΙΚΕΑ διασκεδάζουν και δεν έχουν χρόνο για ψυχαγωγία. Είδα ένα πολύ όμορφο ξημέρωμα και ένα λίγο λιγότερο όμορφο φυσικό τοπίο, καθαρά λόγω των στρατιωτικών κτιρίων, που -τι να κάνεις;- πρέπει κι αυτά να υπάρχουν.
Γύρισα και μετά από λίγες δουλειές με επέστρεψαν για υπηρεσία κατάνυξη.
Το υπόλοιπο πρωινό το πέρασα τρέχοντας με χαρτιά στα χέρια και προσπαθώντας να επικοινωνήσω με όντα χαμηλότερης νοημοσύνης. Χαμηλότερης όχι από κάποια ανώτερη, αλλά από τη μέση νοημοσύνη. Ειδικά όταν πιάνουν καρέκλες και επειδή φοράνε μερικά ψαρικά στο πέτο νομίζουν ότι αυτόματα γίνονται εξυπνότεροί σου, ότι αυτόματα μιλάνε σωστά ελληνικά κι ότι έχουν και δικαίωμα να σε ειρωνευτούν, γίνονται λίγο αστείοι, λίγο εκνευριστικοί και λίγο θλιβεροί. Ταυτόχρονα. Πολλά καντάρια υπομονής χρειαστηκαν -που δεν διαθέτω. Δεν βοήθησε και η κούραση του πρωινού. Βάρεσα κόφτες όπως πολύ σωστά παρατήρησε και ο Μέην Μαν Δύο, που πολλή κατανόηση έδειξε και πολύ το χάρηκα γιατί ένιωθα πολύ μόνος και αβοήθητος. Είχα φτάσει (για χάρη Αυτών που το ζητούσαν) να έχω υπεραναλύσει τα εκλογικά στοιχεία των παραμένοντων στη δύναμη της μονάδας μας και τις αντίστοιχες υπηρεσίες που τους είχα αναθέσει για το σαββατοκύριακο τόσο που δεν πήγαινε άλλο. ΚΑΙ ΜΟΥ ΖΗΤΑΓΑΝ ΚΙ ΑΛΛΟ. Να τα εξηγήσω περισσότερο. Και να τα αλλάξω. Και να ακολουθήσω διαταγές. Και κάτι ανόητες συστάσεις που αψηφούσαν βασικούς κανόνες αριθμητικής Γ΄ δημοτικού πάνω στο κεφάλαιο "πρόσθεση με δεκάδες χρησιμοποιώντας κυβάκια". Εξοργισμένος από τον Σούπερ Γκούφυ που μου τα ζητούσε, πήγα στον Μέην Μαν Δυο, με κατάλαβε και, όπως συμφωνήσαμε, αν το αναλύσουμε λίγο ακόμα θα εξαϋλωθεί και θα ψοφήσει. Από το τρελάδικο γλύτωσα.
Λίγο πιο μετά φύγαν οι εξοδούχοι και μπόρεσα να θυμηθώ ότι σήμερα τρώμε κιόλας. Έφαγα, έκανα μπάνιο και επιτέλους κοιμήθηκα.
Τώρα βρίσκομαι στον "Ω! Υπολογιστή Μου" στο γραφείο και γράφω το παρόν ενώ ο Β. (που 'χει φέρει και το σαξόφωνο) μου λέει την ιστορία για το σετ κρουστών του. Πολύ χάρηκα που τον ρώτησα. Ο Ν. (dm) με πήρε να μου πει ότι το πρώτο αντίτυπο του βιβλίου του είναι έτοιμο και ότι κι αυτός πολύ χάρηκε. Με πήρε τηλέφωνο και ο Χάρι που 'ναι στην Κατερίνη όπου μου κάνει τσάμπα προμόσιο. Τι καλό παιδί. Ελπίζω να θυμηθεί να φέρει καμιά μουσική μαζί του.
Το νέο της ημέρας είναι ότι μάλλον χάνω την ειδικότητά μου και δεν τρέχω Αλεξανδρούπολη, για το οποίο έχω ανάμικτα συναισθήματα. Αύριο με έβγαλα εξοδούχο και σκέφτομαι να πάω να στηθώ με κιθάρα στο Θησείο. Κυριακή (με αυδμ τον "παιζει ζαρια ο θεος;-δε νομιζω") ρίχνουμε ψήφο στον εξωτικό Αυλώνα που (όπως λέει και η κυρία που πουλάει παγωτά) έχει παντού Αλβανούς (που πλέον έχουν σπίτια και ζευγαρώνουν και με Έλληνες) και Πακιστανούς (που στέλνουν τις γυναίκες τους πίσω και τους στέλνουν λεφτά). Στον εξωτικό Αυλώνα που έχει το καλύτερο κλίμα και δεν ξυπνάς με πονοκέφαλο, βγάζει τα πάντα εκτός από μήλα και κάτι ακόμα που δεν θυμάμαι. Στον εξωτικό Αυλώνα που δεν έχει κορίτσια αλλά ό,τι βλέπεις είναι αλβανάκια. Και που δεν έχει -α, τα βλέπεις αυτά; όλα αλβανάκια είναι- καθόλου ρατσιστές. Πφφφ, πάω για ύπνο.

-57

Εχω γραψει ενα ΠΡΑΟΥ στη Βορεια Πυλη τεραστιο!

Γραφεας απο τις 5 ως τις 3, μαγειρας ως τις 7. Μπαϊλντισμενος και ακαλυπτος εφτασα στο καψημι των πεζοναυγων, παιρνω σαντουιτς για πρωι και δεν ειχε τσιγαρα. Φτανω στο εκκεντρικο καψημι για να μου φωναξει μια 18χρονη σειρουλα απ' εξω "ακυρο". Κανε στην ακρη να περασω, αποψε θα σε ξεπερασω, του κανω. Δραματικος μονολογος στον καψιμιτζη-καφετζη για τις ευεργεβλαβερες συνεπειες του καπνου συγκεκριμενα πανω μου για να μου βρει τον τσιγαριτζη που θα μου ανοιξει το μπουρδελο το ποστο του να παρω τσιγαρα. Ο αρμοδιος ηταν διπλα και χτενιζε το πεος του στην αιθουσα ιντερνετ. Τελος καλο, ολα αλμυρα.

Τα σκυλια παραμενουν περιεργα. Βαφτισα το μικροτερο, φυσιολογικοτερο και χαριτωμενοτερο Μουργο και ενας Γιωργος βαφτισε το αρρωστπο της χτεσινης φωτογραφιας Μπιλ, απο το Τσερνομπιλ. Τα ταΐσαμε. Παιξαμε. Φαγαμε. Προβολη δευτερου μερους του νικητη στο υποστεγο. Συζητηση περι αρμονιας, σαξοφωνο και ρακουλα. Ξυπνιος απο τις πεντε, κουραση και δεν νιωθω τιποτα.

-56

Τζαμ με σαξοφωνο πισω απο το υποστεγο. Σαμπα, κερλες γουισπερ, σουπερστισιον και κολτρεην. Πανικος δουλειας και προεργασιας για πεντε μερες. Μαγειρεια μπριαμ, φετα και ρωσικη. Βραδυ στο υποστεγο, αυτοσχεδιασμος και νηφαλια προβολη του νικητη. Η φλογα περασε σε υποσχομενο 18χρονο. Αποστολη εξετελεσθη.

-55.1

Χτυπαει η καμπανα ετσι οπως αραζουμε στο παρκο της εκκλησιας και μας τρομαζει. Η αντιδραση των φανταρων; Γαμω τη μπαναγια σου, με τρομαξε.

Συνειδητοποιηση οτι το Βοουγιατζ 34 των Πορκιουπαην Τρη ειναι το Εκοουζ απο Φλοηντ του σημερα.

Η καραφλα του Αυδμ προχτες εσταζε καλτιλα.

-55

Αποφάσισα τελευταία στιγμή να μου βγάλω ένα υπηρεσιακό, τελικά το 'καμα εξοδόχαρτο και ήρθα Αυλώνα να πιάσω το Μάη με το Χάρι σε νετ καφέ. Ανεβάζω διάφορα βίντεο και φωτογραφίες από τις προηγούμενες ημέρες και μιλάω με κόσμο.
Ακολουθούν ηχητικά αποσπάσματα από νύχτες και μέρες στο υπόστεγο.

