-196

Σήμερα έχει φανταζμαγκόρια.΄Βολή φορητού οπλισμού. Πςςς

Κανονικά θα ήμουν υπηρεσία, αλλά κανονίσαμε να καλύψω φωτο/βιντεο την πρωινη και τη βραδινη βολή για λογαριασμό του 2ου γραφείου. Εντωμεταξύ στο διοικητήριο τρέχουν όλοι για να γίνουν όλα στην εντέλεια. Ή την ευτέλεια. Ξέρεις, αυτό το τρέξιμο της τελευταίας στιγμής που όλα τους φταίνε.

Μόνος στο γραφείο (απών ο Andrie, απών ο Gallian) κάνω 3 δουλειές ταυτόχρονα τη στιγμή που μου ζητάνε άλλες 3. Ευτυχώς βέβαια, γιατί αν ήμουν ο Κ-Ρ θα έκανα 5 δουλειές και θα μου ζητούσαν άλλες 5, και θα αισθανόμουν άσχημα που δεν μπορώ να κάνω 8 και να μου ζητάνε άλλες 8.

Κανονίστηκε επίσης να ανέβω στη βολή με τη δεύτερη κίνηση, μαζί με λίγους ξεχασμένους στην εμά, μαζί και με τον Κ-Ρ. Αφού λοιπόν κλείνω το γραφείο, τριγυρνάω στο έρημο χωριό περιμένοντας τη μοίρα μου. Έχω στείλει τις κάμερες πάνω και κάνω δρόμο για να δω άνθρωπο. Αλήθεια, η δεύτερη κίνηση άργησε και ήμαστε σε ένα μέρος που έμοιαζε στοιχειωμένο. Δυο τρεις έξω από τη διοικήσεως, ο Πράου να τρομάζει τον Δεκανεκά, δυο-τρεις έξω από το καψημί, μερικοί να χαζοκοιμούνται στους θαλάμους, μερικοί θαλαμοφύλακες να τριγυρνάνε απορημένοι και όλοι να περιμένουν τον θανατηφόρο ιό που θα μας κάνει όλους ζόμπι για να μολύνουμε την υπόλοιπη Κύπρο.

Νομίζω ότι όσο προχωράμε, όλο και λιγότερο σκέφτομαι. Ίσως να ενεργεί πάνω μου ο ιός.

Δηλαδή, έχω σκέψεις. Αλλά υπάρχει μια πορεία σήψης.

Ωστόσο, θεωρώ ότι έχω κάνει ενδιαφέρουσα θητεία.

Θα με κόψω εδώ πριν αρχίσω τους απολογισμούς γιατί δεν θα τελειώσω ποτέ.

Πήγαμε τελικά στην πρωινή βολή, προλάβαμε τις τελευταίες 3 δεκάδες, κάλυψα τη μία με φώτο, την άλλη με βίντεο και την τρίτη την άκουσα από κάτω απ'το λοφάκι, κουβαλήσαμε και δυο παγκάκια και φύγαμε. Αυτό ήταν. Έκλασε η νύφη, σχόλασε ο γάμος.

Στην απογευματινή όμως, που είχε κανονιστεί να κάνει γραφέας υπηρεσίας ο Κ-Ρ (πολύ τον βόλεψε, γιατί αγχωνόταν πολύ με τη βολή - τον καταλαβαίνω), πήγα να συνεννοηθώ με τον Grandpa για να ανεβάσω την κάμερα και τα ρέστα και μου λέει ότι δεν ήθελε κάλυψη. Και ότι θα την κάνει αυτός. 

Οκ, λέω. Εγώ τι κάνω; Να πας, μου λέει να ρίξεις βολή.

Πάω κι εγώ στην ίλη, βρίσκω το παλικαράκι που μου βάλανε για υπίλαρχο (Μέην Μαν Τρία νομίζω τον έχω πει), αντιλαμβάνομαι ότι έχει αφήσει λελεύθερους διάφορους από εμάς για να μην έρθουν στη βολή (γιατί η έμφαση είναι στις μικρότερες σειρές) και μου λέει "πάμε να ρίξεις"/

Οχου, λεω, και πριν το καταλάβει, έχω βρει το Bur και τον στέλνω να ρίξει αυτός στη θεση μου. Μπήκε τελευταία στιγμή στο στάγιερ, και έμεινα πίσω να κάνω, στη θέση του, τη Σκοπιά 27η.

Ναι, το έπιασα το 27 τελικά. Κι ας ήταν μόνο για ένα δίωρο, δεν πειράζει.

Τη σκοπιά την έκανα με τον ορισμό του μαχιμίου, τον Τάρα, έναν Σερραίο ποδοσφαιριστή, πολύ καλό παιδί, τον ήξερα από την 4.3. Ποτέ δεν μου δημιουργούσε πρόβλημα, τον άφηνα και τριήμερο στο 2ο τυλ. Έχει στο μυαλό του ότι επειδή ασχολούμαι με τη μουσική θα ήθελα να γίνω κάτι σαν τον παντελίδη ή κάτι αντίστοιχο, και ότι έχει βρωμιά και τέτοια, αλλά δεν τον παρεξηγώ. Θα ήθελε να βρει δουλειά σε καμιά ομάδα εδώ, αλλά δεν έχει βρει ακόμα κάτι.

Πέρασε γρήγορα και ανέμελα η δίωρη σκοπιά μαζί του.

Και ήταν πολύ καλύτερα από το να πάω εκεί πάνω να με τραβολογάνε στα σκοτάδια για ένα πίου.

Ρε ουστ.

Ο Κέκ'μεν απλώνει ένα κορμί δίχως τέλος πάνω σε ένα πρόθυμο νέο/
Ο νέος είναι στ' αλήθεια ψηλός όμως.
Πιθανός τίτλος: Αγάπη στο Στάγερ

-193

The Big Comeback

Κυριακή στο Πράσινο Χωριό.
Πόσο διαφέρει από μια άλλη κυριακή σε ένα άλλο χωριό;
Πόσο διαφέρει, γενικά;

Πρώτη μέρα στην εμά μετά από καιρό. Το ομολογώ: προσεχτικά σχεδιασμένο ώστε η πρώτη μέρα μετά την άδεια να είναι μεν με υπηρεσία αλλά χαλαρή από πρόγραμμα.
Οι περισσότεροι 318 λείπουν σε άδεια και όλα μυρίζουν λίγο πιο λελέ.
Στις μικρές λεπτομέρειες είναι εκεί που ανακαλύπτεις, όμως, τις μεγάλες αλλαγές που έχουν συμβεί στο στρατόπεδο ενώ εσύ λείπεις.
Πλέον υπάρχει κόσμος. Και πολλές γόπες. Κάδοι παραγεμισμένοι και σκουπίδια και φασαρία και όλα τα δεινά που φέρνει ο κόσμος μαζί του.
Η μουσική είναι παντού πιο δυνατά για να καλύπτει τη φασαρία. Τα ποτήρια του καφέ στο κυλικείο είναι πιο ψηλά και χωράνε περισσότερο καφέ.
Οι ώρες της σκοπιάς στρογγυλοποιήθηκαν και οι Νέοι Δεκανείς Αλλαγής μας κάνουν βόλτες παντού σε όλο το χωριό για να κάνουν τις αλλαγές τους. Απαράδεκτο. Δεν μπορείς βέβαια να έχεις την απαίτηση να πάρουν και πρωτοβουλία. Κάηκες.
Πλέον κάνει περισσότερο κρύο τη νύχτα και λόγω υγρασίας ίσως χρειάζεται μακρύ μανίκι για να το αντέξει κανείς.

Τιμωρίες -ακούω- πολλές. Τιμητικές επίσης μπόλικες.
Νέα συστήματα λέμε. Νέα πρόσωπα.

Η πορεία αχρηστοποίησης του φαντάρου (ώστε να αποστρατικοποιηθεί εκ των έσω και να τον αποβάλλει στο τέλος οριστικά το στρατόπεδο) καλά βαδίζει. Την περιμέναμε. Την δικαιούμαστε.

"Μάθε να ακούς εντολές και εμείς θα σε κάνουμε όσο πιο άχρηστο γίνεται. Μπες στην πυραμίδα μας και πάντα θα έρχονται νέοι για να σε απαλάσσουν από ευθύνες. Cosi fan tutti. Ακολούθα το παράδειγμά μας. Λουφαρε αρκεί να μην σε βλέπουν. Χαιρέτα όταν σε βλέπουν."

Η έννοια της παραστατικότητας. Μεγάλη σκηνή ο κόσμος, αλλά μικρότερη και πιο ελεγχόμενη το στρατόπεδο. Πιο αυστηρά ορισμένη. Παρατηρείσαι; Είσαι άλλος, αυτόματα, τη στιγμή που το συνειδητοποιείς. Το ξέρεις; Φαντάρε, έχεις ταλέντο; Μπορείς να οργιάσεις.
Γίνε ήρωας στο λεύκωμά μου. Αν σου το έλεγα, θα γινόσουν ακόμη καλύτερος.

Σκοπιά 26η
Εδώ όλα μυρίζουν τελευταία σκοπιά, αν και για σημειολογικούς λόγους, θα ήθελα να έχω κάνει 27. Να κάνω δηλαδή μια 27η, εορταστική με τον Γένι, που είμαστε χρισμένο αγαπημένο ζευγάρι σκοπών.
Αυτή η σκοπιά όμως είναι με τον Longjohn, που είχα κάνει και την Σκοπιά 3η.
Ο Λονγκτζον μετράει ώρες για την τελευταία του τρίτη άδεια και οι 6 ατελείωτες ώρες πέρασαν γρήγορα. Μετρώντας -όχι ώρες- μέρες.
Τελευταία του σκοπιά. Ίσως και δική μου γιατί από αύριο πιάνω υπηρεσία ως πουτανάκι του εκάστοτε αύδμ και τους κάνω τα χατίρια και γράφω για αυτούς. Γραφιάς.
26 σκοπιές ήταν αρκετές. Μπροστά μου έχω μόνο άδεια και υπηρεσίες γραφιά.
Με τον Λονγκτζον λέγαμε για μεθύσια και για το αμοργιανό πέρασμα στην καλλιθέα. Εκεί τα είχαμε πιει με τον Δαμ. πριν κανα χρόνο (πάει καιρός). Ούζα θυμάμαι. Μίνι, Μίνι, Μινι, μεζέδες και μετά ένα χύμα και γίναμε άχρηστοι. Εγώ τουλάχιστον. Θυμάμαι μετά να αγοράζω ένα χοτντογκ και να πετάω στον τενεκέ το λουκάνικο. Και μετά να ξεραίνομαι στο σπίτι του για μια ώρα, στον καναπέ, όσο αυτός πήγε με την Α. του να χορέψει στον πάγο, μωρέ μπράβο κουράγιο.
Είχε και ένα ξέσπασμα με νταηλικια ο Λονγκτζον κατά των νέων που άργησαν να μας αλλάξουν. Πολύ αγρίεψε και ήταν σχεδόν αστείο.

