-198

Θυμάμαι στην Σκοπιά 26η, μας γυρίζει ο δεκανέος που παρεξηγήθηκε κιόλας που 'του πα άντε, αφού δεν μας αφήνεις να πάμε μόνοι μας στην ίλη, τουλάχιστν σώνε, να πάμε για ύπνο και μου 'λεγε, σιγά ρε φίλε, τι νομίζεις ότι είμαι; σκυλλλάκι σου; μας γυρίζει από το τουρ και πετυχαίνουμε το περίπολο που μας κάνει
Αλτισεί!
Δεκανέας Αλλαγής (φωνάζω)
και πετάγεται ένας νέος δίπλα μου [λέω ένας νέος γιατί είναι από άλλη ίλη και δεν έχω όρεξη να τους γνωρίζω] Τι;! Ξέρεις τον κωδικό;! και πολύ γελάσαμε.

Θυμάμαι επίσης στη Σκοπιά 25η, με το αργυρό ότι μου έλεγε ότι κυνήγαγε γάτες με τα αεροβόλα και ότι θα 'θελε να έχουμε σφαίρες να ρίξει καμιά σε τίποτα κεραμίδια. Ουάου. Επίσης, εκτός από νιαούρισμα, κάνει και πολύ φυσικό γάβγισμα και πολύ χαίρομαι που είναι κοντά στη φύση.

Σήμερα το γραφείο ήταν πάλι αδιάφορο. Πραγματικά θα κοιμόμουν κιόλας αν είχα καμιά καλή γωνίτσα. Αλλά το απόγευμα είχε έξοδο με τον Γένι.
Αράξαμε με μπύρες και πατατάκια σε παγκάκι και λέγαμε για ocd και μανίες και τέτοια πράγματα που έχουμε όλοι κάποια τελικά. Ας πούμε, και ο Κ-Ρ και εγώ αποφεύγουμε να πατάμε γραμμές στα πλακάκια των πεζοδρομίων και θέλουμε να πατάμε τετράγωνο.
Ένα άλλο παιχνίδι που έκανα μικρός και δεν το ανέφερα σε καμιά τέτοια συζήτηση είχε σχέση με την θέση και την κινητικότητα της γλώσσας μέσα στο στόμα μου, όταν κάναμε ταξίδι με το αυτοκίνητο. Θεωρούσα ότι όταν "κάθεται" η γλώσσα μου ακουμπάει στο έδαφος.  Και ότι μπορεί να ακουμπήσει μόνο άσφαλτο και όχι λευκή λωρίδα. Άρα, έτσι όπως κινείται το αμάξι, όταν πάει να αρχίσει λευκή λωρίδα οφείλει η γλώσσα να πάρει φόρα, σαν τρομπολίνο και να σηκωθεί από εκεί που κάθεται και να μην "κάθεται" στο έδαφος, τη στιγμή που αυτή η γραμμή θα αρχίσει να υπάρχει στην νοητή κάθετο από την θέση μου στο αυτοκίνητο και την άσφαλτο. Ξέρω, ηλίθιο αλλά κολλητικό.

Σε ποιο σημείο αυτά όμως γίνονται στοιχείο της προσωπικότητας του καθένα;
Σταματάει κάπου η αίσθηση πληρότητας και η ικανοποίηση που σου προσφέρει το να ανοιγοκλείνεις 3 φορές τον κάθε φωτοδιακόπτη; Γίνεται ανησυχητική μήπως; Υπάρχει σωστός και λάθος τρόπος για να το πεις σε κάποιον; Πρέπει;
Μπα, δύσκολα πράματα. Μας διακόπτει τη συζήτηση ο μικρός πατρινός πυγμάχος (Σκοπιά 16η) που είχε πάει να πλύνει κάπου ρούχα και γύριζε με ένα ζακετάκι στο χέρι. Ζητάω να του φωτογραφίσω το τατού. Ιδού τατού.

Τατού του μικρού πατρινού πυγμάχου.

-193

The Big Comeback

Κυριακή στο Πράσινο Χωριό.
Πόσο διαφέρει από μια άλλη κυριακή σε ένα άλλο χωριό;
Πόσο διαφέρει, γενικά;