-54

Παίζει dnd ο θεός;

Είχα σκοπό να γράψω επέκταση για την καταχώρηση της προηγούμενης μέρας αλλά δεν είχε πολύ νόημα γιατί κάθε πέντε λεπτά θα έγραφα από κάτι. Πριν συνεχίσω, αντιγράφω από τις προχτεσινές σελίδες.

"Στρατός: it's a kind of magic!
Ο Κοέλιο με κυνηγά. Ο Αξιωματικός Υπηρεσίας Διανυκτέρευσης Μονάδος, στο εξής "ΑΥΔΜ", είναι σταλμένος από θεό. Πάνω που μου 'χει πεταχτεί η φλέβα από τα νεύρα στο κεφάλι λόγω ενός ή περισσότερων απαράδεκτων τύπων, εμφανίζεται Αυτός. Όχι με αγγελικό πρόσωπο. Όχι σε πέπλο φωτός.. Όχι μέσα σε πεταλούδες ή νεραϊδίτσες. Απλά ως ΑΥΔΜ μες στην άνοιξη με μπερέ να κρύβει καράφλα. Αρχικά με ενημερώνει μαντεύοντας ότι το πρόγραμμα το είχα φτιάξει εγώ. Μάντεψε ότι είμαι γραφής παρόλο που έκανα δεκανής.
[Η Πέψι ξεκλειδώνει λουκέτα]
Ο βυζαντινοπρεπούς επιθέτου ΑΥΔΜ, βέβαια, δεν σταμάτησε να αποδεικνύει το κληρονομικό του χάρισμα. Μάντεψε κανά δυο ηλικίες. Ένα όνομα. Κι όταν ήρθε στο γραφείο και με ρώτησε γιατί καπνίζω, με ενημέρωσε ότι θα πεθάνω από το τσιγάρο. Ότι έχει προαίσθημα και τα δικά του πιάνουν και με ρώτησε αν είναι σύμπτωση. Ότι μια φορά άκουσε δυο εικοσάρηδες να μιλάνε για μια μηχανή, κι αφού έμαθε ποιανού ήταν, τον συμβούλεψε να την πετάξει, να την χαρίσει ή να την πουλήσει γρήγορα. Δεν τον άκουσε, και -πώς γίνεται όταν αγνοείς chain mail του άη-σπυρίδωνα;- λίγο μετά το παληκάρι σκοτώθηκε με τη μηχανή.
Επίσης! Έχει μιλήσει με στρατιωτικό που έγινε μοναχός. Του αρέσουν οι Dire Straits και ήθελε να ακούσει το Where the thing you 're going. Το σημείωσα σε ένα χαρτάκι να το ακούσω και να το μάθω και όταν μπήκε ο Χάρι και έπαιξε κιθάρα του είπε ξέρεις Dire Straits? και αυτός είπε ναι και χωρίς να του πει τίποτα, μπροστά μας, ο Χάρι έπαιξε μια συγχορδία και ο ΑΥΔΜ είπε πας να παίξεις το Where the thing you 're going? Και ο Χάρι είπε ναι και πολύ ενθουσιαστήκαμε.
Επίσης! Δεν υπάρχει τύχη, μόνο θεός και ο Αϊνστάην πέθανε χωρίς να το αποδείξει κι ας τον κοροϊδεύουν οι κβαντικοί. Η θεωρία των χορδών το αποδεικνύει και ο μικρόκοσμος και ο μεγάκοσμος επίσης.
Επίσης! Ο ΑΥΔΜ, μέντιουμ Καμπίρι-πνευματιστής, αυτή τη στιγμή συζητάει με το Σκοπό Οπλισμού Ίλης για το βαθύτερο νόημα του άρχοντα των δαχτυλιδιών.
Επίσης! Ο ΑΥΔΜ-Νίκος Χορταρέας τώρα συζητάει με τον ίδιο σκοπό για την έννοια του καλού και του κακού. Λίγο πριν συζήταγε με τον ίδιο και του εξηγούσε ότι δεν είναι απλά σύμπτωση που βρίσκει πάντα πάρκινγκ και εύκολα, και ότι το 'χει εξηγήσει αυτό ο Κοέλιο. Ό,τι θέλεις γίνεται και ό,τι δεν θέλεις δεν γίνεται.
Είπε μπόλικα. Συμβούλεψε και τον άλλο να πάει να εξομολογηθεί γρήγορα γιατί έκανε με την αλυσίδα του νεκροτάμπελού του ένα σχέδιο στο χέρι του πλέκοντάς την και θύμισε στον ΑΥΔΜ-σαμάνο κεφάλι τράγου και ανάποδη πεντάλφα και ο θεός δεν θα τον βάλει στον παράδεισο.
Ευτυχώς – για το σκηνικό στο γραφείο υπάρχει και μια ηχογράφηση της συζήτησης γιατί κανείς δεν θα με πίστευε."

Βέβαια, το πανηγύρι δεν σταμάτησε εκεί. Λίγο αργότερα, στο μεσημεριανό φαγητό κάθισε μαζί μου και επέμεινε να μου λέει ότι θα πεθάνω από το τσιγάρο και μου 'δωσε συμβουλές για σωστή χορτόπιτα (πρέπει να κολυμπάει στο λάδι). Επίσης! Μας είπε ότι είχε δει σε όραμα ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα που λίγες μέρες μετά συνέβη όπως το οραματίστηκε.
Το απόγευμα, ήρθε ο Sam από το υπόστεγο, με τσακισμένα τα φτερά (είχε ξεκινήσει να κάνει το επόμενο νούμερο σκοπού οπλισμού λέγοντας ότι θα του πετάξει μερικές πληροφορίες για πείραμα φιλαδέλφειας και θα τον κάψει, θα τον στείλει, ο καψερός, που να υπολογίσει ο δεκαοχτάρης 30 χρόνια προϋπηρεσίας στην τρέλα). Το ρεζουμέ ήταν το "με μπόλιασε". Παραδέχτηκε την ήττα του. Ο ΑΥΔΜ-Χάρι Πότερ έχει διαβάσει ενάμιση βιβλίο στη ζωή του και το ένα από αυτά του το 'χει διαβάσει η μαμά του (αυτή που φτιάχνει και τη σπανακόπιτα) και είναι το ο γύρος του κόσμου σε 80 μέρες και όταν το άκουσε δάκρυσε. Το άλλο μισό που διάβασε δεν ξέρω ποιο ήταν αλλά νομίζω ότι μου το ανέφερε το ίδιο βράδυ, γιατί οι στενές επαφές τρίτου τύπου δεν σταμάτησαν εδώ. Ο καψερός ο Sam άκουσε και λίγα λόγια για το βιβλίο του ΑΥΔΜ-συγγραφέα που περιστρέφεται γύρω απ'το νόημα των ταινιών και πιο συγκεκριμένα από αυτό του Άρχοντα. Αν θέλετε σπόιλερς, το Ένα Δαχτυλίδι συμβολίζει τον Ομπάμα. Περισσότερες πληροφορίες δεν έδωσε γιατί ειναι και υπό έκδοση. Ήθελε και πληροφορίες για το πώς να προστατέψει πνευματικά δικαιώματα. Αν και τον έχω ικανό να φοράει κανά κράνος από αλουμίνιο στον ελεύθερο χρόνο του για να μην του κλέψει κανείς τις ιδέες.
Το βράδυ είχε σεάνς στο υπόστεγο. Κιθάρα και τέτοια. Αυτοσχεδίαζα μαλακίες και κάνει την εμφάνισή του στο άβατο του υποστέγο ο παίχτης. Του 'παιξα κάτι αυτοσχεδιασμούς και του άρεσαν και μου είπε να πάω στους δρόμους να βγάλω μπερέ ή καπέλο και να μαζέψω έτσι λεφτά. Μαζί και με τον Χάρι που τραγούδαγε μαζί μου. Μετά μου έκανε παραγγελίες Σκόρπιονς, Μπράιαν Άνταμς, Μάηκ Όλντφιλντ, ήταν απόλαυση δίχως τέλος η βραδιά και φυσικά υπάρχει σνίπετ ηχογράφησης που κονταροχτυπάει την ηχογράφηση της προηγούμενης βραδιάς άνετα. (Ηχογραφούσαμε με κιθάρα και άηφον σάουντρακ εγερτηρίου, φρουράς, αναφοράς και τέτοια.)
Λίγο πιο μετά επιστρέφω στο γραφείο για να τον βρω ήδη εκεί να παρενοχλεί το αρπιτζή πάρτι και να αρχίζει να συζητάει μαζί τους για αγριόχορτα και τρόπους ποτισμού και τέτοια. Κάποια στιγμή πρέπει κάποιος να βάλει ελεζντί σε μπεκάκια. Τέλος.