Κάποια στιγμή θα πρέπει να κάνω ένα αφιέρωμα στον Χρωματιστό (Ρόχο), τον Πρωκτικό και τους άλλους μυθομανείς.


Επίσης, στο μυαλό μου λύθηκε πριν ενάμιση μήνα το "μυστήριο" τον κλοπών στον Αυλώνα.
Παραδέχτηκε την ενοχή του με περηφάνεια ένα βράδυ "αφού-κλείσαν-τα-φώτα" ο Κέκ'μεν. Συγκεκριμένα, περηφανευόταν στους παλιότερους (πφφφφ τους 318;) ότι "τους είχα γδάρει στον Αυλώνα" και ότι "μπροστά μου ανήκουν όλες οι κλειδαριές". Α, ρε αλάνι. Είχε γίνει ολόκληρο θέμα στον Αυλώνα, με κλεμμένο πορτοφόλι, ταυτότητες, mp3 player, μετρητά, ακόμη και ρούχα.
"Εδώ όμως" συμπλήρωσε "δεν κάνω τέτοια, τι; μεταξύ μας;"
Το 'χα ξεχάσει το θέμα.

Η Σκοπιά 26η , η δεύτερή της βάρδια, ήταν ταυτόχρονα με τη λειτουργία της ψησταριάς που ξανάνοιξε.
Τσίκνα όμως;

Ο κουρέας λείπει. Αλλά έχει αφήσει στην ΑΩ αποτύπωμα.

Στο πρώτο πρωινό μοιραζόμαστε τη χαρά του κόμη Vlach γιατί βρίσκει σε μια συσκευασία κρουασάν, δυο κρουασάν. Τι ανέλπιστη χαρά και τι ευχάριστος τρόπος να ξεκινήσει τη μέρα του. 

Ο κόμης Vlach επιδεικνύει το θαύμα
"του διπλού κρουασάν".

Μια επιγραφή στην ΑΩ.

Ξανά το δημιούργημα του κουρέα.

Το τατού του Γέμε. Ρε χριστιανοί..

Λόνγκτζον ακολουθεί τη συμβουλή μου για το κράνος-μαξιλάρι.

-176

Γνωστή και ως 30 Αυγούστου ή "αύριο-πετάω"

Ναι, το 'παμε, ήρθαν προχτές καινούριοι στο πράσινο χωριό και εμείς τους αγκαλιάσαμε και όλα τα σχετικά γιατί πολύ τους αγαπήσαμε κατευθείαν και θέλαμε να ξεκουραστούμε λίγο γιατί "αυτό το καλοκαίρι" (που τραγουδάνε και όλα τα ραδιόφωνα) δεν μας φέρθηκε για καλοκαίρι και πάρα πολύ καλά.

Ανοίγει η Παρένθεση. Ξεκίνησα να γράφω την παρούσα ανάρτηση, κάμποσες μέρες μετά την κανονική ημερομηνία -δεν έχει σημασία πόσες, οι σημειώσεις υπάρχουν, η συνέπεια λείπει- αλλά ο συναισθηματισμός μου όσο περνάει ο καιρός νιώθω ότι με διαβρώνει περισσότερο απ' ότι χρειάζεται για μια απλή καταγραφή παρατήρησης. Είναι αναπόφευκτο τελικά. Έπεσα σε τρομερές γενικότητες, γενικολογίες, επαγωγισμούς, αοριστίες και άλλα τέτοια σκατά και λέω να τα κρατήσω για το τέλος. Το τέλος. Ξέρεις τώρα, όταν φτάσει η ώρα και έρθει ο καιρός. Προς το παρόν ας ασχοληθώ με τη μέρα και τις σημειώσεις της. Κλείνει η Παρένθεση.

Για σήμερα, μια μέρα πριν πετάξω, οι αγαπημένοι μου βοηθοί αρχιλοχία ίλης, γνωστοί και ως επιλοχάδες, κάτι σαν αυτό που ήμουν στον Αυλώνα, αλλά και πολύ διαφορετικο ταυτόχρονα, μου φύλαγαν μια έκπληξη για την Σκοπιά 25η.

Ήταν με το Αργυρό. Το άρθρο "το" δεν είναι υποτιμητικό. Δεν φταίει αυτός για το μυαλό που έχει ακόμα. Είναι μικρός και αρκετά ανώριμος. Συχνά πονηρός. Φίδι. Θυμάμαι στον Αυλώνα που την πρώτη φορά μετά την άδεια του πάσχα τον έβαλα να κάνει ένα περίπολο, μετά το πρώτο δίωρο βγήκε ελεύθερος υπηρεσίας για δυο μέρες και μας είχε γαμήσει το πρόγραμμα. Όλη την ώρα γκρίνια, ερωτήσεις, λες και όλος ο κόσμος ασχολείται μαζί του ή έχει πλάνο να τον γαμήσει μες στο στρατό. Θυμόμασταν τον Ιούνιο-Ιούλιο με τον Cookie μερικές καταπληκτικές στιγμές που ΔΕΝ είχα βιώσει στον Αυλώνα με το σήριαλ/θρίλερ της "σχέσης" του με μια κοπελίτσα που την έβαζε να κλείσει το φουμπου της όσο ήταν αυτός φαντάρος, γιατί προφανώς στην παράνοιά του

άνοιχτό φούμπου προφάηλ=η γκόμενά μου ξενογαμιέται.

Τελικά αυτή το άνοιγε κρυφά. Και όσο πλάκα κι αν είχε, η γκόμενά του όντως ξενογαμιόταν, αλλά δεν έχει την παραμικρή σημασία. Τέτοιο νταλκά που έβγαζε σε σκοπιές και σε περίπολα εγώ στη σκοπιά μαζί του δεν βίωσα. Ο στρατός τον άντρεψε και πλέον έχει τατού. Πήγε πριν καιρό στον Κ-Ρ, τον αγγλομαθή για όλη την επιλαρχία [δεν πειράζει που δεν με ρωτάει κανείς - γλυτώνω ανόητες μεταφράσεις για τατού], να τον ρωτήσει πώς θα γράψει κάτι σε προστακτική, κάτι τύπου μην κοιτάς πίσω, πάντα μπροστά και πήγε μόνος του και κότσαρε πρωτοπρόσωπη αντωνυμία. Αυτοβούλως και αυτεπάγγελτα. 

Συνεπάγεται αστείο τατού για κάποιον με ελαφρά αίσθηση της γλώσσας.

Να, αυτό είναι, σε διάφορες πόζες. Μαζί του και ο Αργυρό.

Εδώ χορεύει στο εστιατόριο.

Εδώ το τατου του.

Εδώ ειμαστε στη σκοπιά.

Εδώ στη σκοπιά, στο βραδινό νούμερο.

Εδώ ποζάρει στα μαγειρεία.

Το ίδιο.

Το ίδιο. Μέσα στο θερμοθάλαμο. Για τα κοτόπουλα.

"Τελικιασμένο το παπάκι το πήγαινα. Και τράκαρα. Και όλοι μου λέγανε ότι έπρεπε να 'χεις σκοτωθεί. Και πήρα εντούρα απρίλια. Θα πουλήσω το μπέρβελι, το αυτόματο. Χάλια η φλάντζα, το κοίταξαν. Το παπάκι το άστρα όμως θα το φτιάξω. Του βάλανε ψιλά λάστιχα όμως γαμώτο. Αλλά πηγαίνει τον κώλο του. Τέρμα πάει. Του βάλανε εξάτμιση που κάνει πολύ φασαρία, δεν φαντάζεσαι ρε. Σβηστό θα το παίρνω, θα ξυπνάει τη γειτονιά. Α, κοίτα τη λελέτζα μου, για το νησί είμαι υπολοχαγός. Για έξω είμαι λοχαγός. Γαμώ ε; Α, ναι, σου πα ότι τράκαρα ε; Ξυπνάω μετά το πρωί και το κινητό είχε αίματα - ολόκληρο ρε. Απορούσαν όλοι. Θαύμα λες ε; χαχαχα ναι."

Την υπόλοιπη σκοπιά την πέρασε παίζοντας ηλίθια παιχνίδια στο αντρόηντ του και πού και πού μου τα επεξηγούσε. Βαρέθηκα τη ζωή μου. Από τις πιο κενές σκοπιές που έχω κάνει. Πού είσαι ρε Γένι, που οι σκοπιές μαζί σου θα μου λείψουν. Δεν θα μου λείψουν τα ηλίθια παιχνίδια του αργυρού που περιλαμβάνουν ψεύτικα ατυχήματα σε ψεύτικους δρόμους σε αντρόηντ οθόνη που σκοπός είναι να σπάσεις όσα περισσότερα κόκκαλα μπορείς.

"Η νταλίκα με το ρυμουλκό έρχεται πολύ επεισοδιακά. Απ'το πλάι περνάει από πάνω του και του σπάει 23 κόκκαλα"

Γιούπι.

Ελαφρώς καλύτερα από το γραφείο ρε.

