-76

And the rain I'm smelling

plants the promise of rainbows

but as I start counting stripes

all I'm seeing is gray

-61

Περί αυτοσχεδιασμού. Ή να κάνω και κακά;
Νομίζω ότι αντιλαμβάνομαι το λόγο που αυτοσχεδιάζω με ολοένα αυξανόμενη συχνότητα, συνέπεια και διάρκεια τον τελευταίο καιρό. Ακούω μερικά δείγματα αυτή τη στιγμή. Είναι χρονικά αποτυπώματα. Σαν καταχωρήσεις σε αόρατο ημερολόγιο. Κουβαλάνε τις μυρωδιές. Εκείνη τη στιγμή κλείνουν οι υπόλοιπες αισθήσεις, τα πάντα παύουν να αντανακλούν ήχους και χρώματα και αρχίζω να λειτουργώ διαφορετικά. Καθαρά εσωτερικά. Ζητώ κάτι από ένα κομμάτι ξύλο κι ένα κουβάρι νάυλον. Για να μου το δώσει, πρέπει να το ζητήσω ευγενικά και με κάθε τρόπο, αν χρειαστεί θα το απαιτήσω κιόλας, πράγμα που σπάνια εξελίσσεται καλά. Αλλά είναι επιτακτική ανάγκη να γεμίσω γύρω μου ένα κόσμο που αρχίζει να σβήνει και θέλει να αποτραβηχτεί από τα μάτια σου. Ή αυτά απ' αυτόν. Κάποιες φορές ξεκινάει ειλικρινά και πηγαία, άλλες επειδή νιώθεις ότι χρειάζεσαι να αποτραβήξεις τα μάτια σου από τον κόσμο και να κλείσεις όλες τις ασφάλειες στο κέντρο ελέγχου του μυαλού σου. Όταν συμβαίνει και αρχίζεις να ζητάς μυρωδιές από το όργανο κι αυτό προσπαθεί να σου τις μεταφράσει, εσύ στέκεσαι μπροστά του με ένα εγχειρίδιο μετάφρασης με λευκές σελίδες, για να σπάσεις ένα κώδικα που έφτιαξες ο ίδιος. Γλώσσα με κανόνες μαθηματικούς που επινόησες εσύ. Ολόκληρος μικρόκοσμος που κινείται ανεξάρτητα από τον εξωτερικό, τον «πραγματικό».
Όταν ο πραγματικός κόσμος γίνεται ενοχλητικός και αμφισβητεί τα όρια της ελευθερίας σου, είναι λογικό να φτιάχνεις με κάθε τρόπο ένα δικό σου όπου θα είσαι ο παντοδύναμος και φιλεύσπλαχνος θεός της πλάσης σου.

-55

Αποφάσισα τελευταία στιγμή να μου βγάλω ένα υπηρεσιακό, τελικά το 'καμα εξοδόχαρτο και ήρθα Αυλώνα να πιάσω το Μάη με το Χάρι σε νετ καφέ. Ανεβάζω διάφορα βίντεο και φωτογραφίες από τις προηγούμενες ημέρες και μιλάω με κόσμο.
Ακολουθούν ηχητικά αποσπάσματα από νύχτες και μέρες στο υπόστεγο.

-48 (Αυτοσχεδιασμός #4 και #5)

Δοκιμή - 

αδειάζω το δίσκο μου και ανεβάζω ένα μικρό σκαλωμένο θεματάκι από Αραχώβης με πολλά λάθη ...

και ένα αυτοσχεδιασμό από το γραφειάκι μου/μας στο στρατό. Άλλο σκάλωμα αυτό, λιγότερα λάθη, αλλά έχει και φωτό από την τελευταία μέρα πριν ξαναμπώ στο στρατό μετά την άδεια του Πάσχα.

-47 (Aυτοσχεδιασμός #3)

Οδός Υποδεκανέα Κων. Στεργίου - Υπενθύμιση
Να ψάξω ιστορικά στοιχεία για το τι έκανε ο εν λόγω (πιθανότατα) μακαρίτης γιατί το μυαλό μου θα σπάσει από τους συνειρμούς κάθε φορά που βλέπω την ταμπέλα. Όλο σκέφτομαι τα σάντουιτς. Είπαμε, μίζες απ'τους φωτογράφους και το no-name σχεδόν τρόφιμα, μίζες κι απ'τα σάντουιτς γκαραντί αλλά δεν νομίζω να ονομάσανε και δρόμο για χάρη του.


