-172

Κυριακή μέσα. Σήμερα που μπορώ να κοιμηθώ αν θέλω και ως λίγο πριν τις 9, πετάγομαι 7 παρά. Περίεργα πράματα.

Κυκλοφορώ χωρίς νόημα. Τριβελίζει το νου μου το One more night των Maroon 5 και το παίζω στην κιθάρα και το τραγουδάω με ενθουσιασμό. Ο Γλοιωδέστατος ΛούΥ (εξτρίμλι κουλ ΛούΥ) που είναι και Ντιτζέη όπως ξέρουμε, ακούει και ένα «Έμινεμ» όπως φεύγει από εκεί που παίζω και όντως το πήγαινα προς τα εκεί, προς εκείνο το κομμάτι του Έμινεμ απ’το 8mile που ταιριάζει γάντι πάνω.

Τριγυρνώ στις ίλες. Κόσμος κλωτσάει μπάλες, κόσμος ασχολείται με αηδίες, κόσμος ασχολείται με κόσμο. Κόσμος δεν ασχολείται με τίποτα.

Το περιβάλλον γύρω μου κάνει fade out. Παρατηρώ σχεδόν σαν να λείπω ήδη. Πηγαίνω ο ίδιος στην άκρη του ματιού μου, χάνομαι στον ορίζοντα του οπτικού μου πεδίου, μπλέκομαι με τα χρώματα. Μόλις ξύπνησα. Μόλις ήπια καφέ. Χάνομαι μαζί με τα χρώματα.

Όχι. Άλλο. Ομοιόμορφα. Πράσινο. Κάρβουνο.

Νιώθω κουρασμένος. Χρειάζομαι άδεια και ταυτόχρονα φοβάμαι μην βγω και θέλω να επιστρέψω επιθυμώντας το μέσα του ιδρύματος.

Τι διδάσκει η αλλεπάλληλη αλληλομετατόπιση ευθυνών;

----------------------------------------------------------------

Στα μαγειρεία κόβουν τις πατάτες - αλλά για καλό και για κακό, το παραγγελιόχαρτο δεν είναι μακριά.

Πίσω απ'το δημαρχείο συχνάζει ένα τρομαγμένο σκυλί. Φυσικά τρομαγμένο, αφού οι γάτες με τα μεγάλα τους πόδια (εδώ κάτω) και τις περίεργες διαθέσεις τους είναι τρομακτικές.

Σαν να μ' έχει πηδήξει ο θεός είμαι, μαλάκα.. Πράου! (Έχω γράψει στη Βόρεια Πύλη ένα Πράου τεράστιο!)

Η γέννηση του Καψημιτζή - revisited για λόγους ανάπτυξης - δες παρακάτω.

  Κάθομαι να κάνω το θαλαμοφύλακα και διαβάζω μια ιστορία του 'ρονένκο. Μπαίνει μέσα ο καψημιτζής που πλέον έχει χώσει για πωλητή ένα 18χρονο που τον είχαν για επόπτη και πλέον προήχθη ο ίδιος σε επόπτη. Είναι και δεκανέας και οχτάμηνος ο άτιμος.

Είναι ένα από τα λίγα φρικαρισμένα τυπάκια που με κάνουν να φαίνομαι ήρεμος μπροστά τους.