-176.1

Πολύ καιρό έχω να γράψω αντέντουμ. Πολύ καιρό είχα να γράψω από το κινητό.
Δε μπορώ όμως να παραλείψω στην καρικατούρα του αργυρού την πληροφορία ότι τον πρώτο καιρό στο νησί κυνήγαγε τα ποντίκια και ότι μια φορά είχε πιάσει κιόλας ένα και το 'χε κάψει.
και η 317 είχε τρομάξει, που ήταν μεγάλη σειρά και φαντάζομαι ότι, λόγω πλήθους, θα είχαν εξερευνήσει μεγάλα όρια στη βλακεία.
Επίσης, όταν είχε εβδομαδιαία υπηρεσία στα μαγειρεία, του είχε πέσει μια γάτα σε ένα λούκι. Πριν ψοφήσει το γατί από τα χημικά απόβλητα εκεί, ο αργυρός πέρασε κατι απογευματα νιαουρίζοντας πειστικά και συζητώντας με τη γάτα που περίμενε το λυτρωτικό τέλος της. (ξέρω, το "της" μπορεί να αναφέρεται και στη συζήτηση.)
Ο Κ-Ρ λέει ότι θυμάται στον Αυλώνα μερικές αξιομνημόνευτες στιγμές με τον αργυρό γραφέα στρατολογίας.
Νομίζω ότι θα ταν χειρότερος κι απ'το ντενη που λίγο πριν μπει κηπουρός, είχε γκραντ πλαν να πιασει το διοικητη του και να του πει "κυρ διοικητα, μαρεσουν πολυ τα γραμματα και θελω να γινω γραφιας, θα με βαλετε;".

Η αληθεια ειναι οτι καθε τοσο μου λενε και κατι καινουριο για το καμαρι του υποχωριου μας και ωρες ωρες συναγωνιζεται μεχρι και το μπουχεσα, τον Υποκοριστικό στη βλακεία. Αλλά τουλάχιστον δεν είναι επιθετικός και επικίνδυνος όσο ο άλλος.

-174

γνωστή και ως "28 Αυγούστου"

Μαθαίνω ότι νέα στελέχη κυκλοφορούν στην υπομονάδα μου. Και ότι μου άλλαξαν και μεριά στο στάβλο που μας στιβάζουν.  Δεν πειράζει. Ο νέος θάλαμος παρουσιάζει ιδιότητες λελέ. Είναι ο "ούμα διοικήσεως" και εδώ έχουν μαζεμένους τους ηλικιωμένους, τους οδηγούς και τους λοιπής ειδικότητας. ΤΦ σημαίνει και τεθωρακισμένη φύρα, τεθωρακισμένο φίδι και άλλα τέτοια. Όντως δεν πειράζει.
Τα νέα στελέχη δεν τα 'χω δει και δεν έχω πολύ όρεξη κιόλας. Ανεβαίνω κατευθείαν μετά το πρωινό στο γραφείο και δεν έχω ιδέα τι γίνεται κάτω. Μου λένε ότι ο Μέην Μαν Τέσσερα (αυτουνού του το δίνω) [θυμίζω Μέην Μαν Ένα: Nicolas Jr, Μέην Μαν Δύο: Son of Niccolo, Μέην Μαν Τρία δεν υπήρχε, υπήρχε μόνο ο Μπούκλας και ο Δαίμων από κάτω του και τώρα Μέην Μαν Τέσσερα] είναι κι αυτός καραφλός σαν τον Μπούκλα.
Αλλά αρνούμαι να ασχοληθώ με τρίχες. Νιώθω κουρασμένος για οτιδήποτε.
Φεύγουν οι μέρες μου βαριά και ανέχομαι όοοοολο και λιγότερο τα διάφορα.

Σήμερα κάνω την Σκοπιά 24η με τον Garon. Στο απογευματινό νούμερο συζητάμε για τη ζωή του και ότι ίσως βγει στο εξωτερικό με τον αδερφό του που κάνει κάτι ωραίες τεχνικές με σκαλιστά πλακάκια και ότι παράτησε το πολεμικό ναυτικό, το οποίο του άφησε όμως ένα γάμο με μια ντόπια στη σαλαμίνα όπου βρισκόταν ως σπουδαστής. Ο Garon δεν πολυεγκρίνει την επιλογή του αδερφού του, αλλά αφού αυτός περνάει καλά.. O Garon σκέφτεται να ξαναδώσει πανελλήνιες. Είναι πολύ καλό παιδί και ήσυχο και του εύχομαι να τα πάει καλά και να περάσει εκεί που θέλει γιατί τα σκάτωσε πέρυσι. Φέτος η χρονιά του πέρασε δουλεύοντας σε μια κάβα και κάνοντας άλλες πρόχειρες δουλειές, πεταγόταν πού και πού στο Ξέχωρο, το χωριό του πατέρα του, όπου έχουν φτιάξει το μικρό σπιτάκι που έμενε ο παππούς του και έχει και τζάκι και πάνε με φίλους και τρώνε, κοιμούνται περνάνε καλά και κάνει πολύ κρύο. Η μεγαλύτερή του ανησυχία ήταν όταν βγήκε με φίλους για καφέ/μπύρα και ήταν στην παρέα με την κολλητή του [φαινόμενο "κολλητής" που παρατηρείται όλο και πιο συχνά τα τελευταία χρόνια από καθωσπρέπει/ήσυχα/καλά αγοράκια] και άλλους φίλους και μέσα ήταν και αυτή που γούσταρε και όχι μόνο είχε φάει κρεμμύδι/σκόρδο, αλλά έκλασε κιόλας και τον κοίταγαν περίεργα. Δεν μπορεί να διανοηθεί πώς μπορει/μπορώ (ναι, ναι: και το δυνητικό και το κανονικό :P) να μην έχω δει -λέει- καμιά ταινία του ΤΣΑΚΙ ΤΣΑΝ;! Του απαντάω ότι έχω δει ένα χαζό ρημέην που έχει κάνει στο Καράτε Κιντ με ένα μαυράκι και κουνγκ φου και μου λέει ότι δεν το έχει δει και ότι πρέπει να έχω δει μια από τις 600 ταινίες που έχει κάνει ο τσακι τσαν!! Και πώς μπορώ να μην έχω δει τον τρισμέγιστο τσακι τσαν;! Είναι σαν να μου λες ότι δεν σου αρέσει το γυρόπιτο! Δεν μπορώ να μιλάω με ανθρώπους που δεν έχουν δει Τσακι Τσαν! Να δεις τώρα στην αδεια που θα πας! Εμένα με έκανε και γέλασα πάντως και πλάκα θα 'χει να δω καμιά ταινία μες στην άδεια, αν και κάτι μου λέει ότι δεν θα το κάνω. Στο βραδινό μας νούμερο βαράμε προσοχές και κάνουμε βήματα και χτυπάμε τα χέρια μας στα όπλα για να κρατηθούμε ξύπνιοι. Καταστροφή.
Δέκα χρόνια διαφορά δεν είναι τίποτα μπροστά στην κοινή νύστα, στην κοινή ματαιότητα και στον παραλογισμό του στρατού.

-170

Το μαλλί της νέας βοηθού (νέοπαρντ στέλεχος) του «κομπλεξικού αύδμ» («αξιωματικός» πρωτογραφείου) είναι κάτασπρο, πλατινέ λέμε, φτιαγμένο ειδικά για να κάνει τρομακτική αντίθεση με το μαύρο του μπερέ της. Πληροφορίες λένε ότι φοράει ροζ στρινγκ που ενίοτε φαίνεται και ευθύνεται ήδη για τις ονειρώξεις των φαντάρων που αγνοούν το σκυλέ της φάτσας της. Ξέρει αυτή πού να τραβάει τα βλέμματα. Είναι λίγο οριακό το θέαμα.

Το μεσημέρι τέλειωσα από τα γραφεία γύρω στις 3μιση (!) και φασολάδα δεν έμεινε και ξηγήθηκε ο Cookies σε μένα και τον Babis glorious πίτσα που δεν είχα ξαναφάει στην εμά. Πίτσα-πέψι κόλα και τα μυαλά στα κάγκελα.

Σήμερα, Σκοπιά 23^η με τον Γκαρόν, συμπατριώτη του Bur, από Ηγουμενίτσα. Ήσυχος 19άρης, αθώος, μαθητευόμενος επιλοχάς. Καλό παιδί. Δεν πήγε καλά στις πανελλήνιες και πέρασε λογιστής και όχι υπολογιστής όπως θα ‘θελε. Σκέφτεται να φύγει Αγγλία (κι αυτός) με τον αδερφό του που είναι ένα χρόνο μικρότερός μου, έχει παρατήσει το πολεμικό ναυτικό και είναι παντρεμένος στη Σαλαμίνα. Μου λέει πώς πήγε στις εξετάσεις, για μια φορά που είχε φάει τζατζίκι και ρευόταν κατά λάθος μέσα σε ένα μπαράκι μπροστά σε μια κοπέλα που γούσταρε και η κοπελιά του του έκανε νοήματα να σταματήσει και «ξέρεις πώς είναι σε μικρή πόλη αν σε δουν έτσι και πώς μπορεί να σε χαρακτηρίσει το κορίτσι, γιατί γυναίκα δεν είναι ακόμα» και ξέρω-ξέρω απαντούσα εγώ. Δεν είχαμε πολλά πράματα να πούμε με τον Γκαρόν. Ήταν χαμογελαστός με χαμόγελο καλοσύνης και αθωότητας. Και ψηλός. Πέρασα όμορφα.

Το υπόστεγο ήταν κατειλημμένο από Ούννους σήμερα και πήγαμε να κάτσουμε στο κιόσκι με τον Γένι. Ήθελα να ρωτήσω την άποψή του σχετικά με το βιντεοκλιπ για τη γκρίζα διαδρομή γιατί επικοινώνησε μαζί μου ο σκηνοθέτης, μου λέει πότε, εγώ απαντάω δεν ξέρω «καν αν» μέχρι που είπα με μισή καρδιά το δε-γαμιέται. Το πολύ πολύ να με βλέπουν στο γιουτιούμπ και να γελάει ο κόσμος.

