-166

Σήμερα πα'αίνω πέρα δώθε. Αλλάζει ο κυρ δίκας.
Ο κυρ Γιάννης πλέον κυκλοφορεί τις τελευταίες μέρες πολύ λελέ και πέρα από το ότι παίζει το μικρό Μπάφαλο Μπιλ στη φάρμα ή το νέος αγρότης ψάχνει (το βαθμό που δεν πήρε), πλέον έχει αρχίσει να πλένει -όπως μαθαίνω- και τα αυτοκίνητα από λοχίες. Τόσο βαριέται. Ζητάει και κανά τσιγάρο "για τον κακόμοιρο τον διοικητή μας", ακούει μουσικούλα και διασκεδάζει με το σάουντρακ από την τάδε τούρκικη σαπουνόπερα που ακούγεται από το κινητό του.
Η παλιά μου οργή, παρόλο που φτάνει στην άκρη του μυαλού μου κάθε φορά που τον βλέπω, ταυτόχρονα καταλαγιάζει αμέσως συνειδητοποιώντας την κατάστασή του. Μέχρι και φέησμπουκ ζήτησε να του φτιάξουνε με εικόνα του Μιστερ Μπην "γιατί αρέσει στην κόρη του".
Έχει λόγο που το κρύο πιάτο της εκδίκησης "σερβίρεται" μόνο του, με παθητικό ρήμα, μιας και όλα αυτά μόνος του τα κάνει και μου κόβει κάθε όρεξη μέχρι και να πάω να παραπονεθώ για το μαλακισμένο τρόπο με τον οποίο μου 'χε φερθεί.
Ας φύγει. Καιρός του είναι.
Ο παλιός-αλλιώς λένε και ο νέος-ωραίος.
Κάνω τις δουλειές του γραφείου μου, κάνω τις διπλανές (το 3ο ψώνισε βοηθούς από σβέρκο), κάνω και μια παραδιπλανή κι έχω μετά να τρέχω στο χωριό να ειδοποιώ από πού θα περάσει για τουρ ο νέος δίκας που σήμερα του δείχνανε το βασίλειό του.

Πιο μετά έχει έξοδο, με αναγκαστικούς δορυφόρους το Κουνάβι (που-λέει-το-μικρό-αύδμ-ασβό) και τον Καρα-φλος.
Επόμενο είναι να φύγω και να κάνω βόλτες μόνος μου για τις περισσότερες ώρες.
Πάω για πλυντήριο.

Μονάχος κι ήσυχος. Μοναξιά και σιωπή. Α - και μπύρες.

Κάνω το δικό μου πρόγραμμα και μιλάω την ίδια στιγμή με μια φίλη. Εμείς κάνουμε κρα να "επαναπατριστούμε" κι αυτό μεταναστεύει. Όπως πολλοί άλλοι θα μου πεις, ωστόσο, το παράδοξο παραμένει. Και το παράπονο. Και η επιθυμία για διεξόδους σε αδιέξοδα. Κι άλλα.
Είναι από αυτούς που επιμένουν να πιστεύουν σε μένα. Πριν από μένα κι αντί για μένα. Και μετά από μένα. Πιστεύει ότι θα τελειώσω, θα βρω τις λύσεις και "θα κάνω πράματα μεγάλα". Έργα μεγάλα σου λέω.

Άνοιξη σκότωσα μες στον Αυλώνα
καλοκαίρι μάδησα σαν ανεμώνα
τέτοιο φθινόπωρο μην ξαναρθεί

Κι εδώ είμαι, να ιδρώνω και να ακούω το χειμώνα του Πιατσόλα

Θυμάμαι μόνο αυτά που πρέπει να ξεχνάω.

Και μετά

Και λίγο μετά the universe smells awful today

Και τέλος

Εν ολίγοις,
στο γκαράζ με τα αυτόματα πλυντήρια του ξενοδοχείου Ελεονώρα, κάθισα κι έκλαψα.

-117 ως -123 Άδεια ρε.-

To-do list for my 6-day leave of absence from the army

1. Find Sam's basement a.k.a. house......................................................success
2. Call parents.......................................................................................success
3. Call sister ..........................................................................................success
4. Find a posrtable media player device........................................................fail
5. Pick up stuff from Kritikos' home.. .....................................................success
6. Pick up electro-classical guitar from Panos' house (for work)...............success
7. Catch up with friends ........................................................................success
8. Book an acoustic gig .........................................................................success
9. Learn some new songs ......................................................................success
10. Play that gig ......................................................................................success
11. Listen to music ..................................................................................success
12. Get wasted .......................................................................................success
13. Record vocals for Grey Route - end credits song ..............................success 
14. Record great vocals for the above so they pick me .................success(sort of)
15. Avoid the blues of my return to Cyprus ....................................................fail

Προαναχώρησης μέρα

Τέλος υπηρεσίας. Όρχος, γράσα, τίποτα δεν με ενοχλεί. Πετάω ρε. Στο αεροπλάνο κοιμάμαι και χάνω το σάντουιτς της ετζήαν. Χέστηκα. Κοιμόμουν λέω. Φτάνω, πάω Αγ. Παρασκευή, παίρνω τα πράματα του κρητικού, πάω Εξάρχεια με ταξί, βρίσκω το υπόγειο αρχοντικό του Sam. Μπάνιο, αλλάζω φεύγω. Το ίδιο βράδυ πάω Νέο Κόσμο και Εξάρχεια και βλέπω (πτώμα) όσους περισσότερους μπορώ.

Πρώτη μέρα

Πρωινός καφές στα εξάρχεια, βαμπένε και καπάκι μπίρες. Φορτωμένος και με μπίρες 2 το μεσημέρι, ο ήλιος που με χτυπάει δεν συγκρίνεται με τον ήλιο στις 8 το πρωί στην Κύπρο. Εκεί λιώνω. Στα Εξάρχεια δροσίζομαι. Αυτό είναι το χωριό μου. Αιγάλεω, πάω να πάρω την κιθάρα, βλέπω τον Πάνο, τρώω γεμιστά (δεν είμαι αχάριστος, αλλά με κιμά; αδυνατώ να καταλάβω αν και ήταν πεντανόστιμα) και συνειδητοποιώ για άλλη μια φορά μιλώντας με το φίλο που υπηρετεί Σουφλί και ήταν λίγο παλιότερα έτοιμος να πεθάνει από την κατάθλιψη πόσο ρευστή είναι η ανθρώπινη ανάμνηση και πώς βρίσκει ο άνθρωπος τη θέση του στο κοινωνικό σύνολο. Αν και Γιώτα Τέσσερα, σίγουρα παίρνει ευχαρίστηση από το παιχνίδι των κάμψεων και τους δείχνει πολεμικές τέχνες, ως έμπειρος - αν και ειρηνιστής.

Δεύτερη μέρα

Δεύτερη (επίσημα) μέρα άδειας. Πάλι Εξάρχεια, φυσικά. Συναντιέμαι με τον Άλεξ (το μουσικό) και τον Άντυ (τον σκηνοθέτη) και ο δεύτερος με βρίσκει στο καφενείο να τρώω συκωταριά και μπριάμ. Όχι το καλύτερο ζέσταμα πριν τραγουδήσει κάποιος. Φρόντισα, αν και κουράστηκα, να "τα πω". Αφού τα λέει το παιδί.. Μάλλον τους άρεσα. Ο "άλλος" έγραψε χτες και δεν τους άκουσα θερμούς. Με πήρανε. Γιούχου.

Τρίτη μέρα

Σήμερα είναι η μέρα που θα παίξω λάηβ. Πρωινό στο κρεβάτι με Αφτερ Έητ σοκολατάκια-αμαρτία από τα Ντγιούτι Φρη, γάλα και σφολιάτες από τον Ηλία που είναι και το βραδινό μου αυτές τις μέρες. Έτρωγα, άλλαζα χορδές και έβγαζα νέα κομμάτια. Καλή φάση, τύπου ζέσταμα. Απόγευμα, δεύτερο ρικόρντινγκ σέσιον. Ηχολήπτης και σκηνοθέτης χαρούμενοι. Κι εγώ κάπως. Ο Άντυ θέλει να γυρίσει λέει και βίντεο κλιπ. (Είσαι σίγουρος; του λέω - δεν με έπεισε η απάντησή του. Δεν έχουν καταλάβει ότι μάλλον δεν είμαι εγώ για αυτά, άρα ελπίζουμε να αλλάξει άποψη ή να κάνουν κάτι καλλιτεχνικό χωρίς τη φάτσα μου.) Το βράδυ το λάηβ πήγε καλά, αν και δεν ήρθαν όλοι όσοι φίλοι περίμενα. Ριγιούνιον με φίλους που είχα καιρό να δω, πιοτό, λίγο κουρασμένος λαιμός (=ρακόμελο και μετά ουίσκια και πατροπαράδοτα Winston) και ήρθαν και κάποιοι από την εμά που μόλις επαναπατρίστηκαν (τύπου εκείνη τη μέρα ή την προηγούμενη). Πχ ο λελεμάγειρας (όλεεεε), ο αστερίξ (όλεεεε) και ο λελεπιλοχίας (όλεεεε ο εν-trash-αδερφός ή μάλλον η εν-trash-αδερφή, νομίζω αυτός θα του άρεσε)