Πρώτη μέρα στην εμά μετά από καιρό. Το ομολογώ: προσεχτικά σχεδιασμένο ώστε η πρώτη μέρα μετά την άδεια να είναι μεν με υπηρεσία αλλά χαλαρή από πρόγραμμα.
Οι περισσότεροι 318 λείπουν σε άδεια και όλα μυρίζουν λίγο πιο λελέ.
Στις μικρές λεπτομέρειες είναι εκεί που ανακαλύπτεις, όμως, τις μεγάλες αλλαγές που έχουν συμβεί στο στρατόπεδο ενώ εσύ λείπεις.
Πλέον υπάρχει κόσμος. Και πολλές γόπες. Κάδοι παραγεμισμένοι και σκουπίδια και φασαρία και όλα τα δεινά που φέρνει ο κόσμος μαζί του.
Η μουσική είναι παντού πιο δυνατά για να καλύπτει τη φασαρία. Τα ποτήρια του καφέ στο κυλικείο είναι πιο ψηλά και χωράνε περισσότερο καφέ.
Οι ώρες της σκοπιάς στρογγυλοποιήθηκαν και οι Νέοι Δεκανείς Αλλαγής μας κάνουν βόλτες παντού σε όλο το χωριό για να κάνουν τις αλλαγές τους. Απαράδεκτο. Δεν μπορείς βέβαια να έχεις την απαίτηση να πάρουν και πρωτοβουλία. Κάηκες.
Πλέον κάνει περισσότερο κρύο τη νύχτα και λόγω υγρασίας ίσως χρειάζεται μακρύ μανίκι για να το αντέξει κανείς.

Τιμωρίες -ακούω- πολλές. Τιμητικές επίσης μπόλικες.
Νέα συστήματα λέμε. Νέα πρόσωπα.

Η πορεία αχρηστοποίησης του φαντάρου (ώστε να αποστρατικοποιηθεί εκ των έσω και να τον αποβάλλει στο τέλος οριστικά το στρατόπεδο) καλά βαδίζει. Την περιμέναμε. Την δικαιούμαστε.

"Μάθε να ακούς εντολές και εμείς θα σε κάνουμε όσο πιο άχρηστο γίνεται. Μπες στην πυραμίδα μας και πάντα θα έρχονται νέοι για να σε απαλάσσουν από ευθύνες. Cosi fan tutti. Ακολούθα το παράδειγμά μας. Λουφαρε αρκεί να μην σε βλέπουν. Χαιρέτα όταν σε βλέπουν."

Η έννοια της παραστατικότητας. Μεγάλη σκηνή ο κόσμος, αλλά μικρότερη και πιο ελεγχόμενη το στρατόπεδο. Πιο αυστηρά ορισμένη. Παρατηρείσαι; Είσαι άλλος, αυτόματα, τη στιγμή που το συνειδητοποιείς. Το ξέρεις; Φαντάρε, έχεις ταλέντο; Μπορείς να οργιάσεις.
Γίνε ήρωας στο λεύκωμά μου. Αν σου το έλεγα, θα γινόσουν ακόμη καλύτερος.

Σκοπιά 26η
Εδώ όλα μυρίζουν τελευταία σκοπιά, αν και για σημειολογικούς λόγους, θα ήθελα να έχω κάνει 27. Να κάνω δηλαδή μια 27η, εορταστική με τον Γένι, που είμαστε χρισμένο αγαπημένο ζευγάρι σκοπών.
Αυτή η σκοπιά όμως είναι με τον Longjohn, που είχα κάνει και την Σκοπιά 3η.
Ο Λονγκτζον μετράει ώρες για την τελευταία του τρίτη άδεια και οι 6 ατελείωτες ώρες πέρασαν γρήγορα. Μετρώντας -όχι ώρες- μέρες.
Τελευταία του σκοπιά. Ίσως και δική μου γιατί από αύριο πιάνω υπηρεσία ως πουτανάκι του εκάστοτε αύδμ και τους κάνω τα χατίρια και γράφω για αυτούς. Γραφιάς.
26 σκοπιές ήταν αρκετές. Μπροστά μου έχω μόνο άδεια και υπηρεσίες γραφιά.
Με τον Λονγκτζον λέγαμε για μεθύσια και για το αμοργιανό πέρασμα στην καλλιθέα. Εκεί τα είχαμε πιει με τον Δαμ. πριν κανα χρόνο (πάει καιρός). Ούζα θυμάμαι. Μίνι, Μίνι, Μινι, μεζέδες και μετά ένα χύμα και γίναμε άχρηστοι. Εγώ τουλάχιστον. Θυμάμαι μετά να αγοράζω ένα χοτντογκ και να πετάω στον τενεκέ το λουκάνικο. Και μετά να ξεραίνομαι στο σπίτι του για μια ώρα, στον καναπέ, όσο αυτός πήγε με την Α. του να χορέψει στον πάγο, μωρέ μπράβο κουράγιο.
Είχε και ένα ξέσπασμα με νταηλικια ο Λονγκτζον κατά των νέων που άργησαν να μας αλλάξουν. Πολύ αγρίεψε και ήταν σχεδόν αστείο.

Κάποια στιγμή θα πρέπει να κάνω ένα αφιέρωμα στον Χρωματιστό (Ρόχο), τον Πρωκτικό και τους άλλους μυθομανείς.