Στο κιόσκι – χιχι! Μόλις μου ‘στειλε μήνυμα η δικιά μου και λέει σόρι που δεν σε πήρα σήμερα τηλέφωνο αλλά πέθανε ένας θείος μου - και απ’τη μια (χιχι) λες ευτυχώς δεν γαμιέται με κάποιον η καριόλα κι απ’ την άλλη λες κρίμα ο καημένος ο άνθρωπος (Hey Panos)

Νομίζω έχουμε περάσει μια καμπή στη ζωή μας και γερνάμε πιο γρήγορα και ανεπιστρεπτί λέει ο Γένι που νιώθει πολύ μικρός. Αναφέρει η τηλεόραση στις ειδήσεις κάτι για το 2024. Ο Γένι παρατηρεί ότι τότε θα είμαστε 40. Δεν είναι πολλές λέμε.

Νάου αημ ντέντλι.

Νάου αημ νοτ.

-169

Γραφείο και πάλι γραφείο.

Όχι, περίμενε. Ψέματα λέω.

Σκοπιά 22^η με τον Γένι. Εδώ είμαστε. Όλη μέρα σκουντουφλάω με ελαφρύ χανγκόβερ κι ένα στομάχι να περιμένει χαλάρωση.

Συζητάμε για τον Καραjohn, την κολτσίδα του Κ-Ρ. Ο Γένι το βλέπει ανθρωπιστικά, εγώ πάλι πιστεύω στο δικαίωμα επιλογής στο να κάνεις παρέα κάποιον και στο πώς/πότε θα τον γνωρίσεις, αλλά έχω και τις γνωστές τύψεις με τις ανθρωπιστικές εκλάμψεις.

Θα θέλαμε μπύρες στην ΑΩ. Και πάρα πολλές μάλσιτα. Και καρέκλες. Δυο καρέκλες με τα γόνατα πιο ψηλά από τη λεκάνη. Μου λέει για τις καρέκλες γραφείου που έχει επιδιορθώσει και πώς τις έχει φτιάξει.

Συζητάμε το μικρό ποσοστό ανθρώπων από την ίλη που έχει σπουδάσει (ούτε 20%) και ξεχνάμε κατά λάθος τον μικρό αύδμ.

Λέμε για τον αθλητικό δημοσιογράφο ότι είναι settled άνθρωπος, σαν τον Κ-Ρ, εν αντιθέσει με εμάς που είμαστε φτερά στον άνεμο.

Σκεφτόμαστε τι είναι σπουδή, τι είναι σπουδές, ότι πιο σημαντικές είναι οι περιφερειακές γνώσεις που παίρνεις κατά τη διάρκεια της φοίτησής σου σε ένα ανώτερο ίδρυμα και περιφρονούμε αυτούς που το βλέπουν σαν μια ευκολότερη ή δυσκολότερη συνέχεια του λυκείου.

Μετά θυμόμαστε τι ποσοστό ήταν άνθρωποι με σπουδές στο θάλαμο που ήταν ο καθένας μας στον Αυλώνα. Αυτό είναι ευκαιρία για αναφορά στις περιπτώσεις του δείγματος ανθρώπων εκείνου του πρώτου θαλάμου – πόσο μακριά φαίνονται, άλλοι εξιδανικευμένοι, άλλοι όχι, αλλά τους/μας φέρνουμε στο μυαλό σαν να είχαμε μια αθωότητα. Σαν το στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα.

Α, μας κάνει έφοδο ο αύδμ και στο «ελεύθερος» απαντά, «τώρα; Παντρεμένος με δυο παιδιά» και καταλήγουμε σε συζήτηση περί σπουδών, εργασίας και τέτοια. Ο μεγάλος γιος του σπουδάζει μαθηματικό στα γιάννενα και ο μπαμπάς του/αύδμ που «σήμερα φωνάζει»/λοχίοι υπηρεσίες ανησυχεί μήπως τον κοροϊδεύει γιατί πέρασε ένας χρόνος και δεν πέρασε ούτε ένα μάθημα. Τον καθησυχάζουμε και του λέμε ότι η σπουδή δεν είναι το πτυχίο – εκεί δηλαδή που καταλήξαμε. Βρήκε κι αυτός ανθρώπους να πει τον πόνο του..

Υπάρχει μια κρυφή ιστορία μες στην ιστορία μου ανάμεσα στο σχοείο και τη σχολή λέει ο Γένι λίγο πριν μας αλλάξουν αλλά θα στην πω άλλη στιγμή, δεν έχω πρόβλημα, αρκεί να ‘χουμε χρόνο. Και μου εξάπτει την περιέργεια.

Τι να μας κάνει η λάντζα/μια λάντζα μόνο/δεν φτάνει

Λοίπει όντος φ.

Αν ήταν το τζιθρή βιολί, θα το παίζανε πολλοί.

Αν ήταν το τζιθρή μπουζούκι, θα το παίζανε και οι Τούρκοι.

Η θέα έξω απ'το δημαρχείο, προς τους γείτονες. Νύχτα.

Η δημιουργία του προβληματικού καψημιτζή.

Ζεν σέλω να βγω για έφοδο!

Ο Κ-Ρ ανακαλύπτει τα σφάλματα χωριού.

-167

Ξύπνημα, πρωινό, άνοιγμα γραφείου, καθαριότητες, καφές δικός μου, καφές του Dallarice, ερκοντίσιον στο φουλ, το γραφείο τον περιμένει.
Το κυλικείο κατακλύζεται από παλιά στελέχη φορώντας τα καλά τους για να φύγουν και νέα στελέχη που φοράνε τα καλά τους και μας έρχονται.
Κάποιος ακούγεται να λέει σε ένα παλιό γνωστό του
"Μου βρήκες σπίτι ρε; Πού θα πάω να γαμηθώ; Στο δρόμο;"

Το μεσημέρι χαζεύουμε με το παρεάκι και συζητώντας κάτι, ο Γένι διακόπτει με ένα εισερχόμενο σήμα από αλλού "τώρα θέλω να φάω τσουρέκι". Συνεχίζουμε και μας διακόπτει ένα επόμενο σήμα "μερικές φορές εκνευρίζομαι από τα όρια του ανθρώπου κι απ'το πόσα μπορεί να αντέξει".

Συμφωνώ με τα περισσότερα που λέει. Ανήσυχα πνεύματα ψάχνουν θέσεις σε αρχικά φωνήεντα.
Τουλάχιστον αυτά που καταγράφω έχουν πάψει να είναι "κουρεοκεντρικά", που λέει και ο Κάπα Ρο. (Κ-Ρ). Γυρίζω πλέον το περισκόπιό μου σε συγκεκριμένες σκηνές.

Ας πούμε, στη Σκοπιά 21η με το Νεκροθάφτη. Αποτυχημένο κωδικό όνομα γιατί αυτό είναι το επάγγελμά του.
Ο Νεκροθάφτης είναι εξ' αναβολής απόφοιτος δημοτικού που λόγω άρνησης στράτευσης θα κάνει 6 μήνες παραπάνω θητεία ή θα πληρώσει ένα πρόστιμο γύρω στα 5μιση κατοστάρικα. Είναι από την Κρήτη, από Αλικαρνασσό και δούλεψε πρώτα για καιρό στα παξιμάδια τα Κρήτης Γη, καλά λεφτά. Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο δουλεύει στο νεκροπωλείο/κηδειοπωλείο ενός τύπου που είναι και δήμαρχος στις αρχάνες (νομίζω) και έχει λεφτά. Και εκεί κάθεται για 3-4 ώρες να σηκώνει τηλέφωνα και παίρνει κανά 40άρι ευρώ. Μπόνους 70 ευρώ ανά κηδεία για να κατεβάζει το φέρετρο και να ρίχνει και την πλάκα μετά. Η εκταφή βέβαια συμφέρει καλύτερα. 150 με 200 ευρώ για μια δουλειά 15 λεπτών. Έχει πεθάνει ο άλλος, βγάζεις το χώμα με τα χέρια, το φέρετρο έχει λιώσει, το ίδιο και οι σάρκες, βάζεις γάντια, μαζεύεις κόκκαλα, τα πλένεις (όχι με χλωρίνη, γιατί δεν θα γίνουν ποτέ στάχτη, θα καρβουνιάσουν, έπρεπε να το πάθουν άνθρωποι για να το μάθουμε αυτό), και τα βάζεις σε μπαουλάκι. Απλό.
Βέβαια, στα παραπάνω μπορεί να έχεις και ιστορίες περίεργες. Ας πούμε σε ενταφιασμό, αφού μπει η πλάκα χρειάζεσαι άδεια για να ξεσφραγίσεις τάφο, και δυστυχώς για τους λοιπούς νεκραναστηθέντες  (ημίθεους και συνημίθεους) εντός τριημέρου -που συμβαίνει συχνότερα απ' όσο μαθαίνουμε- δεν υπάρχει απλά μια στρόγγυλη πέτρα να την κλωτσήσει τύπος. Εδώ έχει τσιμεντωμένη πλάκα. Και ο ίδιος δεν το πίστευε μέχρι που άκουσε χτυπήματα μέσα από φέρετρα πρόσφατα ενταφιασμένων τύπων. Κι όμως, νεκραναστάσεις συμβαίνουν. Και κόσμος πλέον, λένε, τους αγνοεί μάλλον γιατί θρησκείες έχουμε ήδη αρκετές.
Στους εκταφιασμούς όμως μπορεί να πάνε άλλα πράματα στραβά. Να πας δυο χρόνια μετά την ταφή και να βρεις άλιωτο το σώμα και γυρισμένο πλάγια. Ή να πας 20 χρόνια μετά σε ξεχασμένο τάφο και να βρεις μόνο στάχτες. Η τελευταία περίπτωση ήταν ξεχασμένη, σε χωριό και στον τάφο που άνοιξαν και μέσα βάλανε έναν καινούριο που πέθανε από το πολύ ποτό. Αλλά επειδή μύριζε άσχημα από το πολύ ποτό, τον είχαν βάλει μέσα σε σακούλες κι έτσι και σε 20 χρόνια να ανοίξουν τον τάφο, ακόμα δεν θα 'χει λιώσει γιατί οι σακούλες μάλλον δεν ήταν βιοδιασπώμενες και θα κάνουν καιρό να λιώσουν.