Τέταρτη μέρα

Άγιο Χανγκόβερ. Πάω να πιω καφέ με την Evi (της άρεσαν τα vocals λέει, να προσέχω τα χαμηλά μου) και αράζουμε στη βεράντα με τον Ωρίωνα να παίζει με τα νερά γυμνός και να πατάει κάτω ένα μάλλινο κέρμιτ βάτραχο (φυσικά πράσινο). Ο κέρμιτ υπέφερε όσο το κεφάλι μου αλλά δεν πέρασε όσο καλά πέρασα εγώ. Έφαγα αλμυρό μπιφτέκι γιατί βοηθάει την πίεση της γιαγιάς του και ακούγαμε play that gunky music white boy. Όσο περίμενα να μου ανοίξουνε, στους διαδρόμους της πολυκατοικίας αντηχούσε η φωνή μιας κοπέλας που φώναζε το χρήστο της πάει να σβήσουνε το παρελθόν τους, να αρχίσουν ξανά, να φύγουνε για αλλού, εφόσον την αγαπάει, ωραία -γι' αυτό του το 'λεγε, όταν γυρίσει δηλαδή. Δεν νομίζω να κατάφερε τίποτα.

Το απόγευμα πήγα καθυστερημένος να δω τα παιδιά στο πανδοχείο και είδα κι ένα παιδί που ήταν παλιά στην εμά και με το που είχε μπει είχε κάνει 35-1 εμπλοκή. Πρέπει να 'ταν δύσκολα, αλλά καθένας με την ηλικία του και τις δυσκολίες του. Πήγα με τους φίλους στην "ταβέρνα" και ήπιαμε ωραίες μπίρες και φάγαμε γεμιστά και πατάτες και κολοκυθάκια λεμονάτα. και τέτοια.

Το ίδιο βράδυ πήγα στο βαμπένε, έλειπε ο μήτσος άραξα με την όλγα και μίλησα λίγο με τον λελεπιλοχά στο fb πολεμώντας το μπλουζ της επιστροφής και πίνοντας ούζα. Πιο μετά πέρασα από τη Βάσω και ήπια μερικά ακόμα.

Πέμπτη μέρα

Λίγο ακόμα χανγκόβερ. Να μαζέψω πράματα; Να καθαρίσω; Μπα, προλαβαίνω. Ριγιούνιον με τον πρώην συγκάτοικο (Ν.) όλο το απόγευμα και βράδυ. Άρα, simply burgers, κάτι στο λάπτοπ, άραγμα και φηλγκουντ καταστάσεις. Ησυχία. Είδαμε τις εξετάσεις του στο τραγούδι. Υπερπαραγωγή! Να 'ναι καλά η Ι. που μου 'φερε dvd προχτές. Η οποία, παρεμπιπτόντως, τα έσπασε και η ίδια στην εξέταση. Μια μέρα θα 'μαι περήφανος που τα ξέρω αυτά τα παιδιά. Μετά, πήγαμε με τον Ν. στα γενέθλια του Alex στου Στρέφη. Ήσυχη κατάσταση. Τους περισσότερους δεν τους ήξερα. Αλλά ήταν όμορφα.

Γύρισα σπίτι να μαζέψω, αλλά κοιμήθηκα.

Έκτη μέρα

Το μπλουζ της επιστροφής αντιμετωπίζεται μόνο με το άγχος της επιστροφής. Μάζεμα, πέταμα σκουπιδιών, μπάνιο, πακετάρισμα, τσεκάρισμα της λίστας των πραμάτων που θέλει ο Sam στην Κύπρο, τρέξιμο, ταξί, μετρό, ταξί, το χέσαμε το θέμα και.. το μεσημέρι ήμουν στη Λάρνακα. Πήγα πάλι να μπω στη λάθος πλευρά του ταξί όταν έφτασα. Όλα ίδια και η ζέστη της Κύπρου με αγκάλιασε και με υποδέχτηκε πίσω στην αγκαλιά της. Γνώριμα πρόσωπα, γνώριμα μέρη, γνώριμη ζέστη. Κυριακή βράδυ σήμερα και τα πράματα είναι διαφορετικά στην εμά. Άδειασε, έφυγε η 317, συμπτυχθήκαμε σε δυο θαλάμους, όλοι καθαρίζουν (σχεδόν), οι γόπες είναι μαζεμένες και έχουμε στα παγκάκια τασάκι (!) και οδεύοντας προς τις αλλαγές στελεχών θα κάνουμε και παρελάσεις, καταμετρήσεις και διάφορα τέτοια. Προβλέπεται τέντωμα. Με ρωτάνε όλοι πέρασες καλά;

Σε όλους λέω τα ίδια. "Ήταν λίγο, έχασα το εισιτήριο, αλλά δεν με πειράζει. Πήγα, έκανα τη δουλειά μου, ένιωσα καλά, ξεκουράστηκα λίγο, τώρα πίσω στο πρόγραμμα, να 'μαστε καλά"

Από τα τεφτέρια του θαλαμοφύλακα Ι

Από τα τεφτέρια του θαλαμοφύλακα ΙΙ

Από τα τεφτέρια του θαλαμοφύλακα ΙΙΙ

Από τα τεφτέρια του θαλαμοφύλακα ΙV

Από τα τεφτέρια του θαλαμοφύλακα V

Από τα τεφτέρια του θαλαμοφύλακα VΙ

Από τα τεφτέρια του θαλαμοφύλακα VIΙ

Από τα τεφτέρια του θαλαμοφύλακα VΙII

Από τα τεφτέρια του θαλαμοφύλακα IX

Από τα τεφτέρια του θαλαμοφύλακα X

Από τα τεφτέρια του θαλαμοφύλακα XI

Από τα τεφτέρια του θαλαμοφύλακα XII

Κολοκυθοκεφέδες από το γλέντι του Σαββάτου. Διακρίνουμε και το ντεμέκ τζατζίκι.

Στην είσοδό μας έχουμε και φωλιά με μικρά

Φεύγω ρε

Κάποιοι επαναπατρίζονται και χαλάνε τον κόσμο στο αερδρόμιο με συνθήματα. Ψόφια πράματα.

Καφές στα εξάρχεια. Όπως πρέπει.

Ούζο στα Εξάρχεια. Όπως πρέπει.

Ούζο στα Εξάρχεια. Όπως πρέπει λέμε

Ούζο στα Εξάρχεια + Βάσω.

Επέστρεψα ρε. Η Λάρνακα με υποδέχεται.

-107

"Ολόκληρο φανάρι, πιάστηκα κι εγώ απ'το γράσσο;. Είδες μαχιμότητα;" ο επιλοχίας με το κριττικό όνομα είπε ατακάρα και ο αυτοσαρκασμός πάντα κερδίζει. Πήρε πολλούς πόντους το παλικάρι. Έκανε λίγο καλύτερη τη σημερινή χαμαλοδουλειά.

Σήμερα είχε ομιλία του αντιδημάρχου περι κτηνωδίας των γειτόνων και αναφορές σε πράματα "όπως τα λέμε στο χωριό μας".

Σκοπιά έκτη. Και μαζί και μόνος.
1ο νούμερο - λυφιδόπουλος. "9 και σήμερα ; Δεν αλλάζει αυτό ε; 9 είναι λιήγες ε; Νομίζεις περνάνε γρήγορα και ό,τι τελειώσαμε αλλά είμαστε ακόμα εδώ και βαράμε υπηρεσίες. Δυσκολότερα περνάνε σου λέω (σιωπή - επανάληψη - σιωπή - επανάληψη) Να 'χαμε τώρα από μια εικοσάρα γεμιστήρα ε; έτσι να του ρίχναμε του-του-του-του πέρα εκείσ τα τσίγκια και στους ηλιακούς, γαμάτο ε; να γελάσει ο διάολος σου λέω. Ααααχ, να βρέξει τώρα, να γαμηθεί, γίνεται;"
Όντως, η επιθυμία του έγινε πραγματικότητα και λίγο αργότερα μαζεύτηκαν σύννεφα, λύτρωσαν τη βαρεμάρα μου και όντως γαμήθηκε, Σήμερα 22 Ιούνη. Κλίμα τροπικό μου κλίμα και τώρα κατάλαβα επιτέλους για ποιο πράμα μιλούσε πάντα η Bίshη. Έπρεπε να έρθω εδώ για να το καταλάβω.

Γίναμε παπί, το 1 από τα 2 βιβλία εφόδου έγινε μουνί, το βρήκα με μια καταδρομική κομαντική επέμβαση μες στη βροχή, στη μέση από ένα ρυάκι βροχής. Ο άλλος έμεινε στο υπόστεγο να μιλάει με το περίπολο. Λίγο πριν έστειλα στον πατέρα μου από το κινητό ένα mail με τα καινούρια μου παπούτσια κρίσης ηλικίας.