Επίσης, στο μυαλό μου λύθηκε πριν ενάμιση μήνα το "μυστήριο" τον κλοπών στον Αυλώνα.
Παραδέχτηκε την ενοχή του με περηφάνεια ένα βράδυ "αφού-κλείσαν-τα-φώτα" ο Κέκ'μεν. Συγκεκριμένα, περηφανευόταν στους παλιότερους (πφφφφ τους 318;) ότι "τους είχα γδάρει στον Αυλώνα" και ότι "μπροστά μου ανήκουν όλες οι κλειδαριές". Α, ρε αλάνι. Είχε γίνει ολόκληρο θέμα στον Αυλώνα, με κλεμμένο πορτοφόλι, ταυτότητες, mp3 player, μετρητά, ακόμη και ρούχα.
"Εδώ όμως" συμπλήρωσε "δεν κάνω τέτοια, τι; μεταξύ μας;"
Το 'χα ξεχάσει το θέμα.

Η Σκοπιά 26η , η δεύτερή της βάρδια, ήταν ταυτόχρονα με τη λειτουργία της ψησταριάς που ξανάνοιξε.
Τσίκνα όμως;

Ο κουρέας λείπει. Αλλά έχει αφήσει στην ΑΩ αποτύπωμα.

Στο πρώτο πρωινό μοιραζόμαστε τη χαρά του κόμη Vlach γιατί βρίσκει σε μια συσκευασία κρουασάν, δυο κρουασάν. Τι ανέλπιστη χαρά και τι ευχάριστος τρόπος να ξεκινήσει τη μέρα του. 

Ο κόμης Vlach επιδεικνύει το θαύμα
"του διπλού κρουασάν".

Μια επιγραφή στην ΑΩ.

Ξανά το δημιούργημα του κουρέα.

Το τατού του Γέμε. Ρε χριστιανοί..

Λόνγκτζον ακολουθεί τη συμβουλή μου για το κράνος-μαξιλάρι.

-176

Γνωστή και ως 30 Αυγούστου ή "αύριο-πετάω"

Ναι, το 'παμε, ήρθαν προχτές καινούριοι στο πράσινο χωριό και εμείς τους αγκαλιάσαμε και όλα τα σχετικά γιατί πολύ τους αγαπήσαμε κατευθείαν και θέλαμε να ξεκουραστούμε λίγο γιατί "αυτό το καλοκαίρι" (που τραγουδάνε και όλα τα ραδιόφωνα) δεν μας φέρθηκε για καλοκαίρι και πάρα πολύ καλά.

Ανοίγει η Παρένθεση. Ξεκίνησα να γράφω την παρούσα ανάρτηση, κάμποσες μέρες μετά την κανονική ημερομηνία -δεν έχει σημασία πόσες, οι σημειώσεις υπάρχουν, η συνέπεια λείπει- αλλά ο συναισθηματισμός μου όσο περνάει ο καιρός νιώθω ότι με διαβρώνει περισσότερο απ' ότι χρειάζεται για μια απλή καταγραφή παρατήρησης. Είναι αναπόφευκτο τελικά. Έπεσα σε τρομερές γενικότητες, γενικολογίες, επαγωγισμούς, αοριστίες και άλλα τέτοια σκατά και λέω να τα κρατήσω για το τέλος. Το τέλος. Ξέρεις τώρα, όταν φτάσει η ώρα και έρθει ο καιρός. Προς το παρόν ας ασχοληθώ με τη μέρα και τις σημειώσεις της. Κλείνει η Παρένθεση.

Για σήμερα, μια μέρα πριν πετάξω, οι αγαπημένοι μου βοηθοί αρχιλοχία ίλης, γνωστοί και ως επιλοχάδες, κάτι σαν αυτό που ήμουν στον Αυλώνα, αλλά και πολύ διαφορετικο ταυτόχρονα, μου φύλαγαν μια έκπληξη για την Σκοπιά 25η.

Ήταν με το Αργυρό. Το άρθρο "το" δεν είναι υποτιμητικό. Δεν φταίει αυτός για το μυαλό που έχει ακόμα. Είναι μικρός και αρκετά ανώριμος. Συχνά πονηρός. Φίδι. Θυμάμαι στον Αυλώνα που την πρώτη φορά μετά την άδεια του πάσχα τον έβαλα να κάνει ένα περίπολο, μετά το πρώτο δίωρο βγήκε ελεύθερος υπηρεσίας για δυο μέρες και μας είχε γαμήσει το πρόγραμμα. Όλη την ώρα γκρίνια, ερωτήσεις, λες και όλος ο κόσμος ασχολείται μαζί του ή έχει πλάνο να τον γαμήσει μες στο στρατό. Θυμόμασταν τον Ιούνιο-Ιούλιο με τον Cookie μερικές καταπληκτικές στιγμές που ΔΕΝ είχα βιώσει στον Αυλώνα με το σήριαλ/θρίλερ της "σχέσης" του με μια κοπελίτσα που την έβαζε να κλείσει το φουμπου της όσο ήταν αυτός φαντάρος, γιατί προφανώς στην παράνοιά του

άνοιχτό φούμπου προφάηλ=η γκόμενά μου ξενογαμιέται.