Υπάρχει κόσμος που θυμάται ιστορίες από τον πρώτο καιρό που είχε έρθει στο χωριό που είχε χάσει τα γυαλιά του πίσω απ'το λουκάνικό του (σόρι, "σάκο ιματισμού του") και είχε κάνει ολόκληρη φασαρία, αγχωμένος ότι τον καψονάρανε και του τα κλέψανε. Όταν είχε βάλει τον αργυρό ανάπηρο να κάνει τον καψημιτζή [που πρέπει να 'ταν ο μόνος καψιμητζής στην ιστορία του στρατού που έκλεβε το καψημί και τον εαυτό του ταυτόχρονα δίνοντας παραπάνω ρέστα] τον προηγούμενο μήνα για να πάρει άδεια, έκανε μερικές υπηρεσίες για λίγες μέρες και όταν τον ενημερώσανε στη διάρκεια μιας υπηρεσίας θαλαμοφύλακα για το σκηνικό με τις εξαήμερες άδειες λόγω εμπλοκής, παράτησε οπλοβαστούς, κλειδιά και όπλα με πρόφαση ψυχολογικά προβλήματα, έπαθε ολόκληρο σοκ, παράτησε την εξάρτησή του στην καρέκλα και περίμενε (η εξάρτηση) εμένα μέχρι να κατέβω από τον όρχο, απ' όπου με φωνάξανε για να τον αντικαταστήσω. Κλάμματα, κακό, γιατρούς, έτρεξε στα ιατρεία και μετά φυσικά στον πολυαγαπημένο τους υπόδικα [μην ξεχάσουμε την  ατάκα του κουρέα μόλις τους είχε φύγει ο υπόδικας που τον παίρνει τηλέφωνο και του λέει "κύριε Λάμπρο μου, θα σας μαλώσω, πού μας αφήσατε μ' αυτόν τον άνθρωπο; δεν μας λυπάστε;"] για να καταφέρει να προεκτείνει την άδειά του και να μην ξεπέσει στα όρια άδειας της υπόλοιπης υπομονάδας. Έφαγε μια 5άρα για παράβαση ιεραρχίας, αλλά την άδεια που ήθελε την πήρε. Έτσι πάνε αυτά.

Για να μην πούμε για το ότι κάθε βράδυ που κλείνει το καψημί κάθεται και μιλάει κανά τρίωρο στο κινητό, με τη μάνα του κυρίως μαθαίνουμε τον τελευταίο καιρό. Μερικές φορές κάθεται και μιλάει με τους αύδμ. Ο γκριζομάλλης με τα πράντα μετά από μαραθώνιο μεταμεσονύχτιο τσατ, τον πρότεινε στο βιβλίο του αύδμ για τιμητική άδεια για υπερβάλλοντα ζήλο και τέτοια. Πολύ μπροστά. "Επιτέλους κάποιος εκτιμάει τη θυσία μου" ήταν η ατάκα του.

Ε λοιπόν - κάθομαι κάνω το θαλαμοφύλακα και μπαίνει μέσα ο Επόπτης. Και μου λέει

"Παλικάρι μου; Κάνε μου τη χάρη και στείλε μου μετά την αναφορά ένα άτομο για καθαριότητες καψημί. (γυρίζει και στον απέναντι θαλαμοφύλακα) Κι εσείς ένα, ναι;"

Ατάραχος του απαντάω "Κάθε βράδυ δεν στέλνουμε ένα;"

"Ναι, δεν θέλω να παίρνω τηλέφωνο να τα ψάχνω και να πλακωνόμαστε μωρέ τώρα."\

Τον αγνόησα και γύρισα στο βιβλίο μου. Άλλωστε τον τελευταίο καιρό, οι φρίκες του πολλαπλασιάζονται. Αγριοκοιτάει ανθρώπους, απαντάει απότομα σε ανθρώπους παρόλο που μας το 'παιζε παλιότερα ΚΑΙ πολιτισμένος. Προφανώς μας είχε ξεγελάσει. Τώρα, κάθε φορά που πάει να σου δώσει κάτι νομίζεις ότι σου κάνει χάρη και δεν ξέρεις όταν στρίβει να πάει στα ψυγεία πίσω αν σου δίνει το νερό ΑΦΟΥ αφού το 'χει καρφώσει με καμιά σύριγγα με έηντζ ξέρω 'γω ή κάτι χειρότερο. Και πού να τον δεις με τι ευτυχία και ανακούφιση σου λέει ότι δεν έχει νερά.