Τρέχαμε μετά στη βροχή χωρίς αδιάβροχα και με νωτισμένα κόκκαλα έπεσα για ύπνο. Ξύπνησα, έρραψα δυο παραλλαγές μιας και είμαι ο ανεπίσημος ράφτης του θαλάμου και βγήκα για επιλαρχική και καθαριότητες. Μαζεύτηκαν οι "λοχίες υπηρεσίες" και οι "λοχίοι υπηρεσίης" και αναφέρθηκαν για τους τιμωρημένους και, εξόν της λελεσειράς, ξαμοληθήκαμε να καθαρίζουμε ό,τι βρούμε. Ή τουλάχιστον έτσι να δείχνουμε ότι κάνουμε. Ετσι για το θεακύπραι Τώρα αράζω δίπλα στο χρυσό που λίγω πριν την αναφορά έπαιζε το λαούτο του.

Α, κι εκεί που φυλάγαμε σκοπιά, κάθε τόσο, ο λιφυδόπουλος πεταγόταν "λιείπει πάλι ο θεός κι έχει γράψει μην ενοχλιείται πάλιει στην πόρτα του" (μαζώ) και τρόμαζα.

Το απόγευμα πήγα και στο άγημα της ντροπής με τον επιλοχια που βαριέται τη ζωή του, δεν σκάει με τίποτα και τρακάρει ψιλά τους φαντάρους. Βραδινό νούμερο την ώρα του ματς με τη Γερμανία. Το σκορ ακουγόταν από τις φωνές κάθε που ανανεωνόταν.

Εύχομαι να παραμείνω αύριο στο χωριό και να μη με τραβήξουν για εκείνες τις αγγαρείες με την άσκηση κάμπινγκ. Ελπίζω να πάρω και την άδεια που θέλω. Πολύ πήξιμο βρε αδερφέ.
Τουλάχιστον το απόγευμα παίξαμε από Superstition μέχρι τα παιδιά της γειτονιάς σου, Την άλλη Κυριακή ίσως βγούμε όλοι έγω με κιθάρες και κρασιά, να αποχαιρετήσουμε τη σειρά που φεύγει.
Αμάν πια, όλοι φεύγουν, κι εμείς μένουμε.

-105

Σήμερα βρήκα τις πρώτες άσπρες μου τρίχες.
Κρίση ηλικίας. Διπλή. Τριπλή. Μη σου πω τετραπλή μαζί με φανταρικό και σκέψεις ανεκπλήρωτου.
Έξοδος μετά από δυο μέρες. Επόμενη; Άγνωστο.
Shine on you crazy diamond
Ευκτική έγκλιση - "καλός πολίτης" σε ποια πολιτεία;
Ελεύθερος πες.
Ευχή εγκλεισμού.
Ευχή ελευθερίας.
Ευκτική διάθεση.
Το στιλό μου στη σκιά του είναι πιο όμορφο - η σκιά μου είναι πιο όμορφη.

Θέλω να βρέξει, να μην ακούω το ποδοβολητό των χρόνων.
Κοιτάω πίσω μου, στον ενεστώτα, άκουσα βήματα, αλλά είναι μόνο όσα έχω χάσει.
Πατημένα, διαλυμένα, σε αποσύνθεση
όσα ξεχνάω
χάνω το δρόμο, ζαλίζομαι
ξερνάω,
σου λέω είναι άδικο, μάνα -πριν μεγαλώσω-
γερνάω.

-104

Σκοπιά τέταρτη. Και λάντζα.
Το Radio Lanja λέει για σήμερα κλασικό καλτ κυπριακό ραδιόφωνο.
One - Πες μου πού χάνεσαι
Βανδή - Κι όλο κάνω σκέψεις
Αγνώστου - Το όνομά σου το μικρό
Ένας αδιάφορος - Μα πάνω απ' όλα
Λεμπέσης - Γύρνα πίσω ή έστω τηλεφώνα
Βανδή - Φτηνό ξενοδοχείο

Σήμερα ήρθαν οι παλιοί γνώριμοι. Κάποιοι αγαπημένοι, άλλοι σάπιοι, άλλοι χρωματιστοί. Τα ένστικτά σου ήταν απ'την αρχή σωστά -περίεργο. Οι ποντικομαμμές υπάρχουν παντού. Οι κουτοπόνηροι πανταχού παρόντες και τα τοτέμ ανοησίας διάσπαρτα. Το αποδεικνύουν παντού.
Γνώριμες φάτσες κατέκλυσαν το χωριό μας.

Η βραδιά έκλεισε με ντουετάκι με το χρυσό με κρητικό λαούτο και τη φωνή της παράδοσής του.
Ψηλαφήματα ευδαιμονίας και 4ο νούμερο σκοπιάς.
Την πρώτη σκοπιά την έκανα με τον Βρυκόλακα (όπως τον βγάλαν τα παιδιά του θαλάμου, είναι ο γνώριμος από τον Αυλώνα με τις ιστορίες για τον καθηγητή του που έτρωγε τις ελιές από την τσέπη με τις κιμωλίες.) που μου 'λεγε ότι είναι αιώνιος φοιτητής στην Πάτρα και μένει 10 χρόνια μετά ακόμη στην εστία - θυμάται ακόμα την εποχή που πρωτοβάλανε το ίντερνετ εκεί και είχε ακόμα γυμνά καλώδια στους διαδρόμους.
Τη δεύτερη την έκανα με τον Drd, πρώην geek, νυν gun freak και πορωμένος με μηχανές,
Ο τρίτος, ο Λονγτζον, ανώριμος νεαρός που βιάζεται να πει την άσχημη ιστορία του και κάνει το κακό ραδιόφωνο την ώρα ακριβώς που θα ξεκινήσεις να σιγοτραγουδήσεις. Και θα τραγουδήσει και ανόητα τραγούδια και με άσχημο τρόπο.
Ο τέταρτος, ήταν ο παλιός γνωστός Bur, που όσο τον γνωρίζω, τόσο επιβεβαιώνω την αρχική μου θετική εκτίμηση για αυτόν.
Κι ακούω τις ιστορίες για να βρω τη δική μου.

-100

Χωρίς Λόγια (προς το παρόν)

(Σημείωση: Ανανεώθηκε το -89)

Το μεσημέρι, ο Πόντιος, αναρωτιόταν δεν γίνεται να κερδίσω το γαμημένο το κυπριακό ξυστό να πιάσω 200 χιλιάρικα, έχω χαλάσει 200 ευρώ μέχρι τώρα και τίποτα; Θα αγόραζα όλα τα σύγχρονα αγροτικά μηχανήματα και θα έκανα τη δουλειά μου. Όχι - δε σηκώνομαι να κάνω τίποτα. Επαναπατρίζομαι σε 20 μέρες, βγάλτε με αναφερόμενο, θα φάω 5 Φ, κλάην μάην, δεν με αγγίζει τίποτα.

Η μέρα ήταν μέρα δουλειάς. Μάλλον μου ανατέθηκε πόστο. Περισσότερα για αυτό από βδομάδα.

Η νύχτα ήταν νύχτα κατατονίας, προσευχής με γεύση λίγου κόκκινου κρασιού υπό τους ήχους ενός λάηβ που έκανε ο γείτονας του χωριού με τεράστια ηχεία, "δεν είχα κλάσει ποτέ μες στο επιλοχάδικο".

Η κυρία που τραγουδούσε από δίπλα έδωσε ρέστα. Σχολίαζα στο φουμπού σε ένα φιλικό τοίχο σχετικά.

CC απλα βαζετε ωραια τραγουδακια. Γιατι εδω γυρω παιζει μονο να χαζο χιπχοπ "τα ματια μου κλειστα/μοιαζουνε σχιστα/κανω τον κινεζο/κανωκανω τον κινεζο - σκαλωνω με τη μυγα σαν τον μιστερ μιγιαγκι" και τετοια. Τρου στορι, υπαρχουν τετοια τραγουδια.
21 hours ago via Mobile · Like · 1

Evi ααααααααααχαχαχαχαχαχαχα αρνούμαι να το πιστέψω
21 hours ago · Like

CC επισης, υπαρχει ενας γειτονας του στρατοπεδου που εχει μαλλον γιορτη και εχει τεραστια ηχεια και μια καριολα κυπρια να τραγουδαει οσο χειροτερα μπορει. Αρχισε την ωρα -φευ, τι λεω- της προσευχής και συνεχιζει ακομα. Τωρα τραγουδαει ζηλειαμου και μολις τελειωσε το τραγουδι με ενα "ναιαιαιιαιααι"!
21 hours ago via Mobile · Like

Evi αχαχαχαχαχαχα είσαι στον προθάλαμο της κολάσεως! Κουράζ μον ποβρ αμί! Αχαχαχαχα, ελεεινό τελείως
21 hours ago · Like

CC τωρα παιζει το δεν θα δακρυσω πια για σενα και εκανε φιναλε : και μη-ρωτας- (βαθια ανασα για ψηλη κορωνα) για μενααααα. Τωρα πηγε σε θαλασσιες χαντρες. Αυτονοητο οτι στο καθε χρωμα βραχιολιου κανει ατοναλ κατιον εκφραστικο γκλισαντο. Στο "αντρες"δε, προσθετει κ για φλεηβορ το "καλη ωρα". Η βρωμιαρα μου χαλασε κι αλλο το βραδυ.
21 hours ago via Mobile · Like

Evi αχαχαχαχα ρε χαζό, βάλε ακουστικά και άκου κάτι άλλο έλεος με τη βρωμιάρα
21 hours ago · Like

CC δεν ειμαι απλα στον προθαλαμο της κολασης. Οι περισσοτεροι νεοι κανουν τη θητεια τους στο τελευταιο ακρο της λογικης. Εμενα, επειδη ειμαι γερος μπροστα στην πλειοψηφια, με τιμωρουν στελνοντας με (επιπροσθετα) στο τελευταιο ακρο της αισθητικης. Και ναι, μπηκα στο θαλαμο για υπνο κ δεν ακουγεται η σαπια σαρδελα.
21 hours ago via Mobile · Like

Evi χαχαχαχαχ σάπια σαρδέλα! χαχαχαχα, κορυφαίο. άντε ξεκουράσου! c u around (soon)
21 hours ago · Like

CC εγινεεε. Καληνυχτες και τα λεμε. Φιλια πολλα.