Τελικά αυτή το άνοιγε κρυφά. Και όσο πλάκα κι αν είχε, η γκόμενά του όντως ξενογαμιόταν, αλλά δεν έχει την παραμικρή σημασία. Τέτοιο νταλκά που έβγαζε σε σκοπιές και σε περίπολα εγώ στη σκοπιά μαζί του δεν βίωσα. Ο στρατός τον άντρεψε και πλέον έχει τατού. Πήγε πριν καιρό στον Κ-Ρ, τον αγγλομαθή για όλη την επιλαρχία [δεν πειράζει που δεν με ρωτάει κανείς - γλυτώνω ανόητες μεταφράσεις για τατού], να τον ρωτήσει πώς θα γράψει κάτι σε προστακτική, κάτι τύπου μην κοιτάς πίσω, πάντα μπροστά και πήγε μόνος του και κότσαρε πρωτοπρόσωπη αντωνυμία. Αυτοβούλως και αυτεπάγγελτα. 

Συνεπάγεται αστείο τατού για κάποιον με ελαφρά αίσθηση της γλώσσας.

Να, αυτό είναι, σε διάφορες πόζες. Μαζί του και ο Αργυρό.

Εδώ χορεύει στο εστιατόριο.

Εδώ το τατου του.

Εδώ ειμαστε στη σκοπιά.

Εδώ στη σκοπιά, στο βραδινό νούμερο.

Εδώ ποζάρει στα μαγειρεία.

Το ίδιο.

Το ίδιο. Μέσα στο θερμοθάλαμο. Για τα κοτόπουλα.

"Τελικιασμένο το παπάκι το πήγαινα. Και τράκαρα. Και όλοι μου λέγανε ότι έπρεπε να 'χεις σκοτωθεί. Και πήρα εντούρα απρίλια. Θα πουλήσω το μπέρβελι, το αυτόματο. Χάλια η φλάντζα, το κοίταξαν. Το παπάκι το άστρα όμως θα το φτιάξω. Του βάλανε ψιλά λάστιχα όμως γαμώτο. Αλλά πηγαίνει τον κώλο του. Τέρμα πάει. Του βάλανε εξάτμιση που κάνει πολύ φασαρία, δεν φαντάζεσαι ρε. Σβηστό θα το παίρνω, θα ξυπνάει τη γειτονιά. Α, κοίτα τη λελέτζα μου, για το νησί είμαι υπολοχαγός. Για έξω είμαι λοχαγός. Γαμώ ε; Α, ναι, σου πα ότι τράκαρα ε; Ξυπνάω μετά το πρωί και το κινητό είχε αίματα - ολόκληρο ρε. Απορούσαν όλοι. Θαύμα λες ε; χαχαχα ναι."

Την υπόλοιπη σκοπιά την πέρασε παίζοντας ηλίθια παιχνίδια στο αντρόηντ του και πού και πού μου τα επεξηγούσε. Βαρέθηκα τη ζωή μου. Από τις πιο κενές σκοπιές που έχω κάνει. Πού είσαι ρε Γένι, που οι σκοπιές μαζί σου θα μου λείψουν. Δεν θα μου λείψουν τα ηλίθια παιχνίδια του αργυρού που περιλαμβάνουν ψεύτικα ατυχήματα σε ψεύτικους δρόμους σε αντρόηντ οθόνη που σκοπός είναι να σπάσεις όσα περισσότερα κόκκαλα μπορείς.

"Η νταλίκα με το ρυμουλκό έρχεται πολύ επεισοδιακά. Απ'το πλάι περνάει από πάνω του και του σπάει 23 κόκκαλα"

Γιούπι.

Ελαφρώς καλύτερα από το γραφείο ρε.

-169

Γραφείο και πάλι γραφείο.

Όχι, περίμενε. Ψέματα λέω.

Σκοπιά 22^η με τον Γένι. Εδώ είμαστε. Όλη μέρα σκουντουφλάω με ελαφρύ χανγκόβερ κι ένα στομάχι να περιμένει χαλάρωση.

Συζητάμε για τον Καραjohn, την κολτσίδα του Κ-Ρ. Ο Γένι το βλέπει ανθρωπιστικά, εγώ πάλι πιστεύω στο δικαίωμα επιλογής στο να κάνεις παρέα κάποιον και στο πώς/πότε θα τον γνωρίσεις, αλλά έχω και τις γνωστές τύψεις με τις ανθρωπιστικές εκλάμψεις.

Θα θέλαμε μπύρες στην ΑΩ. Και πάρα πολλές μάλσιτα. Και καρέκλες. Δυο καρέκλες με τα γόνατα πιο ψηλά από τη λεκάνη. Μου λέει για τις καρέκλες γραφείου που έχει επιδιορθώσει και πώς τις έχει φτιάξει.

Συζητάμε το μικρό ποσοστό ανθρώπων από την ίλη που έχει σπουδάσει (ούτε 20%) και ξεχνάμε κατά λάθος τον μικρό αύδμ.