Νομιζω οτι η υπολοιπη μερα κυλισε ωραια, σαν ομορφη κυριακη. Σημερα, Δευτερα, παραμονη πρωτομαγιας και κανουμε τετραημερο σαββατοκυριακο. Θεα την ιλη απο το υποστεγο και περδικα σε πλαστικο. Φλοηντ ρε. Ο κοσμος ειναι αναποδα σε αυτη την μοναδα.

-53

Σημερα εκανα το δεκανεα υπηρεσιας. Πολυ ενδιαφερον για Κυριακη και ευχαριστη αλλαγη απο τα μαγειρεια που αρχικα με ειχα βαλει να κανω. Ειδα και τι κανουν στη φρουρα. Ο αξιωματικος που εδινε τις οδηγιες, για καλο ή για κακό, για να 'μαστε εκατο τοις εκακο σιγουροι, επανελαβε παλι ολα τα καθηκοντα των υπηρεσιων. Συνειδητοποιησα οτι μαλλον εχουν εντολη να κανουν τη φρουρα εξαιρετικα βαρετη και ανιαρη ωστε να ανυπομονουν ολοι να πανε στις υπηρεσιες τους.

-52

Πυρετος το σαββατο απογευμα. Ησυχια, καφες, υποστεγο και post apocalyptic custom setting αρπιτζη στο γραφειο. Υποστεγο, τζαμ somebody i used to know με εθνικο υμνο στην κιθαρα. Φραπεδακι και συμπερασμα οτι οι υεα εχουν μαλλον δεκανεα αλλαγης και για να αλλαζουν λαμπες. Να θυμηθω να καλεσω εναν στο γραφειο μου.

-51.3

Παμε για υπνο και τραγουδαμε κε σερα, σερα. Μιλαμε για αλλο επιπεδο. Ειμαστε αλλου τωρα. Ραγιζει ο χωροχρονος.

-51.2

Shine on you crazy diamond, remember when you when, να 'σαν τα νιατα δυο φορες.

-51.1

Του χρωσταω του ντενη, επισης, την αμιμητη αναγνωση του σαντουιτς στεργιου που με βοηθησε να κουβαλησω. Ηταν με σμοουκι τουρκοι. Νομιζω τον αγαπω.

-51

Στο υποστεγο- μαλακα αυτο ηταν ο,τι επερπε. Το απογευμα βολτα ως το καψημι με τον δυο ονοματα-δυο επιθετα ζακυνθινο που τον φωναζουν ντενη γιατι οπως λεει κι η μανα του εχουνε πολλους νιονιους. Χαιρεται να τον εβανω ενοπλες υπηρεσιες σε φυλακια γιατι εκει ειναι ζαμανφου κι εχει το κεφαλι του ησυχο και δεν τον εστελνουνε απο δω και απο κειο. Δε μπορει ουτε να βλεπει τα μαγειρεια κι ουτε θελει θαλαμοφυλακας να φυλαει μπιστολια γιατι δεν μπορει τα γραμματα. Να του δινω ντουφεκι και να του παιρνω την ψυχη. Ζαμανφου, φου! που λεει κι αυτος. Και πώς μπορω να τρεχω να τους κουβαλαω πραματα και να κανω και υπολογισμους για τα ρεστα που θα 'ναι να τους δωσω και να μη σταματαω και τωρα. Αυτος θα τους πηγαινε μονο αν του τα δινανε ακριβως. Και αυτο μου θυμιζει οτι γραμματα και νουμερα δεν εχουν σημασια. Ο νεος μου ηρωας, ο ντενις, εχει δικιο. Αγκαλιαζω την αποκτηνωση λογω ενος αγνου αμνου. Την αφηνω να καταλαβει ενα προς ενα τα οσο λιγοτερα μπορω να της αφησω κυτταρα. Και ο ντενης δεν φταιει, ισα ισα ειναι απο τα καλυτερα παιδια εδω μεσα. Μου θυμιζει οτι σημασια δεν εχει ποσο κουραστηκα σημερα. Τωρα δεν εχει σημασια. Γιατι σημασια δεν εχει τιποτα παραπανω απο αυτο που του επιτρεπεις να εχει. Ζαβαρακατρανεμια, ποτ πουρι και ζαμπετας στους θαλαμους. Voyage 34 στο υποστεγο.

-50

Το μέσα γραφείο και το έξω γραφειο.

Στο μεσα, διακρινουμε μπολικα χαρτια, υπολογιστη με πιγκουινοαυτοκολλητο, ντουλαπα με απορρητα εγγραφα, μπουκαλια καφε, κι αλλα χαρτια, κουνουπι.

Στο εξω διακρινουμε ενα υπεροχο υποστεγο, κιθαρα, γωνια σκυλιων, δυο καπνους, κινητο βου, μεταλλικο στριφτηριχαρτακια, παντοφλα, καφες, κι αλλα απορρητα εγγραφα.

-49

Τα παιδιά στο υπόστεγο περιμένουν τον κόσμο να σταματήσει να κινείται γύρω τους με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Ένας φαντάρος λείπει άρα "μάλλον δεν κοιμόμαστε σήμερα". Κάθε μέρα κι άλλο πάρτι στον πλανήτη χάπι είμαστε. Δουλειά πολλή, φαγητό, κιθάρα, dark side of the moon στο υπόστεγο. Επαναλάβετε και αντικαταστήστε το dark side με το voyage 34. Επανάληψη με προσθήκη του "στα μαγειρεία" δίπλα από την "κιθάρα" και ξανά ροπή προς το dark side για κλείσιμο ημέρας. Μιμήσεις στο γραφείο. Ελεύθεροι υπηρεσίας, τηλέφωνα και κινήσεις οπλιτών προς παντού. Ο μικρός λοχίας υπηρεσίας-αγαπημένο καρτούν του γραφείου παίρνει μετάθεση και μας φεύγει πάνω που κατέληξα στο ότι μοιάζει με τεν τεν που μιμείται στις εκφράσεις του προσώπου τον ποπάι. Θα μας λείψει αλλά για να 'μαστε ειλικρινείς, θα είμαστε τυχεροί αν έχουμε χρόνο να τον θυμόμαστε. Θα τον θυμόμαστε για το ότι με είπε μαχαιρίτσα του στρατοπέδου και για την ατάκα του ότι έχω αυτό το τρελό και ηλίθιο του χαρδαβέλλα. Το πρώτο κατάφερε να με εξοργίσει, ούτε ο ίδιος κατάλαβε πόσο. Το γλωσσολογικό μου ριτόρτ στο δεύτερο σχετικά με τις εννοιολογικές διαφορές λέξεων κοινής χρήσης από ιδιόλεκτο σε ιδιόλεκτο μάλλον παραήταν εξεζητημένο για να πιάσει τόπο. Μάλλον δεν σκέφτηκα ποιος λαμβάνει το μήνυμα. Κλισέ, αλλά όντως το γραφείο θα είναι πιο άδειο χωρίς αυτόν. Και πιο σιωπηλό, γιατί ξέρει και από γήπεδο.

-48.1

Ντοντ βόρη, ανόου βατ αμντούην.