-97

Αν δεν μπορείς να αντιληφθείς ότι πίσω από τα ελληνικά "Lonely Heart" (Μέλισσες), εκείνο το φλωρο"βρες το ρυθμο" (καλοκαιρι ειναι η δροσχια-αγνωστου) και το "ποιος νομίζεις πως είσαι" (Σάγια) κρύβονται αντίστοιχα ( και όχι με ιδιαίτερη προσπάθεια) το Impossible του Mεριγουέδερ, το Moves Like Jagger των Μαρούν Φάηβ και οποιοδήποτε άνθεμ της Μπιγιονσε-μην-τα-χαλάσουμε-στον-τονισμό-της, μην προσπαθείς να μου αποδείξεις ότι αυτά που ακούω εγώ είναι για τομπούτσο με δήθεν αντικειμενικά κριτήρια. Σκάσε και ψόφα και άκου τις αηδίες σου.

Ακούς Basso; Που θες να ακούς συνέχεια το σταθμό αηδία και με το που πέφτει πάλι το ποιος νομίζεις πως είσαι σχολιάζεις κιόλας: Ακούς; Μας βρίζει η κάργια.

Μα είναι να γελάς εκεί μέσα στα διαλείμματα του πηξίματος..

-92

Σήμερα έκανα την δεύτερή μου υπηρεσία και την πρώτη ένοπλη. Σκοπιά παραδοσιακή. Αλλά με ζευγάρι.
Η καλύτερη έφοδος ήταν ένας φαλακρός γεματούλης αρχιλοχίας που έκατσε να κάνει και τσιγάρο μαζί μας και βοήθησε να δούμε με ωραία προοπτική ζωή και στρατό. Όλα πάνε σκατά αλλά δεν θα μας τρελάνει κανείς.
Έπιασε, λέει, τη γυναίκα του με άλλον και πλέον τον ενδιαφέρουν μόνο τα παιδιά του. Βρήκε νέο αμόρε, μια χωρισμένη με δυο παιδιά που είχε πιάσει τον άντρα της με τον κουμπάρο. Σύστησε τη νυν στην πρώην και η πρώην πήγε να φρικάρει.
"Από 'δω η νυν, από 'δω η πρώην" της είπα, φρίκαρε, έκανε επέμβαση μπαλονάκι στην καρδιά και δεν με ένοιαξε καθόλου - της είπα ο θεός συγχωρεί, εγώ όχι, ούτε περαστικά δεν της είπα. Δεν θα κα΄τσω να τρελαθώ εγώ. Και το 'πα και στην καινούρια, αν μου τη μπαίξεις, θα στη μπαίξω.
Ενδιάμεσα στα νούμερα, πάω όρχο, παίζω κιθάρα, ό,τι μου ζητάνε, όσα μπορώ, ακούω διάφορα, προσπαθώ εις μάτην να προσαρμοστώ.
Ανήμπορος να ελέγξω οτιδήποτε γύρω μου ή να προβλέψω κάτι. Ένας κοντά τριαντάρης να ρωτά συνεχώς σαν ψάρι ό,τι επιπλέει γύρω του. Καθαριότητες, φασαρία, τρέξιμο, φίδιασμα - δεν καταλαβαίνω τίποτα.

Το ραδιόφωνο παίζει Χατζηγιάννη, Βίσση, μπόλικο Νότη, Ασημίνα Σαγαπώ και ένα μπιτάκι που ένα σχεδόν ανήλιλκο φωνάζει "και τι έγινε μ' αυτό" στον διαστροφικό  έκφυλο θείο/βιαστή/ραπερ με τη βαριά φωνή που προσπαθεί να δείξει αυτοκυριαρχία και της υπενθυμίζει την ηλικία της λίγο πριν ασελγήσει πάνω της.
Χτες το βράδυ μου 'πε την ιστορία του ο κουρέας/ζωγράφος/σχεδιαστής/τατουατζής του χωριού μας κι έτσι βγήκε το χτεσινό στιχάκι.
Σήμερα, ο ΛεΓεώ μου 'λεγε λίγη από τη δική του. Για τις δουλειές που έκανε. Απ'το σχολείο κιόλας. Έφτιαχνε 50άδες αυτοκόλλητα πόκεμον. Καφετέριες, καφενεία, μπαρ. Τυπογραφεία. Και στην απογραφή πρόσφατα. Τον ρώτησα για ιστορίες από σπίτια. Και μου 'πες για σπίτια μεταναστών που ήταν πιο φιλόξενα από ελληνικά, για γιαγιάδες που του 'φτιαχναν καφέ για να περάσει πέντε λεπτά μαζί τους και τον πήγαιναν να δει τον ανάπηρο άντρα τους που είχε μήνες να δει άνθρωπο, για χήρες μόνες, για μια ξαδέρφη της Μαρίας Κάλλας που που ζει στην Καλαμάτα μόνη της παρέα με φωτογραφίες και αναμνήσεις και για γονείς που τα παιδιά τους μαζεύουν πτυχία και ξενιτεύονται και αυτοί περιμένουν μόνοι τους εδώ και πως πολλές φορές τον πήραν τα ζουμιά.
Για αυτά αξίζει ο στρατός. Τον σταμάτησα γιατί έπρεπε να κοιμηθώ γιατί είχα νούμερο. Έξω δεν θα το 'κανα ποτέ. Αλλά έξω δεν θα τον γνώριζα και ποτέ.

-91

If only your heart knew

When you laid your eyes upon her face

you couldn't stand the shine and turned your glance

not that far away but to her friend by her side

-

You elevated her; you called Plato to help out with your feelings

And the shadow of your flame

became a filthy touch of care and warmth

by a faithful teddy bear

-

Can't blame others but yourself for your timidity

Can't blame other than your fear for your obsession to divide

and shield your heart with ideals

-

Now take a moment and just think-

how do you think they have both felt?

The one loved but untouched

the other touched but unloved

-

But that's what you get

when a child is thrown into a cave without a torch

he turns his back to the fire

and messes up with both.

A strong pedal stroke and no goodbyes.

-

Now our best thoughts are with that boy

who marks upon strangers lines and shadows to forget

the boy who run from himself and strives to be a man

to draw the shapes of his regret

-89

Ooh ooh ooh...

Sleep now under my skin
Make sure you’ll try to
Conjure the wind
And ease my mind

Ooh ooh ooh...

Somebody call out to your brother
He’s calling out your name
Ooh ooh ooh
Hiding under the covers
With no one else to blame
Ooh ooh ooh
You couldn’t help out your own neighbor
You couldn’t tell it to his face
You were f*cked up by the blame

You cower in the corner
Confide in your father
Let it out and say
Let it pass away

Sleep now under my skin
Make sure you try to
Conjure the wind
And ease my mind

And I said
Ooh ooh ooh...

Somebody call out to your brother
He’s calling out your name
Ooh ooh ooh
Hiding under the covers
With no one else to blame
Ooh ooh ooh
You couldn’t help out your own neighbor
You couldn’t tell it to his face
You were fucked up by the blame

You cower in the corner
Confide in your father
Let it out and say

You cower in the corner
Confide in your father
Let it break your day
Let it out and say

Wait there
Pull yourself out of this state dear
Acknowledge you were a fake here
From there on you might just grow
Oh oh oh

Somebody call out to your brother
He’s calling out your name
Ooh ooh ooh
Hiding under the covers
With no one else to blame
Ooh ooh ooh
Oh, you couldn’t help out your own neighbor
You couldn’t tell it to his face
You were fucked up by the blame 

Χτες ο ήλιος θαμπώθηκε από την ανακάλυψη του από πάνω. Σήμερα πρωί, τελευταία μέρα των παλιών. Μόλις εφτά άτομα μου πήραν τη σειρά για καφέ. Άρα τα πράγματα είναι ήδη καλύτερα. Αύριο-μεθαύριο φεύγουν. Μάλλον κι αυτός με τη μπλούζα τούρκος-καλός-μόνο-τούρκος-νεκρός. Σίγουρα κάμποσοι με τατού. Όλοι έχουν τατού εδώ. Και ακούν και τσίτα τη μουσική στην καφετέρια. Πολλά μπίτια για την ηλικία μου. 