Γαμώ το σπίτι τους λέω εγώ. Έχει δίκιο όποιος είπε ότι τουλαχιστον στον Αυλώνα μας έβαζαν και μια κανάτα νερό στο τραπέζι, έστω για τα μάτια, για το "σας ταϊζουμε-σας ποτίζουμε". Εδώ, που είναι και νησί και Κύπρος μας δίνουν φαγητό αλλά περιμένουν να αγοράσουμε νερό. Και είμαστε και στους καύσωνες και σε μέρος που δεν πίνεται η μαλακία. Σιχτήρ λέω.

-163

Μετά μια μεγάλη αναφορά χωριού.
Ο κυρ Γιάννης ο δήμαρχος/δίκας επιστρέφει στο γραφείο του και λέει σε κάποιον αυλικό του
Ο κόσμους είναι στις παραλίες, παραθερίζει, κι εμείς είμαστε ακόμα εδώ να παίζουμε πόλεμο
Μα πόσο δίκιο έχει.

Θαλ3 απόψε, απέναντι από τον ευγενικό. Δεν έχει χειρότερο απ'το να 'χεις μια χαρά νουμεράκι κι ο αύδμ να 'χει κέφια με εγερτήρια, καθαριότητες και τέτοια επειδή ξεσκονίζουμε το χωριό λόγω αλλαγής στελεχών. Αντί απλά να κατεβάσει τις σειρούλες του το τιβι φρηκ με τα πράντα και να μας αφήσει ήσυχους, μου γάμησε τον ύπνο.
Έτσι, 6 παρά είχαμε ένα αναπόφευκτο "ψαρούκλες εγερτήριο". Εκνευριστικότατο του λονγκτζον το ρητό. Κάνει προσπάθειες να γίνει όσο πιο γραφικός μπορεί.

Ο απέναντι θαλαμοφύλακας σήμερα είναι γενικά πολύ Ευγενικός, μιλάει σαν μουτρωμένος/βαριεστημένος/παραπονεμένος μπούλης (χωρίς να είναι) κρατώντας κλειστή σχεδόν την στοματική του κοιλότητα. Είναι επαγγελματίας παίκτης του Γουόου, χώρισε τη δικιά του για το Γουόρλντ'ς Φερστ. Το προηγούμενο το 'χε κερδίσει με το Γκιλντ του και τους ειχαν στείλει υπολογιστές 3 χιλιάδων ευρώ και παίζουν πολλές ώρες επαγγελματικά, μαζεύει υλικά με μποτάκια και πουλάει πράματα στο ίντερνετ και έχει, λέει, ικανοποιητικό σταθερό εισόδημα. Όταν βγήκε ο Ντεθ Νάητ (ο Άρθας νομίζω;) θέλανε να τον ρίξουν πρώτη φορά και να κάνουν το Γουρολντς Φερστ και το χασαν για λίγα δευτερόλεπτα και για αυτό η οθόνη του έφαγε μπουνιά, γιατί είχε χωρίσει και την τριχρονη σχέση του για αυτό το λόγο, αλλά δεν τα καταφέρανε. Σταμάτησε το Γουόου για ένα μήνα. Ήταν σχεδόν τραγική ιστορία, για μια ταινία σαν το Notebook του μέλλοντος.
Έχει δορυφορική σύνδεση σπίτι και μπορεί να κατεβάσει μερικά γκίγκα το δευτερόλεπτο και τρέχει τουλάχιστον 3 ίνστανσς του Γουόου ταυτόχρονα και παίζει με μονοψήφιο latency. Εντυπωσιάστηκα.

Θυμάμαι πώς ήταν πριν μερικές μέρες. Το πρώτο "Ι" στο Σίτισης έλειπε, φαίνεται να γέρνει λίγο.  Το πήρανε από το Υπηρεσίας βεβαια, για να μην προκαλει τα δημόσια ήθη. (!)

Θυμάμαι (ΙΙ) στον Αυλώνα πριν 158 μέρες (-5.2).
Κι εδώ μυστικός δείπνος, αλλά νιου έητζ πράματα.