Λέμε για τον αθλητικό δημοσιογράφο ότι είναι settled άνθρωπος, σαν τον Κ-Ρ, εν αντιθέσει με εμάς που είμαστε φτερά στον άνεμο.

Σκεφτόμαστε τι είναι σπουδή, τι είναι σπουδές, ότι πιο σημαντικές είναι οι περιφερειακές γνώσεις που παίρνεις κατά τη διάρκεια της φοίτησής σου σε ένα ανώτερο ίδρυμα και περιφρονούμε αυτούς που το βλέπουν σαν μια ευκολότερη ή δυσκολότερη συνέχεια του λυκείου.

Μετά θυμόμαστε τι ποσοστό ήταν άνθρωποι με σπουδές στο θάλαμο που ήταν ο καθένας μας στον Αυλώνα. Αυτό είναι ευκαιρία για αναφορά στις περιπτώσεις του δείγματος ανθρώπων εκείνου του πρώτου θαλάμου – πόσο μακριά φαίνονται, άλλοι εξιδανικευμένοι, άλλοι όχι, αλλά τους/μας φέρνουμε στο μυαλό σαν να είχαμε μια αθωότητα. Σαν το στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα.

Α, μας κάνει έφοδο ο αύδμ και στο «ελεύθερος» απαντά, «τώρα; Παντρεμένος με δυο παιδιά» και καταλήγουμε σε συζήτηση περί σπουδών, εργασίας και τέτοια. Ο μεγάλος γιος του σπουδάζει μαθηματικό στα γιάννενα και ο μπαμπάς του/αύδμ που «σήμερα φωνάζει»/λοχίοι υπηρεσίες ανησυχεί μήπως τον κοροϊδεύει γιατί πέρασε ένας χρόνος και δεν πέρασε ούτε ένα μάθημα. Τον καθησυχάζουμε και του λέμε ότι η σπουδή δεν είναι το πτυχίο – εκεί δηλαδή που καταλήξαμε. Βρήκε κι αυτός ανθρώπους να πει τον πόνο του..

Υπάρχει μια κρυφή ιστορία μες στην ιστορία μου ανάμεσα στο σχοείο και τη σχολή λέει ο Γένι λίγο πριν μας αλλάξουν αλλά θα στην πω άλλη στιγμή, δεν έχω πρόβλημα, αρκεί να ‘χουμε χρόνο. Και μου εξάπτει την περιέργεια.

Τι να μας κάνει η λάντζα/μια λάντζα μόνο/δεν φτάνει

Λοίπει όντος φ.

Αν ήταν το τζιθρή βιολί, θα το παίζανε πολλοί.

Αν ήταν το τζιθρή μπουζούκι, θα το παίζανε και οι Τούρκοι.

Η θέα έξω απ'το δημαρχείο, προς τους γείτονες. Νύχτα.

Η δημιουργία του προβληματικού καψημιτζή.

Ζεν σέλω να βγω για έφοδο!

Ο Κ-Ρ ανακαλύπτει τα σφάλματα χωριού.

-158

"Βαρείτε!" μας αποχαιρετά ο Ντενης καθώς τον αφήναμε στα Μακντόναλντς με τον Άσχημο Πόντιο και φεύγουμε με τον Κ-Ρ για το Aquarium στη μαρίνα, για άλλη μια φορά.

"Τελικά, όλοι οι Κύπριοι βάφουν τα μαλλιά τους" παρατηρεί ο Κ-Ρ ενώ περπατάμε κι εγώ προσπαθώ να θυμηθώ λεπτομέρειες για το πώς εκτυλίχθηκε η συνάντηση με τον Ντένη γιατί αυτός ο άνθρωπος την καρδιά μου ανοίγει.

Καταλήγαμε στα μακντόναλντς μετά από πολύωρο καφέ με τον Κ-Ρ  για να φάμε μια βρωμιά και έτσι όπως βγαίνουμε με το φαϊ προτείνω να καθίσουμε δίπλα στον Άσχημο Πόντιο και τον Ντένη που ήδη τρώγανε εκεί. Ο Ντένης αναφέρρται και παλιότερα, στα χρονικά του Αυλώνα, ο επτανήσιος με τα δυο ονόματα και δυο επίθετα, με τη χρυσή καρδιά και το συνηθισμένο πρώτο όνομα, που επειδή όμως υπάρχουν πολλού Διονύσηδες στην οικογένεια, τον φωνάζουνε Ντένη και στην εμά κάνει τον κηπουρό.

Για λίγα λεπτά μου έκανε ερωτήσεις για το κάμπινγκ, το ελεύθερο και το οργανωμένο, για αρχάριους, και μετά άρχισε ενθουσιασμένος να μιλάει. 

"Ε, το ελεύθερο δεν είναι για κοριτσάκια. Θέλω να πάω και κοπέλα εκεί. Εμένα, σκασίλα μου, είμαι αγοράκι, ζαμαν φου, μένω και άπλυτος, αλλά το κορίτσι δεν είναι το ίδιο. Άρα, οργανωμένο καλύτερα. Για πες μου για νησί. Πες μου κανά καλό νησί.."