Λιγη ωρα μετα το "υπνωτηριο", που λεει και ο λοχιας υπηρεσιας που ειναι το αγαπημενο μου καρτουν του γραφειου, καθομαι απεναντι απο την ιλη. Τα σκυλια ειναι αποψε ησυχα. Μονο ο ψηλός συν-γραφεας μιλαει με την κοπελα του. Τα μηχανηματα, φωτεινοι πρεσβευτές του εξω κοσμου, παρακαλανε για ενα μου χαδι, μια κλωτσια, σε-παρακαλω εχεις-ενα-ευρω.
Οι δουλειες για αυριο ειναι ετοιμες και δεν εχω κατι να κανω.
Δεν εχω κατι να πω, αδειαζω μυαλο. Για αυτο γραφω εδω απ το κινητο. Δεν ψαχνω νοημα να βρω. Τη μιση μου αληθεια να πω.

Σημερα αρχισαμε εκπαιδευση. Δεχτηκα (δυσ)λεκτικη παρενοχληση απο τον εκπαιδευτη. Να βιαστω να φτιαξω ψευτικες παρουσιες για να παιξουμε γρηγορα σκηνες απο το "τα παιδια που εβλεπαν τα ακινητα τανξ". Μονο γελιο, γελιο μονο ηταν η αντιδραση που καταφερα να πιασω απ τη φαρετρα. Το υπολοιπο διωρο πεταγε σεξουαλικα και σεξιστικα υπονοουμενα, κυριως γυρω απ τον κωλο. Ετσι πηραμε το πρωτο μας μαθημα: πώς να μην κανετε τιποτα.
Τωρα γυρισα στο κρεβατι και θα προσπαθησω να αλλαξω τη στρατηγικη της θητειας μου βασει αυτο.
Αυλωνα σ'αγαπω μα ντρεπομαι να σου το πω.

Ο φιλος Π. με ρωτησε πώς αντεχω να βγαζω τη σκεψη μου εκει εξω, εστω ως το χαλακι της εξωπορτας μου, να αεριστει. Του απαντω ετεροχρονισμενα οτι καμια οσο οξυμωρο ειναι το ελευθερη ζωη, αλλο τοσο ειναι και το αυτουσια εκφρασμενη σκεψη. Αφου εκφραζεται, χανει το νοητικο της εκτοπισμα και συρρικνωνεται σε αποψη. Ενίοτε και σε "αποψή-ΣΟΥ!". Αφου το μου μου δεν σας αρεσει, να το παρω και να φυγω. Ψευτικο παντως ειναι κι αυτο. Δημιουργειται, αρα ψευδεται. Λαθος ψαχνεις για αληθεια. Γι αυτο προσπαθεις απο μπαντες. Δοκιμαζεις, σκετσαρεις. Και τις περισσοτερες φορες παραμορφωνεις.
Αρα, σιγα την εκθεση.
Ποιος εχει καιρο για γυμνια;

Τα καγκελα σηκωσαν κεφαλι. Πηδηξτε τα.

-48 (Αυτοσχεδιασμός #4 και #5)

Δοκιμή - 

αδειάζω το δίσκο μου και ανεβάζω ένα μικρό σκαλωμένο θεματάκι από Αραχώβης με πολλά λάθη ...

και ένα αυτοσχεδιασμό από το γραφειάκι μου/μας στο στρατό. Άλλο σκάλωμα αυτό, λιγότερα λάθη, αλλά έχει και φωτό από την τελευταία μέρα πριν ξαναμπώ στο στρατό μετά την άδεια του Πάσχα.

-47.1

Μπορεί ένας ένοπλος να μη θελει να σκοτωσει;
Μπορεί ένας άσχετος με τη μουσική να έχει ιδέες για θεωρία της ενορχήστρωσης;
Μπορούν οι κατσαρίδες να πάψουν να ταλαιπωρούν τους ανθρώπους;
Μπορεί το σύμπαν να γαμιέται λιγότερο;
Μπορεί ο αδύναμος ανθρωπος να αποκτησει εστω τη δυναμη να μη μιζεριαζει, ούτε να γκρινιάζει;
Μπορεί η πανσέληνος να σταματήσει να τσατίζει το χρυσοψαρο στη γυαλα μου;
Μπορει η γυαλα μου να σπασει;
Μπορει να σπασει ο ανθρωπος τα φραγματα στην αντιληψη του, και αν ναι πώς;
Μπορεί η αντίληψη από τον ένα ανθρωπο στο διπλανο του να απεχει ενα συμπαν και κατι;
Μπορει κατι που με απασχολει να με απασχολει λιγοτερο;
Μπορει η νηφαλιοτητας διαρκεια της ημερας λιγοτερο διαρκει να;
Μπορει ενα τσιγαρο να διαρκει περισσοτερο;
Μπορει να υπαρξει ζωη χωρις τσιγαρο;
Μπορει η ζωη να παψει να ειναι τοσο πολυπλοκα απλη και τοσο απλα πολυπλοκη ταυτοχρονα;
Μπορει να παψει η σκεψη;
Μπορει η σκεψη να επιζησει του σωματος;
Μπορει η σκεψη να σκοτωσει το δημιουργο της;
Μπορει ο δημιουργος, αν υπαρχει, να κανει λιγο πιο αισθητη την παρουσια του συντομα σ' αυτους που τον χρειαζονται και να σταματησει να τους κραταει ζεστο το γευμα υποδοχης στους θερμοθαλαμους του παραδεισου;
Μπορει ο παραδεισος να περιμενει;
Μπορει η λογικη, ως μη προβλεπομενο υλικο που σου ρουφανε με ειδικα κυματα οι αλφαμιτες πριν μπεις, να σε περιμενει στην πυλη για οταν ξαναναβγεις; (ή θα την εγκαταλειψεις για παντα απο το φοβο της αυτοκριτικης;)
Μπορει η σκεψη να σταματησει να τεντωνει τη στιγμη κι απλα να τη ζει;
"Μπορει μια αληθεια να ερθει μονη της στην πορτα μου;"
Εισαι τοσο ηλιθιος που τα ερωτηματικα ειναι τα μονα που ισως δικαιολογουν την υπαρξη σου (;)

-47 (Aυτοσχεδιασμός #3)

Οδός Υποδεκανέα Κων. Στεργίου - Υπενθύμιση
Να ψάξω ιστορικά στοιχεία για το τι έκανε ο εν λόγω (πιθανότατα) μακαρίτης γιατί το μυαλό μου θα σπάσει από τους συνειρμούς κάθε φορά που βλέπω την ταμπέλα. Όλο σκέφτομαι τα σάντουιτς. Είπαμε, μίζες απ'τους φωτογράφους και το no-name σχεδόν τρόφιμα, μίζες κι απ'τα σάντουιτς γκαραντί αλλά δεν νομίζω να ονομάσανε και δρόμο για χάρη του.


Επίσης: Σήμερα που βγήκα πρώτη φορά μετά από 11 μέρες συνειδητοποίησα ότι τα δέντρα στο δρόμο του στρατοπέδου είναι πιο λαμπερά, φωτεινά, πράσινα όταν φεύγεις ενώ όταν γυρίζεις είναι και σκούρα και μουντά και γκρίζα. Ακριβώς έτσι όμως.
Κάτι σαν τα μηχανήματα των αυτόματων πωλητών που τη μέρα σου κλέβουν δίευρα και το βράδυ παίρνουν την πραγματική τους μορφή. Κλέβουν τις ψυχές άτυχων φαντάρων και τους μετατρέπουν σε πανομοιότυπα ρομπότ γκρίνιας χωρίς πρόσωπο.
Κάτι σαν τα σκυλιά (όχι το πρεζοτραβελόσκυλο με την πούτσα, τα βυζιά, την ποντικοουρά και το αίμα στ' αυτιά, το συγκεκριμένο είναι άγιο και το Μ. Σάββατο γιορτάσαμε την ανάστασή του από τους νεκρούς -αλήθεια, νομίζαμε ότι είχε πεθάνει) που το βράδυ μεταμορφώνονται σε αδίστακτους νίντζα που γαυγίζουν δυνατά και επιτίθενται σε ό,τι κινείται.
Κάτι σαν εμένα που γίνομαι μέρα με τη μέρα όλο και πιο γραφικός φαντάρος, που ελαχιστοποιούμαι σε μια φωνή σε ένα τηλέφωνο που δεν περιμένω να χτυπήσει για να μην γίνω περισσότερο γραφικός. Μια φωνή, χωρίς φυσική παρουσία πουθενά, που μιλάει με ανθρώπους που παλιά μοιράζονταν τον ίδιο αέρα αλλά τώρα δεν μπορεί να πείσει ούτε καν ότι είναι αληθινή.