Ο ευγενικός "ρίχνει" έναν νέο για να γελάσουμε.
Φυσικά στημένο.

-154

3η μέρα εκπαίδευσης στο γραφείο
Θαλαμοφύλακας νούμερο τρίτο συν λάντζα.
Νύστα ατελείωτη.
Μεσημεριανή λάντζα -ευτυχώς λάντζα φασολάδας/νηστείας- και 1 ώρα ιδρωμένου μεσημεριανού ύπνου.
Το απόγευμα ήταν αφιερωμένο ώστε να μην με αφήσει σε ησυχία γιατί ο αύδμ ήθελε βασανιστική φρουρά κωλυωμένων και αναφορά χωριού. Ήταν ο κλασικός κομπλεξικός -όσο λιγότερο ασχοληθώ, τόσο το καλύτερο. Ας αφοσιωθώ να τελειώσω την πάπισσα. Καταπληκτικός ο Ροϊδης.
Βέβαια ο παράλυτος βαύδμ με πιάνει στην έφοδο και κάνει προσπάθειες να είναι έξυπνος.
" Τι διαβάζεις εκεί; Μπελ; Θαλαμοφύλακας είσαι εσύ;" μου λέει μπαίνοντας.
"Ο κομπλεξικός που είναι αύδμ σήμερα ήταν και προχτές και είχε πει ανοχή στο βιβλίο αν προσέχουμε. Προσέχω" του απαντάω.
Απαντάει κάτι μέσα από τα δόντια του - Παρακαλώ; του κάνω. "Δεν είμαστε σε εστιατόριο,. Στο στρατό είμαστε. Διατάξτε λέμε". Εδώ δεν είπα στον CharChar, σε σένα θα πω, ηλίθιο τετράποδο που μόλις έκανες την εξελικτική σου σούζα;
Ο μπάσος απέναντι (που έχουμε κάνει μαζί και εστιάτορες) σκουντουφλάει και παραδίνεται σε μικρούς θανάτους δευτερολέπτων.
Προσπαθώ να μείνω ξύπνιος έχοντας τελειώσει την πάπισσα και θυμάμαι ότι βγαίνοντας από το "δημαρχείο" το πρωί, ο πρόεδρος άκουγε από το ραδιόφωνο και σιγοτραγουδούσε "αααα κρουαζιέρα θα σε πάω".

Μικροί θάνατοι ενός θαλαμοφύλακα στο νούμερό μας...

...ή να παίζουμε κι εμείς όρθιοι πασούλες με μια κατσαρίδα όπως οι προηγούμενοι;

-151

Σήμερα έκανα το θαλαμοφύλακα και ο winchester απ'τα απέναντι παιδιά μου είπε ότι ο όρθιος κουράδας, ο Υποκοριστικός, διαστρεβλώνει το χωρο-χρόνο όταν μιλάει. Ήταν πετυχημένο και συμπτωματικά ταιριαστό με τις χτεσινές συζητήσεις με τον DrD.

Πάω να ετοιμαστώ και ακούω τον Σπύρο στο κρεβάτι να λέει ότι πήρε τηλέφωνο τη δικιά του να της ζητήσει να τον ξεματιάσει ο πατέρας της.

Εντωμεταξύ βλέπω Σέρλοκ Χολμς στα μαγειρεία με τον Cookie.