Στην τελευταία του άδεια, την τελευταία μέρα, γνώρισε καλύτερα (όχι ακόμα βιβλικά) την κόρη συναδέλφου του και τώρα φοβάται μην το μάθει ο συνάδελφος νεκροθάφτης. Αλλά αγαπιούνται με την κοπέλα και αυτή περνάει χρόνο σπίτι του με τα αδέρφια του και τέτοια. Το περίεργο (όχι βέβαια για αυτόν - θα χρειαστεί μάλλον τρίτη περίπτωση για να αναγνωρίσει ένα πάτερν στη ζωή του και να αναζητήσει την λέξη "φετίχ" για το λεξιλόγιό του) είναι ότι και η προηγούμενη σχέση του ήταν με κόρη νεκροθάφτη. Τα τρία χρόνια ήταν κρυφή η σχέση μέχρι που έμαθε ο πατέρας της ότι η κόρη του τα 'φτιαξε με νεκροθάφτη και ήθελε να τους χωρίσει γιατί τι-θα-πει-ο-κόσμος. Έτσι την έστειλε διακοπές την κόρη του με φίλες της, "τον λόγω/τω λόγω που να μην τη βρω εγώ" αλλά αυτός την βρήκε και την έκλεψε και την κράτησε σπίτι του για 20 μέρες και όταν ο πατέρας τον ρωτούσε αν είδε την κόρη του, αυτός δεν ήξερε τίποτα και πήγε να πάει από καρδιά του ο πατήρ νεκροθάφτης αλλά του χρειαζόταν τέτοιος που ήταν. Συγνώμη, "τέτοιος που είναι", παρασύρθηκα στον μακάβριο παρατατικό. Μετά του την επέστρεψε και του είπε μην τολμήσει να τη δείρει και όντως ο μεγάλος νεκροθάφτης άκουσε τον μικρό. Άλλους 6 μήνες κράτησαν σχέση κρυφή μέχρι που το διέλυσαν γιατί ο Νεκροθάφτης δεν άντεχε άλλο τον μπαμπά της. "Ποτέ ξανά" λέει.

Μετά πήγαμε αναπόφευκτα στο ότι η ζωή είναι μικρή. Και ότι κάνει αυτό το επάγγελμα που κόσμος σιχαίνεται και όταν τον κορόιδευαν στον Αυλώνα, αυτός χτύπαγε τους ώμους του και έλεγε "όλοι από εδώ θα περάσετε". Αλλά "πέρα από την πλάκα" δεν μπορεί να "κάνει αυτό που κάνει" σε μικρά παιδιά και νέους που φύγανε από ατύχημα. Και μου λέει για 8 άτομα νεαρούς που σκοτώθηκαν σε παραλιακή στο Ηράκλειο, γνωστούς του που τράκαραν και αποδήμησαν οι 7 - ο οδηγός έζησε. "Κανείς δεν ξέρει την ώρα που θα φύγει" λέει. "Μου 'χει τύχει να δω άνθρωπο στις 3 το πρωί και 5 το πρωί να 'ναι σκοτωμένος". Ένας άλλος φίλος του για να μην πέσει σε νταλίκα πάνω, έριξε το αμάξι σε γκρεμό και σκοτώθηκε εκεί. Ένας άλλος φίλος του οδηγούσε μηχανή μπροστά του, "του την παίξανε ανάποδα" και σκοτώθηκε μπροστά του. Είναι να απορεί κανείς με όσα συμβαίνουν γύρω του. Κάπως έτσι γεννιούνται οι προκαταλήψεις.
Α - και θέλει να του πούνε και την ιστορία για το φαντασματάκι της ΑΩ!

--------------------------------------------
Μετά άραξα πάλι στην εξέδρα με τα παιδιά και πολύ γελάσαμε με τον Χρωματιστό και τις ιστορίες που λέει ο ίδιος για τον εαυτό του.
Είναι φυσιοθεραπευτής και άλλα 5 επαγγέλματα. Η μάνα του είναι υποστράτηγος, αντισυνταγματάρχης, αρχιλοχίας και σύντομα δεκανέας αλλαγής (λέει ο κρητικός) - κάθε βδομάδα και άλλο.
Κάποια στιγμή είχε λεφτά και έκανε πραγματικότητα το όνειρο ενός φίλου του για PS3 και αργότερα όταν ο φίλος του απέκτησε ένα Γιαμάχα ρο ένα (μηχανή) του το σκότωσε για ένα χιλιάρικο. Αυτός το πήρε και κάποια στιγμή τράκαρε με νταλίκα, τον πήγαν αναίσθητο εντατική και ήρθε μετά στην εντατική η αστυνομία με φωτογραφίες του ατυχήματος, του τις δείχνανε και τον ρώταγαν γιατί είναι ζωντανός.
Μια άλλη φορά του κλέψανε το αμάξι και το τρακάρανε και κάηκε ο κλέφτης με το αμάξι, τον πήγαν στο νεκροτομείο και κάλεσαν τον αδερφό του και τη μάνα του για αναγνώριση και η μάνα του έκλαιγε και δεν άντεχε να το κάνει και πάει ο αδερφός του πάνω από το απανθρακωμένο πτώμα και λέει "Δεν είναι αυτός ο Χρωματιστός! Δεν έχει τα κιλά του!!" και πιο μετά γύρισε σπίτι (μάλλον δεν είχε κινητό το παιδί) και τέλος καλό όλα καλά.
Μια άλλη φορά πήγε να πηδήξει μια 16χρονη γκόμενα τούμπανο με κάτι βυζιά ως εκεί πάνω (σαν από μάνγκα λέμε) ως στο σπίτι της και έμεινε εκεί το βράδυ και όταν κοιμόταν αυτή, του την έπεσε η 12χρονη αδερφή της που επίσης είχε βυζάρες ως εκεί πάνω (!) και μάλλον είχε μάθει από την αδερφή της πόσο καλά γαμάει αυτός και ήθελε να είναι ο Χρωματιστός ο πρώτος της και -ε και τι να κάνει- τη γάμησε κι αυτήνα. Τι δεγκαταλαβαίνεις;

Από τη χτεσινή έξοδο. Βραχάκια, ρούμι και συμπάθεια.

Από τη χτεσινή έξοδο. Βραχάκια, ρούμι και συμπάθεια.  ΙΙ

Μικρή συνταγή παραλογισμού για κουλουράκια από τον προηγούμενο υποδιοικητή
που μάλλον είχε διαβάσει το "Style guides for dummies"

-165

Ο αύδμ σήμερα φωνάζει. Και δεν μπορώ τις φωνές την Κυριακή. Είναι σαν θείος από το χωριό και είναι και ο νέος υπεύθυνος καψημί. Σύμφωνα με τις ρητές του οδηγίες

"Για κανένα μπούστη δεν θα σερβιριστεί φαγητό εκτός προγράμματος εκτός κι αν είναι δηλωμένος ως κωλυόμενος"

και "για κανένα μπούστη λόγο δεν θα κάνει ο επόπτης καψημί καθαριόητες"

και "οι λοχίοι υπηρεσίες (που ο όρος του ανήκει) να μαζευτούν στο γραφείο του".

Σκοπιά 20η

Άλλη μια υπηρεσία με τον Γένι όπου φυσικά δεν έλειψε ο σουρεαλισμός,
οι πόζες και οι εναλλακτικές συζητήσεις.

Ενδιάμεσα στα νούμερα, το παρεάκι μαζεύτηκε στην εξέδρα
με διάφορους αναπόφευκτους δορυφόρους.
Τουλάχιστον αναφέροντας ένα ενοχλητικό γλοιώδη νέοπαρντ
ο Λεπού άφησε το  στίγμα του λέγοντας
ότι του θυμίζει "όλη την πασοκική γλίτσα".
Η βραδιά δεν ήταν χαμένη.

Ξημέρωμα στο κιόσκι περιμένοντας σκοποί και περίπολα να ξεχρεώσουμε τα πυρομαχικά που πλέον ήταν αρκετά πιο βαριά με όλο το σετάκι (κράνη, όπλα και μαλλιά).

Βγάζω το τετραδιάκι να σημείωσω κάτι παλιό και ένας νέος απέναντι, ο ίδιος που χτες ξέρασε από την πολλή πίτσα στο λεωφορείο των εξοδούχων και θέλει απεγνωσμένα να γίνει καφετζής, τσιμπάει:

-Τι γράφεις εκεί; Ημερολόγιο;

Μετά από δυο-τρεις αποφυγές, βαρέθηκα γρήγορα, και του απάντησα αρνητικά. Και συμπλήρωσα ότι καταγράφω κυρίως ανθρώπους.

"Μην αρχίσεις μόνο για μένα να γράφεις γιατί δεν θα τελειώσεις ποτέ" είπε μες στην ψευδαίσθηση της σπουδαιότητάς του.

Για δες. Τέλειωσα ήδη.

-164

Παίρνω ανάσα και μπαίνω στο εστιατόριο για να ξεκινήσει η μέρα με το πρωινό και ακούς το Σταύρο Μιχαλακάκο να τραγουδάει «Να με καταστρέψεις γλυκά», κι ακούγεται τόσο γλυκό, όπως μου συμβαίνει δηλαδή και με την Άννα Βίshη – εδώ μου ακούγονται διαφορετικοί και καλύτεροι, σαν το καλό κρασί, το καλό τσίπουρο ή την καλή φούντα (μου λένε) που έχουν καλύτερη γεύση στον τόπο που βγαίνουν. Είναι μια αίσθηση μαγική που δεν μπορώ να εξηγήσω..

Σήμερα αύδμ ήταν ο Dallarice που είναι υπεύθυνος και του γραφείου με τα τοψίκρετ.