-37 ως -46

Σςςς! Φυτεύω κρουασανιές!
Οι γιορτές κοντεύουν να τελειώσουν και νομίζω ότι αυτό το ποστάκι για τη μεγαλοβδομάδα είναι επιθυμία του εξαποδώ να παραμείνει ανολοκλήρωτο για να μην επικρατήσουν οι δυνάμεις του φωτός (δηλαδή εμείς). Επειδή σήμερα σκέφτηκα ότι δεν πάει άλλο αποφάσισα να παραθέσω σημειώσεις που έχω από κάποιες μέρες που δεν πρόλαβα να ανεβάσω γιατί όπως έγραψα σε προηγούμενο ποστ, ο πατέρας των θεών συνουσιάζεται. Κάπου εδώ σκέφτομαι ότι η ιστορική προέλευση του "γαμιέται ο δίας" ίσως τοποθετείται στα αρχαία χρόνια όπου οι άνθρωποι εξηγούσαν την κακοκαιρία και τους ό,τι-νά'ναι κεραυνούς με το ότι ο δίας ο θεός (ούτε η ομάδα, ούτε το διατραπεζικό σύστημα) βρίσκεται εν μέσω σεξουαλικής πράξης με αρχαιοπούλα λολίτα σε διπλανό λαγκάδι, όπου μεταμορφώθηκε σε αγκινάρα για να την αποπλανήσει.
Έλεγα λοιπόν ότι οι μέρες περνάνε δύσκολα και το πήξιμο είναι ελάχιστα μεγαλύτερο από την εξάντληση και η εξάντληση ελάχιστα μεγαλύτερη από την απογοήτευση. Εντάχει, θα αρχίσω να παραθέτω αποσπάσματα από σκόρπιες σημειώσεις τον ημερών με τη σειρά που τις έγραψα.
Πρώτα απ' όλα να σας πω χρόνια πολλά για τα γενέθλια του Λένιν.
(Χωρίς καταγραφή ημερομηνίας)
"Πόσες φορές μπορεί να του πέσει το κράνος ενός πρώην διαβιβαστή την ώρα που ξεχρεώνει το όπλο του;"
Ένας καταπληκτικός διατοναπουσιάζοντα διοικητής μαθαίνουμε ότι οι αλυσίδες του θέλουν λάδωμα. Θέλει σε λίγες ώρες προγράμμα τριών ημερών για 70 άτομα. 88 εξοδόχαρτα γραμμένα, υπογεγραμμένα, σφραγισμένα. 3 χρεωστικά οπλισμού. Μια ηκάι με 30 αδειούχους. Ονομαστική κατάσταση οπλισμού για 40 καινούρια όπλα, έλεγχο υπηρεσιών και καταστάσεις εξοδούχων για τρεις μέρες και άλλα πολλά, ενώ έχεις και τηλεφωνήματα φαντάρων σχετικά με την έξοδό τους και καπάκι γκρίνια. Συνεπάγεται, δεν του κόβει. Ε, αυτός έχει και εμμονές με δικές του λέξεις όπως "προϊδεασμός", "επιθυμόντες" και "χορτοκοπτικό".
-37
Έρρανα ντοντάφο ε! Μυροφόροι μοίρα" ή Γρανίτα από μυρίζω
(Υπηρεσία εκκλησία, υπηρεσία κατάνυξη πρώτο-δεύτερο νούμερο)
Δεύτερη μέρα που απασχολούμαι ως γραφέας. Έχει τρέξιμο αυτές τις μέρες που είναι αργίες. Είναι και αργές όμως. Δεν περνάνε με τίποτα. Ευτυχώς εκκλησιαζόμαστε.
Η αρχιεπισκοπή μας έστειλε αντιπρόσωπο να μας κεράσει τσουρέκι, λαμπάδα, μπισκότα, ένα λουξ ημερολόγιο ιλουστρασιόν χαρτί και εικόνες και το "Πάσχα το τερπνόν", περιορισμένη έκδοση, σκληρό εξώφυλλο, πλούσια εικονογράφηση, μη λείψει από καμιά βιβλιοθήκη. Περιέχει δοκίμια όπως "ανάπτυξη του νοήματος του χριστός ανέστη", "τι πετυχαίνει η καθαρή καρδιά" και "ο pen-pal που με βοήθησε να ανακαλύψω την ανάσταση". Το ζητάτε στα βιβλιοπωλεία της γειτονιάς σας.
Κατεύθυνση δις αριστερά, δις δεξιά, φιδάκι, επιτόπου πηδήματα και βροχή. Ελπίδες για μη επανάληψη του εκκλησιασμού αλλά ένα boss ήταν ξεκάθαρο. Ο εκκλησιασμός λέει είναι εθελοντικός αλλά βασιζόμαστε στην καλή σας θέληση. Προσεκτική επιλογή λέξεων που θα έπρεπε να με προετοιμάσει για το γεγονός ότι όλες τις επόμενες ημέρες θα είχαμε υποχρεωτική συγκέντρωση, ονομαστική αναφορά, παράταξη και μετάβαση στο χώρο της εκκλησίας.
Ήταν καλό όμως. Δεν το αλλάζω το δεύτερο γκρουπάκι άδειας πάσχα με τίποτα. Τέτοιο πάσχα δεν το ματαβλέπω σίγουρα. Το να το ξανακάνω τέτοιο πράμα, δεν το παίζει σε στοίχημα ούτε φυλακισμένος.
Άλλη φορά δεν θα μπορέσω να ενώσω την ίδια μέρα μες στη μύτη μου την πρωινή μυρωδιά της σκατίλας από βουλωμένο φρεάτιο με τη μυρωδιά της βροχής στο χώμα λίγο πριν το ντεμέκ επιτάφιο. Τη μυρωδιά του γράσου των όπλων με αυτή του αέρα γύρω από βρώμικους φαντάρους που 'χουν ρίξει μπόλικο άφτερ σέηβ για να μην κάνουν μπάνιο. Γρασίδι, σκυλόσκατα, αφρός ξυρίσματος, λιωμένο κερί, θυμίαμα, κολώνια μυρτώ και μυρωδιά ποδιών. Η μυρωδιά των μαγειρείων θύμισε σε υπάλληλο γραφείου τελετών τον επαγγελματικό του χώρο όταν είναι πλήρης από τους πλέον ανενόχλητους φιλοξενούμενους, λόγω οριζόντιας διάθεσης. Και όλα αυτά να διαδέχονται το ένα το άλλο τόσο φυσικά που δύσκολα του δίνει κανείς σημασία, γιατί το μόνο που τον απασχολεί είναι η δική του κούραση.
Παραταγμένοι σε άγιες τριάδες ψάλαμε τα εγκώμια. Πρώτη στάση μπακνανά, δεύτερη στάση πλατεία, τρίτη στάση αγία φωτεινή. Ήταν δε στιγμές που οι δυο παπάδες ψάλανε και σπάγανε το φράγμα του ήχου, αν είναι εφικτό. Οι μυρωδιές, η ορθοστασία και η στρατίλα με είχαν βάλει σε τρανς στο οποίο προσπαθούσα να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά, να ισορροπήσω όρθιος παλατζάροντας κι όποτε άνοιγα τα μάτια μου έβλεπα να ανοίγει ο παπάς το στόμα και λίγο μετά ένα Ο!πτσπτσκχκστλΈτκΈττκριουΘώμεν-ΤςπαναγΊαςθτκπρβλγμνου και τέτοια. Ειδικά μετα κοκοράκια διασκεδάσαμε έχω να πω. Υπερβατική η κατάσταση.
Αρχίζει κάποια στιγμή να ψάλει τα εγκώμια όπου κι όπου, σε φάση πολυτονικό ατονάλ κοκορακέ λόξυγγα. Τα λένε όπως τα λένε. Λέει και μια φορά λίγο πιο αργά το ω γλυκύ μου έαρ και χαιρόμαστε. Βγαίνει έξω με το βιβλίο παραμάσχαλα κάτω από το σαγόνι και στο άλλο χέρι (που κρατάει κολλημένο πάνω στο σώμα) μια ανοιγμένη κολόνια μυρτώ και αρχίζει να ραντίζει ο γενειοφόρος μνημείο και σκήνωμα μαζί με κινήσεις τις μέσης για να μην του πέσει ούτε κολονομπούκαλο ούτε βιβλίο. Αρχίζει και λέει λοιπόν έρρανα ντοντάφο αι μυροφόροι μοίρα και κρασάρει το μηχάνημα. Έχει μείνει με μπουκάλι στο χέρι και βιβλίο να ακουμπάει πετραχείλι και ακολουθούν 2 ή 3 δευτερόλεπτα άβολης σιωπής στα οποία προλαβαίνω να πω πρώτα εγώ και μετά ο άλλος παπάς το γρήγορο σώσιμο λίαν πρωί και λοιπά. Έχασε τα λόγια του. Μετά πήρε ένα ευαγγέλιο, πιθανώς σε φωτοτυπίες, και άρχισε να τα λέει στους άνδρες προσοχή. Κάνουμε και μια γύρα γιατί έβρεχε το ξυλόγλυπτο και ένας φαντάρος πίσω μου αναρωτιόταν αν αυτό που ζούμε τώρα είναι παράλογο φέρνουμε βόλτα ένα κομμάτι ξύλο. Το τοπίο πάλι θεσπέσιο.