Ε, ξέρω γω; λέω. Δονούσα; (Τι είναι αυτό;)  Ηρακλειά; (Τι;) Θες Εύβοια; Κουφονήσια;

"Α, αυτό μου αρέσει. Πολύ μου αρέσει. Σ' αυτό θα πάμε. Είναι ακριβά τα εισιτήρια;"

Δεν θες να ακούσεις κανά άλλο μέρος; Και το Αγκίστρι υπάρχει.

"Όχι, αυτό μου άρεσε"

Τα Κουφονήσια;

"Ναι"

Σ' άρεσε το όνομα;

"Ναι (χαμογελάει πλατιά και ανακατεύει το καλαμάκι της κοκακόλας του). Και κάθε πότε φεύγει καράβι."

Ε, δεν ξέρω, θα πρέπει να τα ψάξεις όλα αυτά σε κανά ίντερνετ. Όλα μπορείς να τα βρεις.

"Α, τέλεια, πριν πάρουμε απόψε το λεωφορείο. Θα πάω, σε ένα μισαωράκι θα τα 'χω βρει όλα. Είμαι γρήγορος εγώ, σίφουνας. Τέλεια θα είναι. Ψήθηκα. Ψήθηκα πολύ ε; Φουυυυυ. Πρέπει να την ρωτήσω κιόλας όμως ε; Θα πάρω τηλέφωνο σήμερα τη Διονυσία."

Εκείνη τη στιγμή σηκώνω το κεφάλι από το κινητό γιατί έγραφα μήνυμα για να τον δω πίσω από ένα ζευγάρι μαύρα γυαλιά που ούτε κατάλαβα πότε έβαλε.

-Διονυσία τη λένε την κοπέλα;!

"Ναι"

-Αχαχαχαχαχα, Διονύση, τέλειο!

(χτυπάει το τηλέφωνό του και αρχίζει με τραγουδιστή φωνή να συζητάει με έναν πατριώτη του συμφαντάρο στην 355 μάλλον)

"Έξω είμαι;! Στο λόγο σου;! Κι εγώ;! Στο λόγο μου;! Στα μακντόναλντς, ναι! Θα βρεθούμε; Ωραία!"

(κλείνει)

"Τέλεια, παιδιά, ψήθηκα. Ναι, θα πάω στο ίντερνετ και θα τα βρω όλα. Φεύγετε; Πού πάτε τώρα; Σε κωλόμπαρο; Πάμε στη Νάντια; χαχαχα. Α, τη ρουφιάνα, πήγα χτες. Την κέρασα ένα ποτό΄και μου τριβόταν, ήθελε να μου φάει τα λεφτά η ρουφιάνα. Μου λεγε να πάμε πάνω. Της λέω δεν θέλω, να μου λέει πάαααμε χάνεις ευκαιρία-πού θα ξαναβρείς τέτοια κοπέλα; Βρίσκω όσες θέλω στη Ζάκυνθο. Ψήθηκα πάντως, να την πάρω τηλέφωνο τη Διονυσία τώρα; Κι αν μου πει όχι; Αν φάω χυλόπιτα; Δεν πειράζει, τότε δεν πάω. 300 ευρώ θα μου φτάσουν λές; Μάλλον ναι ε;

Άντε, αφού φεύγετε, θα τα πούμε μετά. Αν χρειαστείτε τίποτα, πάρτε μετά τηλέφωνο, θα 'μαστε πολλοί αν χρειαστείτε παρέα για ξύλο, θα πίνουμε κανά ουζάκι. Καλά να περάσετε.

Βαρείτε!"

----------------------------------------------

Ζωγραφική στον καφέ.

Μαρίνα

Το μαντιλάκι από το αεροπλάνο της πρώτης άδειας.

Hey panos - μια φωτο για το φόντο

Hey panos - μια φωτο για το φόντο ΙΙ

Κ-Ρ - Μια φωτο για το φόντο ΙΙΙ

Μια φωτο για το φόντο

Παιδάκι σε φουσκωτή μπάλα και μπλουμ σε πισίνα = του ματς φαν

Παιδάκι σε φουσκωτή μπάλα και μπλουμ σε πισίνα = του ματς φαν  ΙΙ

Ειλικρινής διαφήμιση "πάρε κοκακόλα" στο μπακάλικο που σταματάμε για την κλασική ιεροτελεστία του παγωτού, που γλυκαίνει την πίκρα της επιστροφής στο λεωφορείο και κατά συνέπεια στην εμά.