Για να το θέσω ωμά, με βέλαξε. Το μοναδικό διάλειμμα που έκανα σαββατιάτικα πριν πάω να χαιρετήσω το απόγευμα τη σημαία ήταν στο καταμεσήμερο που πήγα στη σκοπιά.

Ας ανοίξω μια μικρή παρένθεση για το ρήμα «βελάζω» που έχω την εντύπωση ότι αν ανοίξεις λεξικό θα λέει ότι είναι ενεργ. αμτβ. Πιο πριν το άκουγα κυρίως στο χωριό μου και ποτέ σε πρώτο ενικό, εκτός κι αν είσαι ηλίθιος και σε ρωτάνε «τι κάνεις εκεί» και απαντάς «βελάζω», γιατί η μοναδική του σημασία είναι ότι παράγεις τον χαρακτηριστικό ήχο «μπε» που παράγει για επικοινωνία μια κατσίκα ή ένα πρόβατο.

O Κριαράς λέει ότι είναι μεσαιωνικό και ένας Έλλην απόστρατος σε άρθρο του τη θέλει αρχαία δωρική λέξη, απ' την οποία βγαίνει και το “βλάχος”. Διαλέχτε και πάρτε.

Η αλήθεια είναι ότι έχοντας συζητήσει πολύ με γίδια και έχοντας συχνά κάποιο υπό την προστασία μου, (νοητική σημείωση – να μιλήσω κάποια στιγμή για την κατσίκα που την έλεγαν Φλώρα) έχω να παρατηρήσει ότι αυτό το «μπ» είναι πάρα πολύ ελαφρύ, δεν μπορούν να το αρθρώσουν καλά οι κατσίκες ή απλά είχαν θέμα άρθρωσης οι συγκεκριμένες που γνώριζα εγώ. Αυτές που άκουγα εγώ κάνανε ένα μ(ι)ε και το «ε» παρατεταμένο με ένα έντονο βιμπράτο που καταλήγει σε τρέμολο. Αλλά αυτά είναι από άλλη ιστορία, ιστορία για το χωριό και δεν αφορά το παρόν.

Στο στρατό, το «βελάζω» χρησιμοποιείται βεβαίως ως αμετάβατο, χωρίς να αναφέρεται στον ήχο της κατσίκας. Μεταφράζεται ως κουράζομαι, φλερτάρω με την ηλίαση, πάω από (βε)λάντζα σε σημαία κι από υπηρεσία σε αγγαρεία, τρέχω στον όρχο.

[ Αντί Υποσημείωσης: Τα πνευματικά δικαιώματα του προθέματος «(βε)» στη «λάντζα» ανήκουν στον Γένι. Που δεν πιστεύει σε πνευματικά δικαιώματα].

Επίσης (μπλαμπλα) γιατί μου αρέσει να μιλάω με στοιχεία και ντοκουμέντα.

Παράδειγμα «βέλαξα σήμερα στη μεσημεριανή λάντζα, είχε μπριζόλες και το λίπος στα ταψιά ήταν σαν να το βγάλανε από φάλαινα». Συναντάται όμως αρκετά χαρακτηριστικά και ως μεταβατικό, άρα παίρνει αντικείμενο, δηλαδή: «Με βέλαξαν πάλι σήμερα στο γραφείο» ή «ο αξιωματικός σήμερα είχε κέφια και με βέλαξε».

Σκοπιά 19^η

…. Βέβαια η σκοπιά ήταν με τον Γένι άρα μόνο καλά μπορούσε να πάει.

Κάθε μέρα κι άλλο πάρτι. Σήμερα είχαμε photo-shooting session στην ΑΩ με μπόλικες οδηγίες σχετικά με το πώς πρέπει να τραβηχτούν.

Τραβάμε μια σειρά από έγχρωμες φωτογραφίες (μας πήρε τρία βασανιστικά τέταρτα κάτω απ’τον ήλιο να αλλάζουμε πόζες, να ψάχνει κάδρα, να ψάχνουμε προψ) που είναι κάπως έτσι.

Θα πάρεις μόνο σύρματα και ουρανό. Ούτε δέντρα, ούτε φύλλα.

"Θέλω μια πλάγια" - τουλάχιστον με άφησε να τον βάλω στην άκρη του κάδρου

Έψαξε, βρήκε ένα λουλουδάκι από ένα θάμνο.
Μετά μου είπε για την αναφορά σε μια ταινία,
νομίζω στους Λοχαγούς του Απρίλη.

"Θέλω μια να σημαδεύω το φακό
αλλά δεν ξέρω πώς θα φαίνεται
το φως του ήλιου από πίσω".
Εμένα μ'αρέσει πάντως.

Μια από μπροστά στο σπιτάκι στη σκοπιά.

Ε, μη στήνεσαι όλη την ώρα.΄
Άσε να σε πάρω μια αυθόρμητη.

"Εδώ θέλω το φως και τη σκιά" Λίγο Counter Strike του είπα.
Αλλά ήθελε μια "in ac

"Α- και μια παρταλωδώς". Οκ απάντησα,
αλλά ήθελα και μια πιο κοντινή και στραβή ακριβώς από κάτω.
Greater than life - του λέω κλείνοντας το shooting session.

----------------------------------------------------------------------------------------------------

Και μετά τον ρωτάω τι θα τις κάνει και μου λέει ότι θα τις κάνει ασπρόμαυρες και θα τις βάλει μαζί με αυτές του πατέρα του και του παππού του, ότι ήταν κι αυτός σε κανά πόλεμο και τετοια.

Κάαααπως έτσι δηλαδή.

Ήταν ένα ήσυχο πρωινό του '54.
Κανείς δεν περίμενε αυτό που θα συνέβαινε.
 Όχι σε καιρό ειρήνης. Όχι τότε.

Ένας περίεργος ήχος
έκανε τον ήρωά μας να ψάχνει αλαφιασμένος για εχθρό.

Κινήθηκε για να ψάξει την προέλευσή του. 

Είδε κάτι να ξεπροβάλλει από το συρματόπλεγμα
στ' αριστερά του και γρήγορα έτρεξε να βρει κάλυψη
όπως του είχαν μάθει.

Δεν του πήρε ώρα να λύσει την υπόθεση.
Ένας εξωγήινος με ένα μικρό ορθογώνιο κουτάκι
στα χέρια, έβγαζε φως και χρώμα από τα χέρια του.
Του έδωσε μια ευκαιρία να φύγει πριν δώσει τέλος
στην παράδοξη ύπαρξή του.

Ο εισβολέας ήταν ειρηνικός. Απλά απεικόνιζε
τον ήρωά μας για ένα μελλοντικό λεύκωμα.
Μετά από μερικές φωτογραφίες τον ευχαρίστησε,
 του άφησε ένα λουλούδι στην κάννη και του ψιθύρισε
στ' αυτί το μυστικό της ζωής. 

                                        

Ο ήρωας το σκέφτηκε λίγα δευτερόλεπτα.
Έλυσε την εξάρτησή του και είπε ένα δεγαμιέται. Και από τότε ήταν για πάντα διαφορετικός.

------------------------------------------------------------------------------------------------------

Το επόμενο νούμερο ήταν αφιερωμένο στο σάουθπαρκ, στη σκατολογία και στην ανάπτυξη απόψεων περί καθαρισμού των σκατών σε κοινόχρηστες τουαλέτες. Σύμφωνα με τον Γένι, οι δρόμοι είναι τρεις και απλά διαλέγουμε τι παίρνουμε.

Ή ένας θα καθαρίζει τα σκατά όλων. (αναξέπταμπολ)

Ή ο καθένας τα δικά του (ιδανικό)

Ή κανείς κανενός. (για να δούμε ποιος θα αντέξει).

Για να μου επιβεβαιώσει ότι το τρίτο αποτελεί πιο βιώσιμη επιλογή από την πρώτη για τον ίδιο επιχειρηματολογεί λέγοντας ότι έχει μεγάλη προϋπηρεσία στην εστία, ότι έχουν περάσει και εβδομάδα χωρίς νερό και ότι ο ίδιος δεν έχει σχέση με τα ανόητα αυτά ταμπού.

Άσχετο, σήμερα επιστρέφει κι ο Λεπού (καιρός ήταν).

-161

Τσηπαναγίας σήμερα

/οι σημειώσεις είναι δυσανάγνωστες, το παραδέχομαι/

κάτι λέω για έναν new patrino και έναν new νησιώτη
ότι λέει κάτι για όσους "δεν έχουνε στον ήλιο μποίρα"

O αύδμ/νέος υπεύθυνος καψημί μας προειδοποιεί ότι δεν θέλει σήμερα στην αργία νωχελικότητα και ζαμανφουτισμό και θα ρίξει εικοσάρες και θα βλέπει ο κόσμος τη Λάρνακα όχι με το καλαμάκι, με το μακαρόνι το Νο 6/

"Να σου πω κι εσένα, οι Ναζί δεν ντύνονταν πολύ ωραία;"

Σκοπιά 18η
[Ησυχία]
/Σπάει
"Να σου πω κάτι;"
Βεβαίως, λέω στον Γένι και αρχίζουμε την τρίτη σκοπιά μαζί, που πάει κάθε φορά και καλύτερα.
Με έχεις παρατηρήσει ποτέ να τρώω;
Σκέφτομαι και απαντώ πως όχι. Φαίνεται να Τον ικανοποιεί.
Σήμερα ας πούμε. Πρώτα έκοψα τη μπριζόλα σε μικρά-μικρά κομματάκια και μετά αρχίζω και τρώω. Ναι, σήμερα είχαμε μπριζόλα, επειδή ήταν αργία και γιόρταζε η παναγιά και φάγαμε μπριζόλα με πατάτες τηγανιτές για να γιορτάσουμε μαζί της. Επίσης άνοιξα την εκκλησχιά για να ανάψει κεράκι όποιος ήθελε.
Όταν βρίσκομαι σπίτι μου, το κάνει η μάνα μου αυτό για μένα. Μου κόβει τη μπριζόλα και μετά τρώω. Ακόμα κι αυτό, αν μπορώ να μην το κάνω, δεν το κάνω. Εδώ μέσα όμως, το κάνω εγώ για τον εαυτό μου.
Ήταν ένας αναρχικός τρόπος για να ξεκινήσει συζήτηση για τους ανεγκέφαλους εδώ μέσα που επιμένουν να μην μαζεύουν το σκουπιδάκι τους δίπλα από τον κάδο που το πέταξαν για να μην ανοίξουν το καπάκι, που επιμένουν να απλώνουν το σκατό τους στην τούρκικη τουαλέτα αφήνοντας το γενετικό τους αποτύπωμα και που αρνούνται να καθαρίσουν και στο "όλοι μαζί".