Στο τέλος, χαιρετάει ο παπάς ταξίαρχο, μαζεύει σκήνωμα και πάνε ουρά οι πιστοί φαντάροι και τι να δουν; Άκου προσκυνήστε το μνημείο χωρίς σκήνωμα. Μνημείο χωρίς σκήνωμα και οργίστηκα. Αντιδογματικά πράματα λέμε.
-38
Καφέ και κουρασάν παίρνουμε από το καψημί τομπαιζων αυτών γιατί το κεντρικό απογράφει και εμείς δεν έχουμε και αυτοί μας κοιτάνε περίεργα και μερικοί παίρνουν κάμψεις και γυρνάνε μας λένε "περίεργος;" και καταλαβαίνουμε ότι είναι κολλημένοι. Ο καψημιτζής Νικόλας καλό παιδί, ήθελε να πάει καταδρομέας στην Κύπρο και κοίτα-που-κατάντησα μας δίνει και πάγο για το φραπέ και εμείς περιμένουμε να ετοιμάσει τον καφέ και χαζεύουμε τα "είδοι" του καψημί και την επιγραφή ότι το "air condision" πρέπει να παραμένει σε σταθερή "θερμοκαρσία". Απαγορεύετε το κάπνισμα αλλά επιτρέπετε τις μαλακίες; Διατηρήστε το χόρο καθαρό μη σας ρίξω για κάμψεις.
-40
Νοτούρνο: νυχτερινό ανθολόγιο κλασικής μουσικής για τις μικρές ώρες. Από το τρίτο πρόγραμμα, σε συνεργασία με το BBC.
19/4
-βροχή. Καπουτσίνο από μηχάνημα και μυρωδιά από βερνίκι. Χλωρίνη και καθαρισμοί.
20/4
Μαγεία κόσμων χάνεται. CK τρώει ακτίνες. Αν κάποιος συγκέντρωνε την ενέργεια των ακτίνων πριν την καταστροφή τους;
-Κάνατε αλλαγή χρέωσης όπλου;
-Μισό λεπτό, να του φέρουν την πανοπλία.
(Heaven on their minds και When the music's over.)
45
Οι γιορτές κοντεύουν να τελειώσουν και νομίζω ότι αυτό το ποστάκι για τη μεγαλοβδομάδα δεν θα καταφέρω να το τελειώσω ποτέ.
Οι μέρες περνάνε δύσκολα μιας και-είπαμε- είμαι γραφχιάς, που σημαίνει γραμματέας του κάθε 20χρονου σε μετεφηβική κρίση.
Ιδρυματισμός, πρόθυρα κατατονίας και αντίδραση στα πυρά της ηλιθιότητας, η υπερβολική μου κούραση και άλλα πολλά ευθύνονται που τώρα γράφω από τα μαγειρεία αντί από καμιά καφετέρια στην Αθήνα. Χώσιμο, κούραση αλλά καμιά ευθύνη, αρκεί να είσαι διαθέσιμος και πρόθυμος. Κόντρα στη διάθεση, για μένα ήταν ευχάριστη αλλαγή. Μόνη διέξοδος σ' αυτό που πάει να γίνει 11-1, λίγο πριν έρθει η έξοδος της Δευτέρας είναι κάμποσοι αυτοσχεδιασμοί που έχουν προκύψει. Μινιμαλιστικά στρατοδιαφωνοχασιμάτα.
-44
Σήμερα έκανα βόλτα στα φυλάκια μιας και συνεχίστηκε η υπηρεσία στα μαγειρεία. Τους αφήσαμε φαγητό (τύπου), τους χαιρετίσαμε και με γύρισαν να συνεχίσω να κάνω αγγαρείες για οργανικούς 20χρονους που απολύονται σε δυο μήνες και πετάνε μπουκαλάκια και λοιπά αντικείμενα στα πουλιά που μπαίνουν στο μαγειρείο και στο εστιατόριο. Πήρα πάλι βραβείο προθυμίας και ανοησίας και έκανα μερικές ανόητες χαμαλοδουλειές για να μην σκέφτομαι το γραφείο. Πλέον βγαίνουν ανά δυο μέρες, άρα τα orcs -που λέει και ο συν-γραφέας είναι ευχαριστημένα (σχεδόν δηλαδή, παράπονα υπάρχουν πάντα.)
Υπενθύμιση: να ανεβάσω υλικό και να αφιερώσω λίγες γραμμές στον αρπιτζά που έχει πάρει το ρόλο του ως λοχίας/δεκανέας υπηρεσίας πολύ σοβαρά.
Υπενθύμιση 2: Χτες έχασα το λάηβ του Δ. στο γκαγκάριν επειδή αντί να αγνοήσω ότι δεν δικαιούμαι διανυκτέρευση και να 'ρθω την επόμενη μέρα το πρωί ή αντί να βγάλω διανυκτερόχαρτο στον εαυτό μου, τόλμησα να σκεφτώ ότι η ειλικρίνεια και η ευθύτητα έχουν καμιά ελπίδα απέναντι στον ούγκα-μπούγκα δια-τον-απουσιάζοντα και στην ανεγκέφαλη γραφειοκρατία του. Και να μου λέει και να μην τον διακόπτω κιόλας όταν συμφώνησα ότι δεν θέλω να εκμεταλλευτώ την ανεκτικότητα ενός αξιωματικού διανυκτέρευσης που με αφήνει να έρθω πρωί επειδή "έχασα το τρένο" όπως τόσοι άλλοι. Πρέπει να του δώσω όμως μερικούς πόντους (κιαφτουνού) επειδή μας χάρισε στιγμές γέλιου, όταν λίγο πριν κλάσουμε σε ένα νευρικό γέλιο ενός τετάρτου μέσα στο 1ο γραφείο με το συν-γραφέα Φ. επειδή θυμόμασταν σκηνές από το Νικητή και παλεύαμε με τις αντίξοες συνθήκες υπολογιστή και εκτυπωτή 11μιση το βράδυ, μπουκάρει και πετάει τρία "τι κάνετε εσείς εδώ;", σε ολοένα αυξανόμενη ένταση και ύφος, πάνω που τον πιάσαμε στο χέσιμο δηλαδή και έπρεπε να φανεί αυστηρός για εκεί που βρισκόμαστε. Όταν του εξηγήσαμε, μας ρώτησε πόσο θα κάτσουμε και μας άφησε στην ησυχία μας.
Πάω να κοιμηθώ γιατί σήμερα είμαστε πολλοί επί τον γραφοϋπηρεσιών και μπορώ να ξεκουραστώ από τα μαγειρεία γιατί κι εκεί με βρήκανε εύκολο. Οι δυο από τους τέσσερις εν υπηρεσία σειρές μου άλειφαν επί μισή ώρα μια φέτα ψωμί και δεν ήταν διαθέσιμοι όταν "θέλαν δυο άτομα". Λίγο μετά εξαφανίστηκαν όλοι επειδή τους είχα βγάλει εξοδόχους και έμεινα πάνω από μια ώρα μόνος μου να κάνω δουλειές. Ωραίο πήξιμο. Εκδικητικές σκέψεις μπαίνουν στο μυαλό μου προς το μαλακιστήρι που μου έκανε προκλητική χειρονομία την ώρα που έφευγε ότι θα πήξω, λέει. Και ελπίζω να μην κάνω κατάχρηση εξουσίας και τον αφήσω να δει έξοδο σε καμιά βδομάδα, τον ηλίθιο.
Υπενθύμιση 3: Να μην ξεχαστώ και γράψω ορισμένες γραμμές για αυτόν που ευνόησα για να βγει αντί να βγω εγώ και δείχνει ένα εκπληκτικό ταλέντο στο να κακοποιεί μηχανήματα-πωλητές ως άλλος ρομπέν των δασών, προστάτης των φτωχών που χάσαν τα λεφτά τους. Όσο γλυκό κι αν είναι, δεν είναι απαραίτητο. Πολύ λιγότερο να ασχοληθώ με τον γλοιώδη τύπο με το γλοιώδες πρόσωπο και το γλοιωδέστερο κοινωνικά ανάπηρο γέλιο με την ψευτομαγκιά, τη φιδιά και το μπουχεσιλίκι ως επάγγελμα. Α, και ντιτζέη κιόλα.
Υπενθύμιση 4: Έχουμε και μερικά κρούσματα κλοπών στο κοπάδι μας και υποψιάζομαι ότι θα μας σκίσουν. Ε, μα έχουμε τίγκα ηλίθιους.