Στο καψημί σήμερα έβλεπε ένας ένα ντοκιμαντέρ για τους Beatles.

Ξέμεινα από χαρτάκια.

Πήγα να φάω πρωινό που είχε μια ιδέα μπέικον. Ήπια τσάι γιατί τουλάχιστον εδώ δεν το φτιάχνουν με δέκα κιλά ζάχαρη. 

3 μήνες κουρεμένος και με κάνουν να αισθάνομαι ότι κουρεύτηκα χτες. Τελευταία μέρα εβδομάδας αγάπης. Πρώτη καταχώρηση για το νέο σημειωματάριο.

Αυτό ήταν το δεύτερο τετράδιο θητείας. Ήταν μεγαλύτερο, πιο μαύρο, πιο δερμάτινο, πιο cozy, με εσωτερικό φακελάκι και λαστιχάκι και θέση για στυλό και 5 ευρώ απ'το χαρτοπωλείο στη Στουρνάρη, πώς κατεβαίνεις από πλατεία; αριστερά. Το αγάπησα και θα μου λείψει. Με συντρόφευε με μουτζούρες, γραμμές, κειμενάκια, σημειώσεις και καταχωρήσεις από το -23. Απ'το τέλος της άδειας ορκωμοσίας και για περίπου 67 μέρες. Πάνω από δυο μήνες. Πολλά συνέβησαν από τότε. Άλλα που έγραψα και άλλα όχι. Κάποια γραφτήκαν κατευθείαν εδώ, στο blog, γραμμές χάθηκαν, προστέθηκαν, σκέψεις ξεχάστηκαν. Δεν θα μπορούσε ποτέ να καταγράψει τους κιθαροαυτοσχεδιασμούς, ή τις ώρες αργίας, ούτε τις ώρες βραδύτητας. Τις ώρες σκέψεις. Ακροβατεί στο αυθαίρετο, στο αυθόρμητο και στις απομιμήσεις ή τις απεικονίσεις του αληθινού. Μια ιδέα, μιας ιδέας ενός σφυγμού. Αλλά είναι δικό μου. Μικρό βοήθημα της μνήμης που φεύγει και χάνεται και το μυαλό συμπληρώνει τα κενά με τη δική του ιστορία. Από πάνω, κάθομαι στο STASIS και περιμένω τρώω ινδιάνικο κοτόπουλο σε κυπριακή πίτα πριν φύγω για το πράσινο χωριό. Οι παλιοί -αυτή τη μέρα- πήγαν αγία νάπα, εγώ έμεινα λάρνακα, πεισμωμένος να γνωρίσω όλο της το περιθώριο. Γνώρισα, λοιπόν, προσωπικότητα αντίστοιχη της Mauka, τον Chris, άγνωστης ηλικίας, γερμανοπολωνός, like a dog που λέει και ο ίδιος, μπάσταρδος εννοεί. Είναι εδώ 8 χρόνια and he loves this fucking instrument λεει για την κιθάρα μου, με το που φρενάρει με το ποδήλατό του μπροστά στο παγκάκι του, αφού έβγαλε δυο μπύρες από την τσέπη του. Η γυναίκα του και η αδερφή του και το παιδί του που θέλει 4 χρόνια για να τελειώσει το σχολείο βρίσκονται στην Πολωνία και του λείπουν και θέλει να γυρίσει πίσω, αλλά μάλλον έχει λιώσει σαν κερί εδώ πέρα, τόσο κοντά στον παράδεισο και fucking hormones αναφωνούσε κάθε που πέρναγε μια όμορφη κυπριοπούλα. Φαντάζομαι παίζεις του είπα και του 'δωσα την κιθάρα για να τον δω να αποκαλύπτει ένα χωρίς περιττά δόντια πλατύ χαμόγελο (η μπύρα άλλωστε δεν χρειάζεται μάσημα) και άρχισε να παίζει κάτι σε άρπισμα ροκ σε λα μινόρε. Άκουσε μουσική και σταμάτησε, έπαιζα το bittersweet symphony. Κάθισε, ήπιε, με πήγε σε ένα μαγαζί να μου κλείσει λάηβ. Δεν βρήκαμε τον ιδιοκτήτη αλλά τον πήρε δυο φορές τηλέφωνο ενώ έπαιζα για να με ακούσει ο Μούλος από το τηλέφωνο "γιουβγκοτ το λισεν του χιμ, χι ιζ οσαμ". Ποτέ δεν μου 'πε ότι θεωρεί τον Χίτλερ πολύ καλό άνθρωπο με μοναδικό πρόβλημα το ότι δεν πρόλαβε να τελειώσει το έργο του.

Σημειωματάριο τρίτο, λοιπόν. Σήμερα ήταν να μη βγω, αλλά ο αυδμ προβλεπόταν ότι θα μας έπηζε και βγήκα για να τον αποφύγω.

Τάβλι, καφές και χαζοέντυπα στο Alliance - λίγος ακόμα κενός χρόνος πόσο να βλάψει;

Βρήκα και έναν στο θάλαμο που του αρέσουν οι καλτ επιτυχίες των 90's. Πράματα δηλαδή που έπαιζαν κοντά την εποχή που γεννήθηκε.

Συμπάθησα και τον ΛούΥ της εβδομάδας. Ο προηγούμενος με αγνοούσε και το 'παιζε πολύ σκληρός για να πεθάνει. Άρχισε να μου απευθύνει το λόγο μετά απο προχτές που έβγαλα πρώτη φορά κιθάρα στην ίλη.

Με είχαν ακούσει δυο παλιοί στην προβλήτα και όταν γυρίσαμε με βάλαν να παίξω. Μετά από 2-3 τραγούδια χειροκροτούσαν κι απ'τις δίπλα ίλες. Περίεργη αίσθηση για κάποιον που αισθάνεται αόρατος και δεν έχει προσαρμοστεί ακόμα.

Ο Μ-άκης, προηγούμενος ΛούΥ παίζει κι αυτός κιθάρα. Μέταλ και μπλουζ. Όχι γυμναστικές στο αριστερό. Έλιωσε μόνος του με αγάπη και μεράκι. Αυτό το σέβομαι. Αλλά παραείμαι σόφτεξ για αυτούς μάλλον.

----------------

Η αλήθεια είναι ότι κάνοντας αυτό που με ηρεμεί, με καθορίζει και με εκφράζει περισσότερο αισθάνομαι άλλος άνθρωπος. Και μάλλον με βλέπουν και διαφορετικά. Αλλά δεν με ενδιαφέρει να ασχοληθώ με ό,τι μπορεί να περιλαμβάνει αυτό ή ό,τι σημαίνει. Ήταν μια αποδοχή που δεν περίμενα. Ελπίζω να μη με σιχαθούν.

Το πρωί χτύπησα το κεφάλι μου και έκανα καρούμπαλο.

Στην αναφορά βάζουν τους νέους μπροστά αλλά στην παράταξη των εξοδούχων πίσω. Παράλογο; Δεν απαντάει άρα λογικό.

Έξω από τα εστιατόρια - μετά το πρωινό. Ασκήσεις ύφους.

Πώς λες μια καλημέρα στον κάθε άγνωστο; Τι θες να δείξεις; Ποιος είσαι;

Τι ανόητη διαδικασία σκέψης. Ένα flashforward στη ζωή μου, με βρίσκει πριπλανώμενο μουσικό να ψάχνει δουλειές, να γράφει τραγούδια και να ψάχνει τη θέση του στον κόσμο λες και κατουράει παντού μέχρι να βρει πού θα κουρνιάσει. Αλλά ζώα που σκέφτονται έτσι, δεν κουρνιάζουν πουθενά.

Κι εδώ, η άχρηστη πληροφορία της εβδομάδας:

Ήξερε κανείς ότι τον ύμνο του αστέρα τρίπολης τον τραγουδάνε οι one;

Εγώ δεν τους πιστεύω, αλλά ο στίχος σπέρνει. "Αστέρα μου/αφήνω τη δουλειά και τη μπανιέρα μου";

Καλτ μόνο, μόνο καλτ.