Δεν χρειάζεται αρκετή συζήτηση στον εδώ χώρο. Όσοι αγανακτούν, αγανακτούν και ξέρουν.

Από τις άλλες ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις της μέρας ήταν:
Στο στρατό είναι από τις λίγες φορές που έχεις συμφέρον από τη συμφορά των άλλων. Θες να γίνουν ατυχήματα, για να μην φοράς κράνος, να λιποθυμήσει κόσμος, για να μη φοράς χιτώνια, να εκπυρσοκτροτήσει όπλο για να μην κουβαλάς πυρομαχικά, τέτοια. Θες να βγαίνουν/βγάζεις άλλους αναφερόμενους για να τους παίρνεις τις εξόδους.

Ποπο έχουμε άλλη μια ώρα;
Τι μακάβριο να θες να περάσει η ζωή σου γρήγορα..

Τελικά ο στρατός έχει εμμονή με τα λουκέτα. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο μου τη δίνει. Το σύστημα ασφαλείας του ελληνικού στρατού είναι το λουκέτο. Πότε θα βάλει λουκέτο;
Μικρός γινόμουνα φασινέητεντ με τα κλειδιά των άλλων και πόσο πολλά ήταν.

Το καλό με το να είσαι φαντάρος είναι ότι δεν πληρώνεις εισιτήρια. Ήμουν με τη γκόμενα θεσσαλονίκη, και ευτυχώς που είχα μάρτυρα για αυτό, και μου γίνεται έλεγχος.
Δώσμου την ταυτότητά σου, μου λέει.
Τι τη θες; απαντάω (και κουνάει το κεφάλι)
Να σου κόψω πρόστιμο, μου λέει.
Δεν μπορείς, της λέω.
Γιατί; μου λέει.
Γιατί είμαι στρατιώτης, της απαντάω.
Έχεις την ταυτότητά σου;
Γιατί, δεν με πιστεύεις; της λέω (όλο χαριτωμενιά)
Όχι, απλά έτσι πρέπει.
Γουόντερφουλ σκετσάκι!

Επίσης, παρατηρεί ότι το όπλο μας είναι σαν τρομπόνι.

Φάκιν μότο οφ δε ντέη

Φάκιν χιουμίντιτι

Φάκιν μίρακολ Ι

Φάκιν μίρακολ 2 - όχι στάσου. Ζέστη μόνο, μόνο ζέστη.

-159

Ώρα 6η πρωινή.
Σύμφωνα με τις οδηγίες των παλιών, εγερτήριο στις 6.
Σόρι Κ-Ρ, αν γίνομαι κουρεοκεντρικός, αλλά ελπίζω να με καταλάβεις.
Στο πόδι ο δικός σου από τις παρά δέκα. Και πέντε όρθιος ο τελευταίος παλιός, που υποτίθεται ήταν η πρώτη μέρα που θα τέντωναν τα πράματα, μετά την ηλίθια προχθεσινή συζήτηση. Φυσικά μιλάμε για κυανά ανδρικά μόρια που λέει και η σειρά τους στη Γκατζολία, ο χρηστάκης.
Μέχρι να τελειώσει η φρουρά τους, ως εξοδούχος, έχω κάνει ένα σκούπισμα και έχω πετάξει τις σκόνες από το φαράσι. Δεν ασχολήθηκα μόνο με το κρεβάτι του κουρέα που είχε πλουμιστά απλωμένο σεντόνι πάνω του, κουνουπιέρα ένα με το πάτωμα και πράματα πάνω (μιας και σύμφωνα με ρητές εντολές του δεν τα πειράζει κανείς). Αυτοί επιστρέφανε κι εγώ έτρεχα να πάω πρώτη μέρα στο γραφείο με τα τοψίκρετ γιατί ο DallaRice, ο αξιωματικός γραφείου, θα ερχόταν σήμερα πρώτη μέρα μετά από άδεια κι εγώ θα αναλάμβανα επίσημα.
Πάω να φύγω κι ακούω τον κουρέα να αρχίζει και καλά ευγενικά "σκουπίσατε;". Ναι, λέω, εγώ, επειδή βιάζομαι, μόνο κάτω από το κρεβάτι σου δεν έκανα, βιάζομαι, πρέπει να πάω πάνω. "Τώρα αυτό το λες σκούπισμα; Έλα να δεις κάτω από το κρεβάτι κι εδώ τη γωνία και έλα ξαναπάρε τη σκούπα και έλα εδώ και στομπούτσομου αν έχεις να φύγεις..." τα υπόλοιπα δεν τα άκουσα γιατί έφευγα. Κάτι μάσαγε σχετικά με το δεν γίνονται έτσι τα πράματα και το παιδί που δεν έχει μείνει ποτέ μόνο του επέμενε να λέει ότι δεν ξέρω από σκούπισμα.
Επειδή η ανθρώπινη άγνοια και οι εκλάμψεις ανοησίας (οι δικές μου πρώτες) κερδίζουν την έντονη προσοχή μου κι επειδή, μην μπορώντας να ξεχάσω τις δικές μου, δεν ξεχνώ και των άλλων, φέρνω κατευθείαν στο νου τις πρώτες μέρες στην εμά που μου αναθέτουν σφουγγάρισμα στο θάλαμο επειδή σκούπισμα είχε προλάβει υποτίθεται ο κουρέας να κάνει (ως κατά τη γνώμη του πιο εύκολο) και έβγαζα από τα κρεβάτια μπάλες σκόνης και εν τέλει και σκούπισα από την αρχή και σφουγγάρισα και όλοι του κάνανε πλάκα ότι δεν ξέρει να σκουπίζει και ότι μας δουλεύει.
Ναι, το θυμήθηκα αυτό και ωστόσο συγκρατήθηκα και έφυγα. Δεν σχολίασα τίποτα γιατί θα ήταν κρίμα. Ένα κλισέ ξέσπασμα για το πώς οι ηλίθιοι είναι ανίκητοι κέρδισε την συμπαράσταση 17 λάηξ στο φέησμπουκ.

Η μέρα στο γραφείο ήταν ήσυχη. Μερικά πέρα δώθε, λίγη ξενάγηση, γνωριμία με τον DallaRice (ωραίο τυπάκι και συνεννοήσιμο).
Κατάφερα να βγω ελεύθερος οπλασκήσεων γιατί το χέρι μου την παρασκευή με πέθανε.
Επίσης νομίζω ότι κατάφερα να πείσω τη διοίκηση του υποχωριού ώστε να προσθέσω τις μέρες που δικαιούμαι ώστε να φύγω με μια νορμάλ για Κύπρο άδεια.