-36

Σήμερον γαμιέται επί Ολύμπου Δίας και λοιπό συναπάντημα.
Πιρουέτα επιστροφής 180 μοιρών, 360 μοιρών και 22 ωρών. Άχαρο moonwalking. Καθυστερημένος φανταροεκκλησιασμός που κράτησε 15 λεπτά γιατί πήγαμε αργά. Και φυσικά, τοποθέτησή μου ως γραφέα. Μάλιστα. Γραφείο. Πισί. Μπόλικα φύλλα εξέλ και φαντάροι να γκρινιάζουν, ευτυχώς όχι πολύ. Κιθάρα, γραφείο, χαρτιά, τηλέφωνα, τρέξιμο και τέτοια. Δεν προλαβαίνω να αράξω. Θα 'ναι ενδιαφέρον.

-35

Την ίδια ώρα, στο ΠουΦ, πετάνε τα νεκροτάμπελά τους γιατί οι ευζ. δεν πεθαίνουν λέει.
Οι εκπαιδευτές έχουν χιούμορ όταν δίνουν ψεύτικα παραγγέλματα για να ψαρώσουν υποψήφιους. Φοριούνται πολύ τα: ημί!-ανάταση, προσό!-ψη, καλύ!-μέρα, ατέ!-bank.
Η ωραιότερη οδηγία για την ακινησία που άκουσα ήταν "το σώμα κόκκαλο και το μυαλό να φεύγει", που σημαίνει ότι αυτοί τριπάρουν αβοήθητοι. Βέβαια, το σχόλιο "τσάμπα γιόγκα κάνετε μωρέ κουφάλες που δεν εκτιμάτε τίποτα" πάλι για την ακινησία με χάλασε, γιατί δεν έχω πειστεί προσωπικά ακόμη για τη γιόγκα.
Στέλνω λοιπόν τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς στο Δ. που είναι εκεί μαζί με τον kse no.
Την ίδια μέρα που μάθαινα αυτά από τον αυτόπτη φίλο, είχα και μια κλασική σουρεαλιστική συζήτηση με τον Skou. Τρελό παλικάρι, συζήτηση τελευταίας βραδιάς πριν ξαναμπώ, τίγκα στην σχεδόν απόγνωση. Ματαιότητα στο τετράγωνο. Στη βόλτα που κάναμε, βρήκαμε ένα απόκοσμο παρκάκι που λες είμαι σε χωριό ή σε κοντινό πλανήτη με ατμόσφαιρα αζώτου υδρογόνου παρόμοιο με τη Γη. Εκεί αράξαμε λίγο και μετά με πήγε ως το σπίτι του φίλου Π. που με φιλοξενούσε. Υπάρχουν φωτό, ήχοι και απομαγνητοφωνήσεις.
Σε προσπάθεια ανάκλησης σημειώνω μερικές γραμμές, πριν προσθέσω και ηχητικά ντοκουμέντα.
SKOU Οι καραβανάδες οχυρώνονται πίσω από τείχη βλακείας που 'χουν υψώσει μάλιστα οι ίδιοι.
CC Λάθος φίλε μου, γιατί η βλακεία προϋπάρχει εκε΄ί που φυτρώνεις. Και είναι προγραμματισμένη να επικρατήσει και να διαδοθεί, σαν εμετός να ξεχυθεί. Εσύ οφείλεις να δραπετεύσεις και να σπάσεις τον τοίχο αν καταφέρεις, για να δεις τον κόσμο στα σωστά του χρώματα. Θέλει τρόπο. Κόπο. Παιδεια. Αν αφεθείς ένα λεπτό, η βλακεία θα νικήσει.
Μην αφήνεις τίποτα, φίλε που τώρα σου κουτσομπολεύω το φιλαράκι μου, να σε κάνει να πιστεύεις ότι δεν είμαστε κι εσύ κι εγώ βλάκες.
Με αφορμή τη συζήτηση #2
"Το Μελωδία μετά τις 11μιση σταματάει να τον πληρώνουν οι εταιρίες και δε βάζει μαλακίες."
Να λες δεν πειράζει, θα 'ρθει άσπρη μέρα και για μας. Να το ακούς και να ΜΗ σου φέρνει στο μυαλό κοκάκια. Αυτό είναι φάση.

Χάος #36,3453
Ας έχω ζάλη. Ας έχω πονοκέφαλο. Δεν έχω 4 ώρες ύπνου. Έχω 4 ώρες ελευθερίας. Ναι, έτσι το θέτω.
Αγαπητή μου Ελπινίκη,
σου γράφω από το μικρό μαντρί γιατί τα χαρακώματα είχαν Τούρκο στο βουνό και σκιάχτηκα και το μεγάλο μαντρί μου φάνηκε μικρό με τόσα γίδια.
Δεν θέλω να έρθει κανείς εδώ γιατί αυτή τη στιγμή είμαι πολύ απασχολημένος με το φόβο μου.
Αν δεν έρθω για φαΐ το βράδυ, μην ανησυχήσετε, θα τα πίνω σε κωλόμπαρο γιατί έχω και καύλες.. Αν κρυώσω απόψε, θα σκεπαστώ με πολιτισμό.
Ακόμη κι έξω απ'το μαντρί αν έρθεις και φωνάζεις, δεν θα σε ακούσω, θα φοράω ωτοασπίδες.
Σας αγαπώ όλους.
Με ασπασμούς,
Μήτσος.

-34

"Στις όχθες του Μίλκι Γουέη, κάθισα και έκλασα."
Θεός

Όταν το Σύμπαν έχει αποφασίσει να συνωμοτήσει για να σε γαμήσει, επιπλέον φροντίζει να σε κοροϊδεύει πριν στο κάνει. Αλήθεια, μη σώσω να πατήσω το νησί. Κι αυτό συμβαίνει, για να μπορεί μετά να σου πει "στα 'λεγα εγώ". Κι αυτό αλήθεια. Δυο μέρες πριν τις μεταθέσεις, άκουγα στο ραδιόφωνο "πάρτε τηλέφωνο και κερδίστε πενταήμερη κρουαζιέρα στην Κύπρο" (πού να 'ξερα ότι θα κέρδιζα πεντάμηνη τουλάχιστον), άκουγα στην τηλεόραση που άλλος άνοιγε κυπριακές συνταγές, για να μην πω για κύπριους καλλιτέχνες και ακουστώ κακός χωρίς να θέλω.