-86

Σεισμοσεισμός (σεισμός) σεισμός (σεισμός) επαναπατρισμός


Σσσσσσσσ ψαράκια κοιμηθείΤΕ, ψαράκια κοιμηθείΤΕ


Πάει ο παλιός φαντάρος, απολύεται παιδιά-Α, ήρθε ο νέος με τα λέπια και την ποντικοουρά


(στη μελωδία του Λευτέρη-Λευτέρη)
Ακούω-ακούω τουρμπίνες/και δεν κατάλαβα πώς πέρασαν οι μήνες (...)
Βάλε μαμά κιμά στα μακαρόνια/και στρώσε τα καλά σου τα σεντόνια
(...)
γιατί επανά-πατρίζεται ο γιος σου


Το γενικότερο νόημα είναι "στελέχη προσοχή, λελέ για σας δεν έχει, ποντίκια θα πήξετε σαρανταπέντε υπό σκιά" και τέτοια πράματα. Ευφάνταστα, δεν λέω, ανυπομονούν να πάνε και στον όμορφο κόσμο της ανεργίας και αισθάνονται και πολύ τυχεροί που επιστρέφουν Ελλάδα και για αυτό πρέπει να ακούμε από κάθε γαμημένο κινητό το "απολύεσαιιι, απολύεσαιιι, απολύεσαι μωρό μου και τρελλαίνομαι-αι-αι-αι".
Μοναδικό φαινόμενο τα τραγουδάκια επαναπατρισμού που ακούς στο λεωφορείο που τα φωνάζουν όσο πιο συχνά μπορούν. Αντε να φύγουν να ησυχάσουμε. Ε, μα πια.

Και όχι τίποτα άλλο, 5 μηνες στην Κύπρο και λιώσανε και τα τραγουδάνε και μπροστά στον κύπριο οδηγό που πέρασε στα νιάτα του δυο χρόνια θητεία. Τι να πεις.

Τι είσαι ρε; Μερσεντές ή Μπεμβέ; (Δεν γνωρίζω τη σωστή απάντηση, λέω)
Πώς το φοράς έτσι το μπερέ;


Μην τους θυμίζετε ότι είναι νέοι, θα στάξυν σιγά-σιγά.
Πώς είσαι έτσι ρε;


Σωματικοί έλεγχοι και έλεγχοι νερομπουκαλιών.

Σε πόσο απολύεσαι, είπες; Φύγε μακριά, θα με κολλήσεις μέρες.


Δεν με πιάνει. Άκυρο. Προβλέπεται. Ή δεν προβλέπεται. Θα βελάξεις.  Μπεεεεεεε (παντού). Νέο;


Πώς οδηγεί έτσι αυτός μπροστά; Προχωρα ρεεε, έχουμε έξοδο! Πουστόνεο! (και το στόμα γεμίζει) (τελικά ήταν γυναίκα)

Όταν φτάσεις να απευθύνεις αυτό το σιχαμένο όρο σε πολίτη, πάει να πει ότι το λάλημα είναι σε προχωρημένο στάδιο και μάλλον το κλίμα του νησιού έχει κάνει πολύ ζημιά στα κύταρά σου.
Μα κάμψεις στη μέση της Λάρνακας;
Φωνές και φασαρία. Παραμορφωμένα 90s στο τσιτωμένο ραδιόφωνο. Σάκης, Βίσση, Νότης. Τούρκικοι ραδιοσταθμοί. Τούρκικα τσιγάρα. Γιατομπούτσο.

Κρατάω στο κάτω μέρος της τσάντας τον τελευταίο μου άδειο Van Nelle, δίπλα στο πρώτο τούρκικο winston που με προειδοποιεί ότι tütün icmek öldürür και πραγματικά, προτιμώ την αρτηρία μου αποφραγμένη αρτηρία και τον εγκέφαλό μου επεισοδιακό παρά να πάθω το τουτουν ιτσμέκ ελντουρουρ.

Λίγο πιο μετά

Συναυλία Χατζηγιάννη (φιου-δεν προλάβαμε, φύγαμε) στον Κατακλυσμό!, δίπλα στα αμυγδαλωτά και τους χαλβάδες.
Φιλαρμονική μπάντα, πυροτεχνήματα υπό τους ήχους του Santorini του Yanni Live At The Acropolis, που λόγω εφηβικής παράκρουσης το ξέρω απ' έξω.

Καλοφτιαγμένες κυπριοπούλες συλλέγουν βλέμματα φαντάρων.
Η αγίανάπα με τα foam parties ο μακρινός στόχος και η διανυκτέρευση το άγιο δισκοπότηρο.

Μια τσιγγάνα κοροϊδεύει μια παρέα από προκλητικά ντυμένες έφηβες κυπριοπούλες και η μια μπήγει τα κλάμματα.
Δυο γριές ρωτάνε ένα φαντάρο που κατεβαίνει από το λεωφορείο Έλληνες είστε; (ναι) και είστε φαντάροι; (ναι) κι είστε εδώ για να προστατέψετε τν κύπρο; (ναι) λες και η κύπρος σας χρειάζεται, σωθήκαμε, χιχιχιχι και φεύγουν.


Κάποιοι ντρέπονται να σου απαντήσουν σε ερώτηση γιατί νομίζουν ότι θα τους κοροϊδέψεις την προφορά, άλλοι σε αποφεύγουν λες και τους έβρισες τη μάνα, άλλοι σε βλεπουν με καλό μάτι.
Πιο άλλοι φαντασιώνονται το πορτοφόλι σου.


Μεσημεριανά κωλόμπαρα με ποτό του φαντάρου στα 3 ευρώ.
Μια σεφταλιά κρυμμένη σε λίγο χοιρινό και σαλατικό μέσα σε μια πίτα, στα 6 ευρώ.
Ναργιλές σε παραλιακό μαγαζί, λες κι είναι ψυρρή, στα 10 ευρώ.
Ελδυκόσημα, μαχαίρια, σιδηρογροθιές, μπλουζάκια, καρτ ποστάλ, μαχαίρια, αναπτήρες
καφές στην παραλία σε μαγαζί στο φέρνουν σε πλαστικό 3μιση ευρώ
το νερό δίπλα στον καφέ, πλαστικό μπουκαλάκι στο 1 ευρώ.
Ανοίξαμε και σας περιμένουμε.


Ένα-Δύο-Τρία Ο
το 'ριξα στ' αφορολΌ
Τούρκικη κούτα για Ιούλιο
με 13 ευρΏ
(ΑΝ σε ενημερώσουν από το επιλοχάδικο, γιατί είσαι και νέΟ)


Ίντερνετ/βιβλιοθήκη/ψησταριά υπερ στελεχών
Η ίλη σου είναι εδώ;
Βγήκα να πάρω νερό
Γιατί δεν κοιμάσαι κι είσαι εδώ; Στο λέω έτσι, γιατί είμαι παλιό.


Σσσσσσ, μας παρακολουθούν.

-85

Πήρε φωτιά μια καρδιά/ μια καρδιά καίγεται/ κι ο καϋμός δε λέγεται.
Έτσι ξεκίνησε η σημερινή έξοδος, με τον οδηγό του λεωφορείου να τραγουδάει εισάγοντάς μας στον πολιτισμό που μας πήγαινε και η βδομάδα αγάπης συνεχίζεται.

Τη Mauka δεν την ξανασυνάντησα, όπως περίμενα και μια μικρή απογοήτευση με έπιασε.
Κατέληξα μετά από μερικές ώρες να περιμένω σε ένα τουριστικό μαγαζάκι να μου φέρουν μια σεφταλιά σε πίτα, ενώ ακουγόταν από το μεγάφωνο η δισκογραφία της βίσση. Μα πόσο πιο κλισέ μπορούσε να ήταν η φάση;

Νέα Φιλαδέλφεια έκλεψες την καρδιά μου και Ο άντρας της ζωής μου είμαι εγώ και τον υπόλοιπο δίσκο δηλαδή.

Κι έτσι τελειώνει ο μήνας.

-80

Η μέρα χτες ήταν ό,τι έπρεπε για το μουντ μου. Μουσική μόνο - μόνο μουσική.

Τα πρώτα 2/3 του τζαζ φεστ ήταν εξαιρετικά. Τα πρώτα 2/3 του DIY φεστ που πρόλαβα, επίσης. Με την Σάττι ενθουσιάστηκα. Και δεν το παθαίνω συχνά.
Ό,τι έπρεπε σου λέω.
Ήταν από τις φορές που το κεφάλι μου ζαλίζεται και έχει και μερικές εκλάμψεις.
Πιθανώς το σύστημα φάπας/κλωτσιάς που ενίοτε διορθώνει υπολογιστή να λειτουργούσε και στο κεφάλι μου. Τόσα λάθη, τόσα κολλήματα, τόσος αρνητισμός, τόσοι φόβοι γιατί; Δεν έχω μάθει διαφορετικά και ελπίζω να προλάβω να μάθω κάτι άλλο πριν το τέλος της διαδρομής.
Να μάθω να τελειώνω ένα γαμημένο πράμα. Να προχωράω αυτά που δεν τελειώνουν.
Ήταν μια καλή προ-προ-προτελευταία μέρα





Σήμερα ξύπνησα αργά, πήγα τουρίστας, ως συνήθως στο Ωδείο μου που ένιωσα πιο ξένος από ποτέ. Τουρίστας στη ζωή, τουρίστας στο στρατό. Νομάς στην ψυχή. Οι ρίζες είναι κάτι προαιρετικό και σχετικό. Οι δεσμοί δεσμεύουν και κυνηγάς μια ελευθερία που δεν βρίσκεις πουθενά.
Τουρίστας και στο σπίτι του Κρις με την καταπληκτική ομελέτα, το σχέδιο του Antoine, τους αυτοσχεδιασμούς με τις κιθάρες - ποια πατρίδα;

Και στο πανδοχείο καινούρια πράματα, καινούριες φάτσες.
Όλα αλλάζουν. Κι εσύ μαζί. Χρειάζομαι σταθερές; Λες και θα μου βγει ποτέ η εξίσωση;
Out of the womb and into the tomb.
Ούζα στο νέο κόσμο, ούζα στα εξάρχεια, κεράσματα στο φαντάρο, βροχή ξαφνική χαλάει μια πολιτική συγκέντρωση στα εξάρχεια που δεν κατάλαβα αρχικά το λόγο της, αλλά κάτι θα 'χε να κάνει κι αυτό με τον τσίπρα.