Επίσης: Σήμερα που βγήκα πρώτη φορά μετά από 11 μέρες συνειδητοποίησα ότι τα δέντρα στο δρόμο του στρατοπέδου είναι πιο λαμπερά, φωτεινά, πράσινα όταν φεύγεις ενώ όταν γυρίζεις είναι και σκούρα και μουντά και γκρίζα. Ακριβώς έτσι όμως.
Κάτι σαν τα μηχανήματα των αυτόματων πωλητών που τη μέρα σου κλέβουν δίευρα και το βράδυ παίρνουν την πραγματική τους μορφή. Κλέβουν τις ψυχές άτυχων φαντάρων και τους μετατρέπουν σε πανομοιότυπα ρομπότ γκρίνιας χωρίς πρόσωπο.
Κάτι σαν τα σκυλιά (όχι το πρεζοτραβελόσκυλο με την πούτσα, τα βυζιά, την ποντικοουρά και το αίμα στ' αυτιά, το συγκεκριμένο είναι άγιο και το Μ. Σάββατο γιορτάσαμε την ανάστασή του από τους νεκρούς -αλήθεια, νομίζαμε ότι είχε πεθάνει) που το βράδυ μεταμορφώνονται σε αδίστακτους νίντζα που γαυγίζουν δυνατά και επιτίθενται σε ό,τι κινείται.
Κάτι σαν εμένα που γίνομαι μέρα με τη μέρα όλο και πιο γραφικός φαντάρος, που ελαχιστοποιούμαι σε μια φωνή σε ένα τηλέφωνο που δεν περιμένω να χτυπήσει για να μην γίνω περισσότερο γραφικός. Μια φωνή, χωρίς φυσική παρουσία πουθενά, που μιλάει με ανθρώπους που παλιά μοιράζονταν τον ίδιο αέρα αλλά τώρα δεν μπορεί να πείσει ούτε καν ότι είναι αληθινή.

-31 (Με-μέντα, Αυτοσχεδιασμός #2, Ταξίδι)

Παράλληλοι Δρόμοι

Πριν 3 μέρες, ο Δ. θυμόταν πώς ήταν η πρώτη μας μέρα στο στρατόπεδο.

Λίγο μετά μπήκα σε ένα τρένο για Αθήνα

Εκεί θυμήθηκα το τρένο από τις Τρύπες. Τρύπια φάση. Και τρίπια. Φόρεσα παραλλαγή στο κομμάτι, γύρισα το μέσα πλάι και έβαλα μπροστά τα σκουριασμένα μου δάχτυλα ξέγνοιαστος πρώτη φορά μετά από περίπου ένα μήνα. 

Ξέρω, ακούγεται μαστουρωμένο, χαμένο και αποπροσανατολισμένο.
Ίσχυαν κι εδώ οι προειδοποιητικοί κανόνες του Αυτοσχεδιασμού #1 αλλά είπα να μην επαναληφθώ.
Επίσης τα χέρια μου με πρόδωσαν.

Σήμερα όμως ανεβήκαμε χωριό. Χρησιμοποίησα αρκετά το κινητό μου.
Ακολουθεί ψυχαναλυτικό λούνα παρκ με συνδέσεις, μεταφορές,
εξηγήσεις, λογοπαίγνια και παραλληλισμούς.
Ή και όχι.
Με δυο λόγια είναι εικόνες από το χωριό μου
(σχεδόν) με τη σειρά που τις τράβηξα
και ήχος από τον πατέρα μου να τραγουδάει στη διάρκεια του ταξιδιού και λίγο μετά.
Φυσικά, τον έγραφα χωρίς να το γνωρίζει.

Ένα ταξίδι + ένα ακόμη = 2 δρόμοι που θέλουν να γίνουν ένας

-24 (Χρόνος Μηδέν - Αυτοσχεδιασμός #1)

Ακολουθεί το πιο προσωπικό ποστ που έχω κάνει.
Άρα και το πιο άχρηστο.

Ο μόνος που με έχει πετύχει σε κάμποσες τέτοιες φάσεις είναι ο Ν. (π.σ.=πρώην συγκάτοικος). Όταν τύχαινε να είναι στο δωμάτιο, απλά κάπνιζε προσπαθώντας να μην με ενοχλήσει, περιμένοντας να τελειώσω για να πούμε την επόμενη μαλακία ή να χαζέψουμε κάτι στο ίντερνετ.

Είναι ένας αυτοσχεδιασμός στην κιθάρα. Με τα λάθη του, τις εμμονές του, τον καπνό του, το ταβάνι του και τα όλα του. Έχω κάμποσα τέτοια βιντεάκια - αυτό είναι ένα από τα λίγα που δεν σταματάω για να αυτοδιορθωθώ. Τις λίγες από τις φορές που αυτοσχεδιάζω με ηχογραφώ και, επειδή δεν έχω καλό μηχάνημα και η ηχογράφηση του κινητού είχε περιορισμό στη διάρκεια και στην ποιότητα του ήχου, χρησιμοποιούσα πάντα την κάμερα (έχει ελαφρώς καλύτερο ήχο). Ως αποτέλεσμα, η εικόνα είναι στατική την περισσότερη ώρα και παίρνει χαρτιά, πορτατίφ και κυρίως ταβάνια.
Ο συγκεκριμένος εκτυλίσσεται στη Γ. Ζωγράφου 58, στο σπίτι στου Ζωγράφου και η ανάρτηση θα μπορούσε να λέγεται και "Αναμνήσεις από Ζωγράφου". Τραβήχτηκε 13 Απριλίου, ημέρα Τρίτη, μάλλον στο ξημέρωμά της ή νωρίς το βράδυ. Δεν έχει σημασία.
Δεν έχει καν νόημα, καμιά φανερή δομή, κρατάει 25 λεπτά και κάτι και είναι ένα ελεύθερο τριπάρισμα του μυαλού μέσω των χεριών πάνω στις νάυλον χορδές (πάντα).