Ο απέναντι θαλαμοφύλακας, αργότερα, κάνει πρόβα προσοχής στον καθρέφτη και μετράει τα σηκωμένα μανίκια του. Ο αύδμ μου κάνει έφοδο και μου κάνει παρατήρηση ότι είχα κινητό την ώρα που ανανέωνα την κάρτα που μου φερε ο καψιμητζής απ'έξω και ότι δεν ήμουν στη θέση μου την ώρα που έλεγα στους κάφρους να μπουν μέσα. Ο τύπος είχε έρθει ορεξάτος, με ανοιχτό τετράδιο έτοιμος να σημειώσει κάτι. Οκ, με έγραψε στις 23.14. Είναι ο ίδιος που πριν κανα μήνα μου 'χε κάνει παρατήρηση γιατί σιγοτραγουδούσα στην είσοδο της ίλης τη Λιλή τη Σκανδαλιάρα. Ειλικρινά, είναι τόσο μικρός που τον λυπάμαι. Ταυτόχρονα αναρωτιέμαι για πόσα μόρια να έχασε την ευελπίδων και σκέφτομαι ότι τελικά ίσως το σύστημα των πανελληνίων να λειτούργησε σωστά όταν ήταν να μπει αυτός.

Ο Υποκοριστικός στη λάντζα.

Σχέδια άλλου θαλαμοφύλακα.

Σχέδια άλλου θαλαμοφύλακα. ΙΙ

-116

Κάτι σάπιο κινείται πάνω από το βασίλειο της Δανμαρκίας. Ξενερωμένοι 317ρηδες επέστρεψαν με την ανάκληση των αδειών που επέβαλε ένα φουντωμένο σκάνδαλο. Μα, τους γκαντέμηδες..

Κανείς φυσικά δεν κάνει υπηρεσίες, γιατί βρίσκονται στη φάση "λελέ" και συνήθως παρατηρείται μαζί με συμπτώματα που θυμίζουν μικρά εγκεφαλικά, ξαφνικές εξάρσεις γηπεδισμού, παλιμπαιδισμού, ανορίτζιναλ εκφράσεις και τραγουδάκια (με χαλαρή αίσθηση τονικότητας) που αμυδρά θυμίζουν κάτι. Α, και συνθήματα.

Μετά το χτεσινό πανικό της εξόδου -Καλό μήνα κιόλα- όπου [περίληψη προηγουμένων: "γίν'καμαν γκάιντα"] σήμερα το πρόγραμμα περιλάμβανε Κυριακή στο στρατόπεδο σε κατάσταση χανγκόβερ. Καμιά υποχρέωση καθαριότητας κάτω απ'τον ήλιο ("φιου") ίσον φραπές. περίπου ίσον ευτυχία.

Τρίτο νούμερο θαλαμοφύλακα σήμερα (τι έγινε ρε παιδιά;) και η μέρα πέρασε ήσυχα με την επιστροφή παλιών νέων γνώριμων [welcome back ΛεΓεώ, με τη γελαστή σου φάτσα!], ταινίες στο καψημί που αγνόησα και αγώνες που πάλι αγνόησα.

Αν μέτραγα ώρες για την άδειά μου, θα ήταν λίγες.

Αλλά μου βγήκε και η ψυχή για να μου την εγκρίνουν και δεν έχει τόση αξία.

-115

Μετά από 25 μέρες, ξανακάνω Θ1. Ήρθε η ώρα μου κι εμένα να ξανακάνω Θαλαμοφύλακας.
Ίδια υπηρεσία, ίδια ευθύνη. Οι αφυπνίσεις και το πρωινό εγερτήριο είναι πιο περίεργο μιας και η 317 δύσκολα θα δεχθεί να ξυπνήσει. Σε 3-4 μέρες άλλωστε μας αφήνει. Θα 'ναι η δεύτερη σειρά που διώχνουμε. Άλλη μια και μετά η σειρά μας.
Χτες κύλησε ομαλά η φάση με τον ομιλητικό αύδμ (αλήθεια μου θυμίζει κάποιο καρτούν αλλά δεν έχω βρει ακόμα ποιο). Ημι-αυστηρός, με μέτρια αίσθηση του χιούμορ, ήταν και ο πρώτος που με έριξε για κάμψεις. Μου φώναξε "πεσε" από μακριά γιατί ήμουν θαλαμοφύλακας και στεκόμουν στο χώρο υποδοχής και όχι μέσα και επέτρεψα και σε 2-3 να καπνίζουν εκτός θαλάμων μετά το σιωπητήριο. Απαράδεκτο..
Διασκεδάσαμε και πάλι.
Τρίβια: "Πήρα" 6. Δεν ήξερα ότι μπορώ. Ενθουσιάστηκα.