Για πότε έπιασε βροχή και για πότε μαζεύτηκαν πανό, άνθρωποι κάτω από δέντρα, μέσα σε μαγαζιά, τραπέζια, καρέκλες, ηχητικές εγκαταστάσεις, κι εγώ εκεί δίπλα, παπί, τσάντα στους ώμους και ανεβασμένη την κουκούλα απ'τη φούτερ ζακέτα metrostation που μου 'δωσε η Μ. και κάθε φορά μου τη θυμίζει, όχι γιατί ξέρω τη μπάντα που γράφει, αλλά γιατί έχει κι αυτή μία και τις φοράγαμε μαζί στο χωριό στο βουνό όταν ανεβαίναμε και πολύ μου λείπει. Περπάταγα στο δικό μου ρυθμό με τη λούπα του Settle Down στα αυτιά, ενθύμιο της χτεσινής βραδιάς, με τη συνοδεία μια γλυκιάς ουζο-ευθυμίας μέχρι το βαμπένε όπου ήπια μια μπίρα.
Μετά βρέθηκα σε ένα τζαζ λάηβ σε ένα σπιτικό πάρτι γενεθλίων στο γουδί και ήταν καλό. Είδα ένα από τα καλύτερα και πιο γουστόζικα ιδιόκτητα σπίτια και χαλάρωσα με χαριτωμένα σναξ, καλή μουσική, ωραίο κόσμο και διάθεση χαμηλού καναπέ.
Ήταν μια καλή προ-τελευταία μέρα.

-77

Ύπουλο και ακαταμάχητο.
(kudos στον κρητικό)

-69

Εκδιώχθηκα από το υπόστεγο λόγω του παρακάτω.
Φτάνω με την κιθάρα, κινητά, συμπράγκαλα για να βάψω το φεγγάρι νερομπογιά και μια ιδέα για αυτοσχεδιασμό σε G+ και γκρουβάρω το κορμί μου αλλά είναι ήδη ο Βασιλιάς της Κρήτης εκεί και καπνίζει, ενώ ο κρητικός λείπει. Παίζω μερικές μαλακίες. «Αυτό είναι τραγουδι που έχεις γράψει;» «Όχι ρε, μαλακίες παίζω» ξεκόβω γρήγορα. Μετά αρχίζω κάτι διάφωνες μελωδίες και διώχνω ένα σκυλί.
Όπως κάνω μια παύση, μου βάζει Ζακ Γουάηλντ στο κινητό «Παίξτο αν μπορείς, γαμάει ο τύπος στην κλασική ε;». «Ωραίος είναι» προσπαθώ να προσπεράσω την κατάσταση.
«Άκου κι αυτό», βάζει ένα κομμάτι, «Ντιστούρμπντ» μου λέει. «Γαμάνε». «Α, τους ξέρω» λέω. «Άκου αυτό» - «Ποιο είναι;» «Ενάδερ γουέη του ντέη – ενάδερ γουάη- φτου! Ενάδερ γουέη του ντάη, άκου πώς κάνει εδώ τη φωνή του στην αρχή, αγνώριστος ε; [το κομμάτι παίζει] άκου τώρα τι θα κάνει, πώς θα συνεχίσει το κομμάτι, δεν το περιμένεις [το κομμάτι συνεχίζει και κάνει χώσιμο] ποοο! Για αυτό είναι καλλιτεχνάρες. Το περίμενες; [πήγα να πω ναι, αλλά πού] Κοίτα τι κατεβάζει. Τσαπάκια τώρα [κάνει μια κίνηση αλά Τσαλίκη στο ΣΕ-ΣΕ, αλλά χωρίς το ανεβοκατέβασμα και με περιστροφή του καρπού σαν να κάνει "γειάσου" στο θεούλη] χώστε. Γαμάει [το κομμάτι συνεχίζει], όχι αν διαφωνείς πες το, τρελαίνομαι για Ντιστούρμπντ, είχα πάει στη συναυλία και είχα μπει στον κύκλο στη μέση και σπρωχνόμουν στο κέντρο για αυτούς. [σύντομη παύση πάνω στο ίδιο κομμάτι, αν είναι δυνατόν να του βγαίνουν οι χρόνοι]. Κι αν ακούσεις και τους στίχους, όλα τα λένε, άκου φωνάρα, για τον πόλεμο στο Ιράκ, για τα πετρέλαια στη θάλασσα, για τα ψάρια και όλα, γάμησέ τα, δώσε χώσιμο».
«Ναι, αλλά δεν θα ακούσω άλλο, θα πάω μέσα μωρέ να δουλέψω λίγο με τις αυριανές υπηρεσίες».
[Το κομμάτι κλιμακώνεται και τελειώνει ενάμιση βασανιστικό λεπτό αργότερα]
«Λοιπόν πάω να κάνω δουλειά» «Ναι, πάω κι εγώ για ύπνο» λέει. «Έγινε. Ξεκούραση» ευχήθηκα κι έφυγα. Πέρασα μακριά από τον τύπο που επιμένει να θέλει να μου βάλει μια γιαπωνέζα που επιμένει να τραγουδάει μπλουζ και ήρθα με σβηστά φώτα στο γραφειάκι μου να γράψω το παρόν, να το βγάλω από πάνω μου.

-64

Στον Χάρι που του αρέσει και φεύγει αύριο.

-60

Dogs, Εκλογική φαγούρα στην εδώ πλευρά του φεγγαριού, A Great Gig Indeed

[insert video here – elections/radio/dogs scratching]