-153

2η μέρα εκπαιδεύσεως στο γραφείο

Ο εκπαιδευτής μετονομάζεται σε "Μικρός Αύβμ"όπως αυτοαποκαλείται. Το κουνάβι των γραφείων, τον αποκαλεί ασβό.
Ο Μικρός Αύδμ υπερβάλλει για τη σπουδαιότητα των καθηκόντων του ως βοηθού. "΄Ολοι είναι ηλίθιοι".
Διηγείται στο κυλικείο το περιστατικό της εξόδου του και αποκαλεί τη γκόμενα οδηγό του αμαξιού ανίκανη και την σειρούλα του που κράταγε το φανάρι μαζί του στον ζαχαρία "μυτόγκα".
Την ακούω αρκετές φορές την ιστορία που μπορώ να την πω και μόνος μου, για την ακρίβεια πετάγομαι και συμπληρώνω ανέκφραστα κάποιες λεπτομέρειες. "Να, έχω μάρτυρες. Σαμαράκια στο δρόμο! Τα μέτρησε η μέση μου! Χαθήκαμε!  Κύκλους κάναμε στους δρόμους!"

Έξοδος σήμερα...

Υπολογιστές, έρευνα για τάμπλετ. Εκνευρίστηκα με νεαρό φίλο που χοροπηδάει στον κώλο του από τη χαρά του που παίζει γουόου και ντότα βιντατζίλα και με βρίζει που πεθαίνω στο παιχνίδι που μπήκαμε μαζί, στην ίδια ομάδα. Βγαίνω γιατί φέρθηκε σαν ηλίθιος κι ας τον να παίξει με τους τούρκους ονλάην. Βγήκα και μίλησα με δυο φίλους στο τσατ.

Γύρισα στησ τάση μια ώρα νωρίτερα, δεν ήθελα να μιλήσω σε κανέναν, παραλίγο να πέσω σε κατάθλιψη από τη διαφορά ηλικίας και τη μοναξά. Ώρες ώρες σκέφτομαι υπερβολικά και χάνομαι σε ανοησίες που έξω δεν θα με απασχολούσαν.
Πανικός οι λοιποί που επέστρεψαν..

-148

Ας πιάσουμε ένα θέμα, γιατί το κεφάλι μου το έχει ανάγκη. Τα νεύρα μου θα γίνουν κρόσια εδώ μέσα. Έχω βαρεθεί να μου κόβουν "θέσεις" εδώ μέσα για τις οποίες με ζητάνε οι με προτείνουν. Πλέον σκέφτομαι ότι ίσως μιλάμε για προσωπική εμπάθεια με τον κυρ πρόεδρο.
Μπορεί να έχουν τους αρματιστές σταλμένους σε πόστα, αλλά τουλάχιστον στην υπομονάδα μου είναι σφιχτά γραπωμένοι από τον επικό τυφεκιοφόρο με τενοντίτιδα που κουνάει καλά τη σκούπα.
Την ίδια ώρα που γράφω αυτά ο "δαίμων" μιλαει σε έναν επίδοξο οχταμηνίτη "είσαι κινητό παράπτωμα.. θα πάει ο μπαμπάς σου στη στρατολογία και θα πει έχω ένα μαλάκα γιο στην Κύπρο κι άλλα δυο παιδιά. Υπηρετεί ο τρόμπας, ποντικαράς 9μηνο ή 8μηνο;"
Νομίζω πως αρχίζω να τρομπάρω κι εγώ εδώ μέσα το εγώ μου από αντίδραση. Ίσως με κάνει και καλύτερο άνθρωπο εν τέλει.
Είμαι άρρωστος, βλέπω παντού βλήματα.
Ας πιάσουμε λίγο από το καλτ γύρω μας.
Πρεπει να 'χω μιλησει για το θέμα των τατού.

Είχαμε μιλήσει για τον επαναπατρισμένο 317αρη (απολυμένο πλέον) με το πρωτότυπο ροζάριο/σταυρουδάκι στο  εσωτερικό του μπράτσου με την ημερομηνία γέννησης από κάτω. Έχουμε μιλήσει για τα τατού μαμά/μπαμπά (μετράω ήδη 3 ή 4). Για το "εβίτα" που έκανε ένα παλικαράκι που αποφάσισε να παντρολογηθεί από τώρα (πρόβλημά του).
Σήμερα στον όρχο φωτογράφισα ένα εξαιρετικό ακόμα, με τον Τζίζους.

Χτες στην έξοδο πήγαμε σε ένα χαριτωμένο μπαράκι στη μαρίνα που λέγεται ενυδρείο και είναι βάρκα και έχει κι έναν τύπο να τραγουδάει πάνω χαφ-πλεημπάκ κάτι κλασικά σουινγκάκια κι ενδιάμεσα να επικοινωνεί με το τουριστοκοινό με κρύα αστειάκια. Πολύ γραφικός. Λευκό πουκάμισο, ανοιχτό παπιγιόν, καπέλο μαύρο, ίδιου χρώματος παντελόνι. Ήταν καλά. Θα ξαναπάμε από πιο νωρίς για να πιούμε και δωρεάν μπύρα γιατί είναι πολύ ξωτική η φάση.