Κοίτα, ο καθένας το αντιμετωπίζει διαφορετικά. Το πρώτο που μου έρχεται είναι να δω το όλο θέμα ως μια ντεμέκ μετανάστευση, πρόβα για μελλοντικά σχέδια. Ελπίζω να μην το ξεχάσω. Άλλωστε, για αυτό το θέμα φροντίζουν και τα γραφόμενα που έχουν την ενοχλητική συνήθεια εκδικητικά να μένουν. Γιατί τα πραγματικά θέματα είναι ποιος ξέρει αν θα ζείτε αύριο, αν θα ΄χω δουλειά, τέτοια.

Λένε ότι όλα είναι επιλογές, μα εγώ δεν τους πιστεύω. Θα συνταχτώ με τη φιλοσοφία του χαμένου που πιστεύει σε φαντάσματα και σε συνωμοσίες.
Ο "ήρωας" της πτώσης του Καμί αναφέρεται στην εμμονή του με το ύψος. Σκάει δηλαδή γριούλα, σταυροδρόμι, χαλασμένο φανάρι και αυτοκίνητο, φουλ κομπλέ το ηθικό παράδειγμα κι εσύ την περνάς. Όχι για να την βοηθήσεις αλλά για να νιώσεις εσύ καλύτερα. Αρρώστια; Για σκέψου καλύτερα. Πριν ξεφύγω όμως σε αοριστίες περί ανιδιοτέλειας των πράξεων και αν υπάρχει ζωή στην Ανδρομέδα (που πρόσφατα έμαθα ότι υπάρχει και μας δίδαξε τον ηλεκτρισμό και τις ανακαλύψεις που μας έσπρωξαν στην βιομηχανική επανάσταση γιατί είχε έρθει η ώρα να ξυπνήσουμε και που -μεταξύ μας, τουλάχιστον μέχρι το Δεκέμβρη του 2012, χέστηκα και για τα δυο), θέλω κολασμένα να συζητήσω αν υπάρχει το αντίθετο. Και, αν ναι, ποιο είναι αυτό.
Κι έτσι έρχομαι στο δεύτερο τρόπο αντιμετώπισης, που είναι να γίνω άχρηστος, να τσιμεντωθώ και να μειώσω τον συνειδητό χρόνο. Έχω αναφερθεί και παλαιότερα στον τύπο που βγάζει ότι η αύξηση του w (όπου w ο χρόνος μειωμένης συνειδητότητας) μειώνεται το θ (όπου θ, ο χρόνος μιας θητείας – γιατί και η ζωή και η κακή ζωή, θητεία είναι).
Κι έλεγα για την Κύπρο. Ναι, λέει θα δοκιμάσω τα όριά μου (συμβαίνει συχνά). Εκεί ίσως διερευνήσω πολλές πλευρές του αντίθετου του ύψους.
Αλλά η Κύπρος αργεί. Υπάρχει το αύριο, χρόνος να μειωθεί μέχρι το αύριο. Θητεία. Χιλιόμετρα ματαιότητας και ματαιότητα χιλιομέτρων.

-33

Επιστροφή στην πάτρια αστυφιλία.

Γυρίζω στην Αθήνα. Πάω να βρω φίλους και να πιω πριν ξαναπάω εκεί μέσα.
Για κάποιο λόγο, τώρα που τα γράφω αυτά και χρησιμοποιώ ιστορικό ενεστώτα, 4 μέρες μετά, ως γραφέας εν υπηρεσία πασχαλινή κι είμαι μόνος στο γραφείο ακούγοντας στο ραδιοφωνάκι ένα πραγματικό κόντρα τενόρι (όχι, γιατί κυκλοφορούν πολλοί), δεν μου φαίνονται τόσο φορτισμένα, ίσα-ίσα, μου φαίνονται αδιάφορα.
Ξεκουράστηκα αρκετά, κουράστηκα κάμποσο με διαδρομές, πράγματα, αναμονές και αηδίες, αλλά μου έμειναν και πράματα που η χάρη τους παλεύει μέσα μου την ασχήμια της περιόδου.
Η δύναμη είναι κάτι σχετικό. Λιγότερο όμως -ευτυχώς- από τη ρεαλιστική θεώρηση των πραγμάτων. Στο πρώτο, αν είναι δικό σου, μπορείς να βασιστείς, για το δεύτερο δεν ξέρεις ποτέ αν το έχεις. Και απορείς συνέχεια -με τα χρόνια, βέβαια, όλο και λιγότερο- με αυτούς που δεν το έχουν.
Άρχισε λεει και Μεγάλη Εβδομάδα και φέτο. Να θυμηθω να φτιάξω ποστ εορταστικά.

-32

Ελευθερία είναι: Να μπορείς να γυρίσεις σπίτι από μπύρες μετά την ώρα του σιωπητηρίου και να φας φρυγανιστό ψωμί με σπιτικό τζατζίκι και ρέγγα παστή.

-31 (Με-μέντα, Αυτοσχεδιασμός #2, Ταξίδι)

Παράλληλοι Δρόμοι

Πριν 3 μέρες, ο Δ. θυμόταν πώς ήταν η πρώτη μας μέρα στο στρατόπεδο.

Λίγο μετά μπήκα σε ένα τρένο για Αθήνα

Εκεί θυμήθηκα το τρένο από τις Τρύπες. Τρύπια φάση. Και τρίπια. Φόρεσα παραλλαγή στο κομμάτι, γύρισα το μέσα πλάι και έβαλα μπροστά τα σκουριασμένα μου δάχτυλα ξέγνοιαστος πρώτη φορά μετά από περίπου ένα μήνα. 

Ξέρω, ακούγεται μαστουρωμένο, χαμένο και αποπροσανατολισμένο.
Ίσχυαν κι εδώ οι προειδοποιητικοί κανόνες του Αυτοσχεδιασμού #1 αλλά είπα να μην επαναληφθώ.
Επίσης τα χέρια μου με πρόδωσαν.

Σήμερα όμως ανεβήκαμε χωριό. Χρησιμοποίησα αρκετά το κινητό μου.
Ακολουθεί ψυχαναλυτικό λούνα παρκ με συνδέσεις, μεταφορές,
εξηγήσεις, λογοπαίγνια και παραλληλισμούς.
Ή και όχι.
Με δυο λόγια είναι εικόνες από το χωριό μου
(σχεδόν) με τη σειρά που τις τράβηξα
και ήχος από τον πατέρα μου να τραγουδάει στη διάρκεια του ταξιδιού και λίγο μετά.
Φυσικά, τον έγραφα χωρίς να το γνωρίζει.

Ένα ταξίδι + ένα ακόμη = 2 δρόμοι που θέλουν να γίνουν ένας

-30

Περίληψη Προηγουμένων

Κουρεύτηκα (2 φορές)

Τα μάζεψα (aka "Στο δρόμο": τουλάχιστον 8 φορές)

Βρέθηκα σε αναφορά (πάνω από 60 φορές)

Ήπια κοκακόλα. (9 ή 10 φορές)

Μπήκα σε θάλαμο (πάνω από 100 φορές)

Ζήλεψα τα σκυλιά (πολλές φορές - σχεδόν όσες τα λυπήθηκα)

Ορκίστηκα (1 φορά) και έβγαλα φωτογραφίες (πολλές φορές)

ΚΤΕΛ-βράδυ πριν τις μεταθέσεις (1 φορά)

Πήγα να πάρω τη μετάθεση (1 φορά)

Γνώρισα τι σημαίνει κοτόπουλο (περίπου 2 με 3 φορές τη μέρα, πριν από κάθε υπηρεσία/αγγαρεία)
(Κοτόπουλα στο Αιγάλεω 6/4/2012)

I greet my country

-29

Ξέρεις ότι είναι μια καλή μέρα όταν έχεις κοιμηθεί 8 ώρες και αφού πιεις νερό, φας, φτιάξεις καφέ και ανάψεις τσιγάρο, η ατάκα της εισπνοής της πρώτης τζούρας μόνη της συγχρονίζεται απόλυτα με το beat που σκάει η παραμόρφωση του Brian May στο We will rock you.