----------------
Το πρωινό εγερτήριο μπορεί να ήταν δύσκολο αλλά ήταν και φανερά ευκολότερο από την πρώτη φορά που δεν ήξερα κανένα. Τους ξύπνησα όλους όπως έπρεπε και δεν πείραξα τους 317-λελέ.
Καφές, καθαριότητες και έξοδος με τους 317 για γλεντάκι με Μπούκλα και "Δαίμονα" παρέα με το χρυσό και τον λεπού, δηλαδή με κιθάρα, λαούτο και μπουζούκι (αντίστοιχα). Τρώγαμε, πίναμε, παίζαμε σαν να μην υπάρχει αύριο.
["Βρίζω το θεό που με ξέρασε" βλαστημάει ο Sam αυτή τη στιγμή ταράζοντας τους κύκλους μου, αλλά θέλει το παιδί να εκφράσει την αγανάκτησή του.]
Λαϊκά, έντεχνα, παραδοσιακά και κρητικά, απ' όλα είχε το μενού. Δούλεψε αυτί κάργα.
Καιρό είχα να πχιω τόσο.
Ο "δαίμων" με έκανε να βγάλω το σκουλαρίκι, με διέταξε να κάτσω σχεδόν δίπλα του, μέτραγε αντίστροφα σε κάθε κομμάτι, διέταζε παραγγελίες, πειραζόταν με τον Καπ-μαν και μου μοίρασε 150φ. Υπογεγραμμένα. Αλήθεια!
Ο Μπούκλας παρακολουθούσε ήσυχος. Ο Δαίμων χόρεψε. Και έχουμε και βίντεο που θα πρέπει να παραμείνει κρυφό. Ήταν μια καλή μέρα. Περάσαμε όμορφα.
Φάγαμε σαλάτα, ντεμέκ τζατζίκι, μπιφτέκια, κοτόπουλα, πατάτες, χοιρινό, κολοκυθοκεφτέδες, ψωμάκι με λαδορίγανη. Πολύ φαγητό, αλλά τα έφερνε, τι να κάνουμε. Πληρωσαμε όμως ελάχιστα και μάλλον έπαιξε μπόλικο κέρασμα.
Φάγαμε παγωτάκι στην επιστροφή και μπήκαμε "γκάιντα" στο λεωφορείο, όπως θα 'λεγε και ο Κεκ'men.

-90

Πρώτη μέρα υπηρεσίας!
Θ1 Εγερτήρια, χρεώσεις, ξεχρεώσεις, αστεϊσμοί στον καινούριο που ψάχνει τους θαλαμιζόμενους να τους ξυπνήσει χωρίς να βλέπει, καθαρισμοί. Με βοήθησαν αρκετοί όμως, δεν έχω παράπονο.
Οι 316 φύγαν και δεν ήταν τελικά τόσο κακοί. Είναι λογικό να μην έχουν καμιά όρεξη να γνωρίσουν οποιοδήποτε νέο. Δεν είναι προσωπικό.
Το πρωί σκεφτόσουν πώς θα τους πεις καλημέρα και το βράδυ έπαιζες ανάμεσα σε πάνω από 50 άτομα που χειροκροτούσαν, χαίρονταν και απολύονταν-απολύονταν.
Σήμερα κάποιοι με γνώριζαν ήδη με το παρατσούκλι κιθαρίστας που άρχισε να παίζει τριγύρω. Το πράσινο χωριό μας άρχισε να μου γίνεται πιο οικείο. Ή τουλάχιστον πιο γνώριμο. Και λίγο μικρότερο. Ίσως κάποια στιγμή ρουτινιάσει κιόλας το θέμα.

Προς το παρόν όμως χάνομαι.