Βόλτα στη Λάρνακα

Το πιο βρωμερό στενό, αν η φωτό μπορούσε να πιάσει μυρωδιές.

"Έχεις προσέξει ότι όλες οι γάτες εδώ έχουν όλες πιο ψηλά πόδια;" Κ-Ρ

Συντριβάνι. Τύπου.

Καλωσόρισες κέρατο, λάντζα, σκοπιά νούμερο τέταρτο.

Σκοπιά 11η
Δεύτερη φορά με τον αθλητικό δημοσιογράφο. Εντυπωσιάστηκε μάλλον που θυμόμουν μικρές λεπτομέρειες όπως ότι γνωρίστηκε με την αρραβωνιαστικιά του στο Μαντείο στα Ιλίσσια σε μια βραδιά που ο ίδιος χόρεψε το Μόνος μου το Πέρασα κι Αυτό, συζήτηση που πυροδότησε η ακρόαση του ίδιου τραγουδιού την προηγούμενη φορά που κάναμε μαζί σκοπιά, από τα ηχεία του καψημί - μας το 'φερνε ο αέρας. Πλέον μένει στον Κολωνό με την κοπέλα.
Μ' αρέσει να ακούω και να θυμάμαι αυτό το αλατοπίπερο των πραγμάτων.
Κάποια στιγμή ήρθε έφοδος ένας επιλοχίας - τον ρώτησα σύμφωνα με το τυπικό "ποιος είναι" και μου απάντησε ο Τζον Τραβόλτα. Ήταν η σειρά μου να ενθουσιαστώ και να σοκαριστώ, επειδή είχα δει πρόσφατα στο φυλάκιο το Γκρηζ και πολύ θα ήθελα αυτόγραφο.
Προσπαθήσαμε με τον Αν. να αλληλοψυχαναλυθούμε σχετικά με τα προβλήματα που ο Μπούκλας παρουσιάζει στις άδειες. Ήμουν εντυπωσιακά ήρεμος την περισσότερη ώρα μέχρι που παραδόθηκα σε ένα πεντάλεπτο ξέσπασμα, που μάλλον μου 'κανε καλό.
Το πρωί ήμουν παρών σε δυο συζητήσεις (από τις οποίες προσπαθούσα συνεχώς να φεύγω), το ίδιο σχεδόν εμετικές και για το ίδιο θέμα.
Στην πρώτη ο Μπούκλας τσακωνόταν με τον κουρέα για τις μέρες τιμητικής που 'χε τσιμπήσει ο δεύτερος από τον υπο-πρόεδρο και κατά πόσο ήταν δίκαιες μπροστά στην κούραση που όντως τραβάνε τα παιδιά στον όρχο, ενώ αυτός ανοίγει το κουρείο για να κοιμηθεί όπως δηλώνει.
Στη δεύτερη ο κουρέας τσακωνόταν με νέους που τόλμησαν να διαφωνήσουν μαζί του και ο πρώτος τους τα έχωνε.
Πιο μετά, στη σκοπιά μας τα 'λεγε από την πλευρά του. Τα είχε πάρει πάρα πολύ ο άνθρωπος και πλέον λείπει και ο προηγούμενος υπο-πρόεδρος του πράσινου χωριού με τον οποίο ήταν φιλαράκια και πολύ συμπαθιόντουσαν. Εμένα πάντως αδιάφορο με άφηνε και μου φαινόταν γλοιώδης, ξερόλας και ανόητος ο υπο-τέτοιος. Έλεγε λοιπόν το παλικάρι... "κακήν κάκώς είμαι στο κουρείο [σωστά τα λέει κατά λάθος] και σπάζεται. Έχει καράφλα, δεν γαμάει και είναι σαν το μουνί της γαμημένης της μάνας του και κλαίει που δεν θα γίνει συνταγματάρχης. Κι αν αυτός ο άνθρωπος γίνει ποτέ στρατηγός της χώρας μας εγώ τα τον δολοφονήσω, μπέσα [εμένα πάλι στ' αρχίδια μου]. Αν τον πετύχαινα έξω θα του άλλαζα τη δομή, τη γεωγραφία του προσώπου του. Πρέπει να υπέστη συνέπειες για τα ψυχολογικά εγκλήματα που έχει προκαλέσει στους φαντάρους του. Εγώ όταν ήρθα... μπζζζζζ".
Όταν μπήκε η μαγική λέξη του "εγώ" άρχισα να ακούω πάλι χιόνια και αφοσιώθηκα να παίζω με την περόνη του κοντακίου του όπλου μου. Ως συνήθως δηλαδή.
Οι απόψεις του όταν μιλούσε με τα παιδιά συνοψιζόταν στο να πάνε όλοι να γαμηθούνε γιατί δεν θα βρίσκει και κανέναν μας μετά και δεν τον ενδιαφέρει κανείς. Ειλικρινής τουλάχιστον.

Καλλιτεχνίες του θαλαμοφύλακα