Επίσης! Σήμερον!
Σκοπιά 17η με τον Γλοιωδέστατο. (He said he had a story)
Μια ερώτηση ήταν αρκετή για να πυροδοτήσει έναν μονόλογο που κράτησε σχεδόν ένα δίωρο στη σκοπιά μας.
-Αλήθεια, σε ποια μαγαζιά έχεις παίξει;
"Ααααα, σε διάφορα. Όταν ήμουν 16, 17 χρονών έπαιζα σε μικρές καφετέριες σε ένα νησάκι που κάναμε διακοπές και μετά, τρίτη λυκείου ήθελα να περάσω πληροφορική, αλλά δεν έδινα πολλή σημασίαλ. Πέρασα τελικά στην καβάλα, πήγα γράφτηκα αλλά δεν ασχολήθηκα καθόλου. Δούλευα σε ένα νετ καφέ που είχε τρεις αίθουσες και συνέχεια μίξαρα εκεί μουσική την ίδια στιγμή. Έτσι πήγαινε η μουσική εκεί. Μια μέρα, απόγευμα δεν είχε κόσμο και σκάει μύτη ένας τύπος, κάθεται στη μια αίθουσα, εγώ τις τσέκαρα όλες με κάμερες και είχα επίβλεψη και του ανοίγω το ερκοντίσιον για να 'ναι άνετα και ο τύπος ήταν σε φάση ανοιξες το ερκοντίσιον για μένα; ε, μα ούτως ή άλλως θα το άνοιγα, θα έρθει κόσμος κι αυτός είχε χαρεί και πολύ του άρεσε η μουσική που έπαιζα και με ρωτάει τι είναι και του είπα ότι εγώ μιξάρω εκείνη τη στιγμή και αυτός με κάλεσε να πάρω τα σιντί μου και να παώ να παίξω σε ένα πάρτι στο μετς, στο μπαμπάγιο. Ε, λοιπόν αυτός ο τύπος ήταν ο Τάκης φωτίου από τον ατλαντίς."
Είχε κρατήσει το όνομα για το τέλος, μάλλον για εντυπωσιασμό, αλλά εγώ δεν τον ήξερα και μάλλον απογοητεύτηκε. Ή μάλλον όχι τόσο γιατί συνέχισε.
"Ε, πήγα κι εκεί είχε πολύ κόσμο και γνωστούς και τέτοια και ήταν εκεί και, μάντεψε, ο Αναστάσης Παππάς από το Τζερόνιμο Γκρούβι, τον ξέρεις αυτόν;"
Πάλι όχι είπα αλλά ένιωσα υποχρεωμένος να του πω ότι έστω ήξερα τον Γκρούβι, αλλά δικαιολογήθηκα ότι μεγάλωσα σε χωριό και δεν είχαμε κάποιο ιδιαίτερο γκρούβ εκεί για να μην νιώσει άσχημα.
"Έπαιξα μια, δυο φορές εκεί και τελικά με κρατήσανε για σεζόν και λέω μαλάκα γαμάω, έχω άστρο τελικά. Μετά παίζω στο μπαρούζ στο γκάζι, καλλιτέχνες φουλ από εξωτερικό εκεί, φουλ συνεργασίες, καλεσμένοι, έπαιζα με το όνομα ντιτζέη πικέη χαχαχαχα που το κανα γκραφιτι απο μικρος στους τοιχους, που εκανα γκραφιτι και τετοια. Όλα σου λέω μετά, ίμπιζες, μαλακίες, ερχόταν κόσμος, ντιτζέη απ' έξω κι εγώ ακουγα, παρατηρούσα, έμαθα τα μυστικά, τα κόλπα από τους καλύτερους. Ε, μετά πήρα δυο σταεντλερ πικάπ και το κουλ έντιτ προ και άρχισα να μιξάρω και να παίζω και με βινύλια, πήρα ηχεία, μετά συνθ, μετά το κιουμπέηζ, κι έκανα στούντιο και έκοβα λούπες. Με την Καβάλα δεν ασχολήθηκα, αλλά τη μουσική την πίστεψα, Μετά ασχολήθηκα και έμαθα τα πάντα από νότες, μαλακίες, συγχορδίες, μελωδίες, τα πάντα. 'Αρχισα να παίζω σε ένα ιντερνετικό σταθμό, μάνγκο ρέηντιο το λένε, φουλ προβολή εκεί και βίντεο και ήχος. Μετά παίζω στο Λαρουζ, στου ψυρρή, έκανα συνεργασίες με νίβο, ισορροπιστή, τέτοια. Κλείνει όμως μετά το μαγαζί. Γαμώ... σκέφτομαι μέχρι να πάω πίσω στο μπαμπαγιο και τελικά με προτείνουν να πάω στο βέγκα στου ψυρρή. Αλλά πάω και σου λέω δεν μου βγαίνει καθόλου"
Πλάκα μου κάνεις, λέω. Δεν πίστευα ότι θα έλεγε κάτι κακό. Με επιβεβαίωσε γρήγορα με τη συνέχεια του σαξές στόρι.
"Δεν μου 'βγαινε καθόλου, σου λέω κακές κριτικές και να μην ξέρουμε τι φταίει. Τελικά μου φέρνουν άλλον ένα να παίζουμε μαζί, μια ο ένας μια ο άλλος, ξενερώνω στην αρχή, αλλά ο τύπος ήταν γαμάτος, έπαιζε καλά και είχε τρελή αφασία, παίζαμε σιντί το σιντί σου λέω. Μου φτιαχνε το κέφι. Ε, ήρθαν οι καλές κριτικές άκουγα το όνομά μου στο ραδιόφωνο σε διαφημίσεις, κωλοχτυπιόμουν σου λέω. Ιβέντς εκεί, κακό. Λιλ Τζον, Γερμανού, Μουρατίδης, όλο τον ντιτζέηινγκ κόσμο της πενηκονταετίας γνώρισα. Κλείνει μετά το βέγκα.Κάθεται κάποια στιγμή ιβέντ στο ντάμπλιγιου κάθε τετάρτη απ'το σταθμό. Κούραση. Από κει στο βίλα μερσέντες που κάνω συνεργασίες με τον γκύφτεντ. Τον ξέρεις; (Όχι) Μπασκετμπολίστας, ήρθε στην ελλάδα, έσπασε το συμβόλαιο, πήρε μικρόφωνο και άρχισε τα γιο. Έβγαλε λεφτά, έκανε σόου. Συνεργάστηκα μ αυτόν. Πάω μετά στο ρεμέτζο στου ψυρρή. Τελειώνω εκεί σεζό και πάω στο καλοκαιρινό που ήταν πού;;... Στη Μύκονο...  Ε, οπότε πήγα κι εκεί. Άστα σου λέω, λεφτά, νύχτα, μεγάλη ζωή, ναρκωτικά, κόκες, τα πάντα, τα ζησα όλα, δεν άφησα κάτι, άπειρες γνωριμίες, τι να σου λέω, ο λάτσης έπινε ποτάκι εκεί γύρω. Κάπου εκεί καβατζώθηκα επίσημα, όποια πόρτα και να χτυπήσω θα βρω δουλειά. Η μόνη μαλακία ρε φίλε με τόσες γνωριμίες ήταν ότι δεν πρόλαβα να κόψω την Κύπρο, εχεχεχεχεχεχε. Τεσπα, εκεί συνεργάστηκα με βέγκας και τέτοια. Πολλούς μάνατζερς. Φουλ νύχτα. Από εξωτερικό κόσμος, τέτοια. Στην Αθήνα μετά, στο χειμερινό δεν τράβηκε. Το πάνε στο Καλούα, το πήγαν στη Συγγρού, το κάνανε στέητζ για επώνυμους, μποφίλιου και τέτοια, φουλ, δεν έπιασε. Μετά το πήρε ένας τυπάς και το 'κανε σκυλάδικο. Κονσομασιόν, τέτοια. Μετά δούλεψα σε σχετικά μικρά μαγαζάκια. Μετά δούλεψα στο σίσα στον πειραιά. Πέφτω, σπάω το ποδάρι μου, με μηχανάκι. Δυο μήνες παρά πέντε μέρες εκτός από μαγαζιά. Μετά την ανάρρωση πάω Κύθνο να παίξω σε ένα γάμο. Τους λέω, εγώ γύφτικα, λαϊκά παραδοσικά δεν τα ξέρω, δεν μπορώ να τα παίξω, μου λένε δεν πειράζει θα έχουμε μπάντα, έλα, κουλτούρα θα παίξεις άντε κανα χατζηγιάννη, 4 κατοστάρικα και διαμονή, λέω πάω. Έτσι γνώρισα την κοπέλα μου. Μπαίνω σε ένα μαγαζί που πίναν καφέ κάτι φίλοι μου μια μέρα πριν φύγω και λέω ποια θέλει να έρθει μαζί μου ένα τριήμερο στην κύθνο; Εγώ, πετάγεται η δικιά μου. Δεν την ήξερα τότε. Ωραία λέω, τάδε ώρα αύριο φεύγουμε. Το βράδυ βγαίνω, γίνομαι λιώμα, πάω σε ένα αφτερ στο σύνταγμα και την πετυχαίνω κι αυτήν εκεί, επίσης λιώμα και λέω θα ξυπνήσεις αύριο; ναι μου λέει. Την επόμενη μέρα το πρωί, εγώ ξυπνάω, την παίρνω τηλέφωνο, δεν το σηκώνει, ετοιμάζομαι να πάω προς ραφήνα, τότε με παίρνει αυτή και της λέω τι γινεται; μου λέει δεν θα πάμε; οκ, έρχομαι να σε πάρω, της είπα και δεν ήξερα καν που μένει, κάπου στην ηλιούπολη μου είπε. Το προλάβαμε τελικά, πήγαμε κύθνο, φτάνουμε εκεί και περιμέναμε να 'ρθουμε να μας πάρουν από τη χώρα γιατί εκεί που θα μέναμε ήταν μακριά από το λιμάνι. Έρχεται τελικά ένα ταξί που το στείλανε αλλά είχε τρία άτομα μέσα και μια θέση κενή άρα έκατσε αναγκαστικά στα πόδια μου. Ε, πήγαμε στο ξενοδοχείο, βολευτήκαμε, άνοιξα εγω το λαπτοπ για μουσική, μπήκα να κάνω μπάνιο, βγήκα, δεν ήταν εκεί, την παίρνω τηλέφωνο το σηκώνει αμέσως, ανεβαινει αμέσως, είχε πάει για ψώνια αλλά ήταν κάπου εκεί κοντά. Πάμε το βράδυ στο γάμο, αρχίζω εγώ να παίζω για τρία τέταρτα, σταματάω μετά για να παίξει η μπάντα τα βλάχικα και τσιμπάω ένα κρασάκι και πάμε με την κοπελιά βόλτα. Βόλτα στην παραλία, κρασάκι, κουβεντούλα, κάνει ψυχρούλα, της δίνω το φούτερ, ξέρεις εγώ ιππότης και τέτοια, ε, δίνουμε ένα φιλάκι και καταλαβαίνεις, δεν προχωρήσαμε, γυρίσαμε χεράκι χεράκι στο γάμο, συνέχισα το πρόγραμμα και μετά φύγαμε, πήγαμε σε ένα κλαμπάκι που έπαιζε ντιτζέη ένας φίλος, γίναμε κώλος από τα ποτά και μετά γυρίσαμε στο ξενοδοχείο και καταλαβαίνεις τι έγινε το βράδυ..
Το πρωί, τα γνωστά, καφέ, μπύρα, φαγάκι και πίσω στο ξενοδοχείο, έξοδος, ποτάκι και το βράδυ τα ίδια στο ξενοδοχείο και την άλλη μέρα γυρίσαμε και από τότε είμαστε μαζί και μου το λέγανε οι φίλοι μου από εκείνη την παρέα, το είχαν σίγουρο εγώ δεν είχα πάει με τέτοιο σκοπό, ε, έτσι έγινε"

Το καλύτερο όμως μου το κράταγε νομίζω για το τέλος. Περιμένουμε την τελευταία αλλαγή και αρχίζει να τραγουδάει κάτι ακατάληπτα. Του ζητάω να το επαναλάβει και μου εξηγεί ότι τραγουδάει το επαντρεύανε ένα γέρο, ένα με παραδοσιακές αθυροστομίες (πουδενείναιναεπαναλάβω :P). Όταν τον ρωτάω τι είναι, μου λέει για εκείνο το δίσκο που έχει βγάλει με κάτι τέτοιες μαλακίες εκείνη η αδερφή της Άντζυ Σαμίου, η Δόμνα Σαμίου.

Το πρωί, ενώ περιμένουμε για τη φρουρά, κάποιος παρατηρεί ότι
Σκεφτείτε ρε μαλάκες. Αν οι Θάντερκατς γυριζόταν σε ταινία, δεν θα 'πρεπε να παίξει τον Πάνθρο ο Μητροπάνος;

{Om}