The great turd in the sky.
Σήμερα είχε το μεγαλύτερο φεγγάρι που είχε ποτέ, λέει. «Ποτέ» όσο ζω δηλαδή. Ένα φως χύθηκε πάνω μας, μας κάλυψε και έκανε τα σκατά που είμαστε χωμένοι να μοιάζουν πιο ρομαντικά, πιο χαριτωμένα, πιο μοβ παστέλ.
Ας πάρουμε όμως τη μέρα απ' την αρχή της.
Ανοίγω τα μάτια μου μαζί με τις κάλπες, νομίζω για πρώτη και ελπίζω για τελευταία φορά στη ζωή μου. Ντύνομαι τα πολιτικά μου, που λογικά σήμερα θα μοιάζουν ένα τι πιο πολιτικά απ' ό,τι άλλες μέρες, γιατί τα φοράω λόγω της ημέρας, και ετοιμάζομαι να εκτελέσω την υπηρεσία ψήφου μου. Λογάριαζα βέβαια χωρίς το τσίρκο του ήλιου που έστησε εκλογική παραγωγή χολιγουντιανών προδιαγραφών και έκαναν τα πάντα να καθυστερούν 6 με 8 ώρες.
Desperation is the English way.
Παλιοί και νέοι επόπτες, αλφαμίτες, γραφείς και γραφιάδες, οδηγοί και βουλευτάδες μπλέκονταν στα προγράμματα που με κόπο είχα στήσει και επέμεναν να περάσει το δικό τους. Το αποτέλεσμα των επεμβάσεών τους ήταν να πάω να ψηφίσω περίπου 7 ώρες μετά το κανονισμένο. Όλοι ήμαστε σε επιφυλακή. Μεταφορικά βέβαια.
ΣΟΙ 1/ 9-12 πμ (πρώτο νούμερο)
Αφού δεν πάμε να ψηφίσουμε οι των ειδικών εκλογικών καταλόγων αξημέρωτα, ξαναβγάζω τα πολιτικά μου, μπαίνω στην παραλλαγή μου και πιάνω πρωινό νούμερο σκοπού οπλισμού. Επ' ώμου την κιθάρα και κάθομαι ανάμεσα στους οπλοβαστούς, μέσα στο ανοιχτό παράθυρο. Ο γνωστός από παλιότερα αύδμ με κληρονομικό χάρισμα φτάνει στο απέναντι διοικητήριο την ώρα που παίζω και με βλέπει πάνω στο παράθυρο, με φάτσα δέντρο να παίζω ένα summertime in prague και δυο κολλητούς πρωινούς αυτοσχεδιασμούς που αποθήκευσα στο κινητό ως «διπλοβάρδια». Double-shift που λέμε και στο χωριό.
ΣΟΙ 2/ 18-21 μμ (δεύτερο νούμερο)
Χτες βράδυ μου είπαν ότι σολιψισμός είναι αυτό που κάνει αυτός που ταυτίζει τον κέντρο του κόσμου με τον παρατηρητή-εαυτό του. (Κάπου εκεί έγινε και απαραίτητος αποκτηνωμένος αναγραμματισμός σε ψολισισμός, που όμως δεν θα μας απασχολήσει εδώ.) Ενώ μου το λέγανε αυτό, σκεφτόμουν ότι ίσως κάποιος που σκοτώνει να το νομιμοποιεί στα μάτια του θεωρώντας ότι η ζωή που αφαιρεί δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο. Απ' τη στιγμή που ο ίδιος δεν δίνει αξία στη ζωή που αφαιρεί, δεν έχει καμιά αξία αυτή από μόνη της. Βλέπω δηλαδή εγώ το Run Rabbit Run Ράμπο-Μούργο-Αζόρ-Μπούμπη μπροστά μου να ξύνεται και να υποφέρει και του σπάω με την αρβύλα το λαιμό. Δεν είναι κανείς μπροστά να πει «κρίμα». Αν δεν το πω εγώ, μήπως δεν είναι κρίμα κιόλας; Μπορεί βέβαια να μιλάει και το κτήνος έξω μου.
ΣΟΙ 1/ 9-12 πμ (αντέντουμ)
Χρεώνω όπλα σε δυο καθυστερημένα 18χρονα από Χαλκίδα. Επιστρέφουν από έξοδο τελευταίοι παρόλο που έρχονται από διπλανή περιοχή και με δικό τους αμάξι. Λίγο πριν χρεωθούν όπλα και φύγουν θυμούνται ο ένας κάτι εξανθήματα λόγω μπίχλας=αλλεργία και ο άλλος τα δόντια του. Μετά από μια σύντομη εξόρμηση στα ιατρεία στην αναζήτηση του Ελεύθερου Υπηρεσίας, ο ηλίθιος και ο πανηλίθιος επιστρέφουν απογοητευμένοι. Οι μιλημένοι γιατροί φρόντισαν να τους ρίξουν άκυρο. Μες στη γκρίνια παίρνουν τα όπλα τους, μιρλίζοντας ότι οι γραφείς τα ξύνουμε όλη μέρα και γιατί δεν τους έβγαλα έξοδο την πρωτομαγιά να φάνε το αρνάκι του παππού τους, που πολύ τους κόστισε, και ότι μαλακία έκανα, αλλά –ντάξει- ξεχασμένα. Και μια στιγμή όντως ξεχνιέσαι και ξεπέφτεις στο φαύλο κύκλο της βλακείας και απαντάς σε όλα τα μούλικα όπως πρέπει. Μετά νιώθεις βρώμικος από τα σκατά που κυλίστηκες. Αλλά η ζωή είναι σύντομη και -αν ο αυδμ έχει δίκιο- για μένα πιο σύντομη και τους αφήνεις να φύγουν αφήνοντας άβριστη την παναγίτσα που κάνει πιάτσα στη γειτονιά τους.
12-14 μμ
Ώρα ψήφου. Στο λεωφορείο Κυριακή γιορτή και σχόλη να 'ταν η βδομάδα όλη. Σχολείο, ψήφος, έγκζιτ πολ κι όξω. Πάλι μέσα δηλαδή. Φαγητό μαζί και με τα σκυλιά. Άπειρα τηλεφωνήματα από οργισμένους επικείμενους εξοδούχους ψηφοφόρους που είναι ακόμα σε φυλάκια και προσπαθούν να κατανοήσουν κάτι από την υπερβατική ρευστότητα του προγράμματος του στρατοπέδου.
Γραφείο/ 14-18μμ
Ύπνος με λάπτοπ βιασμένο από τους ιούς. Συγκινητικό γουη-μις-γιου τηλεφώνημα από Κρις.
ΣΟΙ 1/ 18-21 μμ (αντέντουμ)
Καφές και σκοπός. Σκοπός και καφές. Μπροστά στο διοικητήριο η δική μου βεράντα με καφέ, τσιγάρο και εκλογικές συζητήσεις στο ραδιόφωνο. Να θυμηθώ να γράψω κάτι για αυτήν που γελάω κάθε που ακούω το όνομά της, την εξάρτηση, addiction, you know? Και τις τιράντες της που μου πέφτουν συνέχεια και not-so-sexy.
Υπόστεγο/ 21-24 μμ
Επιστροφή εξοδούχων. Νούμερο στο υπόστεγο. Φόντο παστέλ φεγγάρι, νέφη να αλλάζουν θέση, το φεγγάρι να κινείται, να κρυφοκοιτάει και να σου αγκιστρώνει το βλέμμα. Δεν θες να παίξεις κιθάρα γιατί από τη μία, θα γίνεις ερωτικό κάλεσμα για τον αύδμ και η βραδιά θα εξελιχθεί σε σουαρέ βλακείας με τον παίζει-ο-θεός-ζάρια που λέει «χαχά, καλό ε» όταν λέει αστείο (falsetto heavy) και σου παραγγέλνει τρέχοντας γύρω στην αυλή το spiderman-spiderman, αλλά και γιατί θες τα χέρια ελεύθερα για να στρίβεις, να καπνίζεις και να βλέπεις. Ακούς κάτι που λέγεται dubstep.
[Insert youtube video here: What's goin' on]
edit:

Γραφείο/ 24-02 πμ
Ύπνος λειψός με υπόκρουση ενός solo dnd undead heavy ή unheavy dead session. Θέλανε να με σηκώσουν κι απ'το υπόστεγο για να παίξω μαζί τους. Μπα. Όχι. Απόψε έχει φεγγάρι καλό. Κι είναι και στο σκορπιό.
ΣΟΙ 1/ 02-04 πμ (Τρίτο νούμερο)
Νούμερο γερμανικό. Ή για να μπω στο εκλογικό κλίμα, εφεξής, νούμερο ελληνογερμανικής συμφιλίωσης ή απλά νούμερο ναζιστικό. Us and them - A battle of words.
Dark side of the moon και Deadwing στη «βεράντα» ενώ το πισί ακόμα σκανάρει για ιούς. Θα αποκλίνω από τα καθήκοντά μου κι ας παρεκτραπώ. Σαν τον τρελό στα γρασίδια. Μισή ντροπή δική μου, μισή δική τους αν με πιάσουν. Κι αν με πιάσουν, rearrange me till I'm sane. Σε κατηγορούν ότι τα ξύνεις; Μήπως ήρθε η ώρα να το κάνεις;
Ο μούργος με ακολουθεί κι εδώ. Να αρχίσω τη μέρα, να βγω απ' το θάλαμο, να πάω για φαγητό, να κλείσω τη μέρα, να γράψω αυτό, να βγάλω καπουτσίνο από το σατανικό μηχάνημα, να ξυπνήσω την αλλαγή μου, να ζητάει χάδια, δηλαδή ξύσιμο για τον ίδιο του το θάνατο που κουβαλάει στο τρίχωμά του. Φέρνει τώρα μαζί του και μια πιο άρρωστη παρέα να ζητάει κι αυτή ξύσιμο και πλησιάζει με την απειλητική διάθεση του αποφασισμένου να ξυστεί. Είμαι σίγουρος ότι υπάρχει εδώ κάποιος ωραίος παραλληλισμός με την εκλογική φαγούρα, θα τον βρω αλλά έχοντας ακούσει μερικά αποτελέσματα, σιχαίνομαι και αμφιβάλλω αν θα επανέλθω.
The song is over, I thought I'd something more to say (than half a page of scribbled lines)
ΣΟΙ 1/ 18-21 μμ (αντέντουμ #2)
5 ζβαν για τα σκυλιά, ένα για μένα με αρκετή προσπάθεια. Γκοτζίλα Γκορτζέους, που λέει και ο αυδμ χορταρέας, αγαπημένος ήρωας της καθημερινότητάς μας.
Αλλαγή-
Everything is out of tune on this side of the moon

-56

Τζαμ με σαξοφωνο πισω απο το υποστεγο. Σαμπα, κερλες γουισπερ, σουπερστισιον και κολτρεην. Πανικος δουλειας και προεργασιας για πεντε μερες. Μαγειρεια μπριαμ, φετα και ρωσικη. Βραδυ στο υποστεγο, αυτοσχεδιασμος και νηφαλια προβολη του νικητη. Η φλογα περασε σε υποσχομενο 18χρονο. Αποστολη εξετελεσθη.

-52

Πυρετος το σαββατο απογευμα. Ησυχια, καφες, υποστεγο και post apocalyptic custom setting αρπιτζη στο γραφειο. Υποστεγο, τζαμ somebody i used to know με εθνικο υμνο στην κιθαρα. Φραπεδακι και συμπερασμα οτι οι υεα εχουν μαλλον δεκανεα αλλαγης και για να αλλαζουν λαμπες. Να θυμηθω να καλεσω εναν στο γραφειο μου.

-51.3

Παμε για υπνο και τραγουδαμε κε σερα, σερα. Μιλαμε για αλλο επιπεδο. Ειμαστε αλλου τωρα. Ραγιζει ο χωροχρονος.