-92

Σήμερα έκανα την δεύτερή μου υπηρεσία και την πρώτη ένοπλη. Σκοπιά παραδοσιακή. Αλλά με ζευγάρι.
Η καλύτερη έφοδος ήταν ένας φαλακρός γεματούλης αρχιλοχίας που έκατσε να κάνει και τσιγάρο μαζί μας και βοήθησε να δούμε με ωραία προοπτική ζωή και στρατό. Όλα πάνε σκατά αλλά δεν θα μας τρελάνει κανείς.
Έπιασε, λέει, τη γυναίκα του με άλλον και πλέον τον ενδιαφέρουν μόνο τα παιδιά του. Βρήκε νέο αμόρε, μια χωρισμένη με δυο παιδιά που είχε πιάσει τον άντρα της με τον κουμπάρο. Σύστησε τη νυν στην πρώην και η πρώην πήγε να φρικάρει.
"Από 'δω η νυν, από 'δω η πρώην" της είπα, φρίκαρε, έκανε επέμβαση μπαλονάκι στην καρδιά και δεν με ένοιαξε καθόλου - της είπα ο θεός συγχωρεί, εγώ όχι, ούτε περαστικά δεν της είπα. Δεν θα κα΄τσω να τρελαθώ εγώ. Και το 'πα και στην καινούρια, αν μου τη μπαίξεις, θα στη μπαίξω.
Ενδιάμεσα στα νούμερα, πάω όρχο, παίζω κιθάρα, ό,τι μου ζητάνε, όσα μπορώ, ακούω διάφορα, προσπαθώ εις μάτην να προσαρμοστώ.
Ανήμπορος να ελέγξω οτιδήποτε γύρω μου ή να προβλέψω κάτι. Ένας κοντά τριαντάρης να ρωτά συνεχώς σαν ψάρι ό,τι επιπλέει γύρω του. Καθαριότητες, φασαρία, τρέξιμο, φίδιασμα - δεν καταλαβαίνω τίποτα.

Το ραδιόφωνο παίζει Χατζηγιάννη, Βίσση, μπόλικο Νότη, Ασημίνα Σαγαπώ και ένα μπιτάκι που ένα σχεδόν ανήλιλκο φωνάζει "και τι έγινε μ' αυτό" στον διαστροφικό  έκφυλο θείο/βιαστή/ραπερ με τη βαριά φωνή που προσπαθεί να δείξει αυτοκυριαρχία και της υπενθυμίζει την ηλικία της λίγο πριν ασελγήσει πάνω της.
Χτες το βράδυ μου 'πε την ιστορία του ο κουρέας/ζωγράφος/σχεδιαστής/τατουατζής του χωριού μας κι έτσι βγήκε το χτεσινό στιχάκι.
Σήμερα, ο ΛεΓεώ μου 'λεγε λίγη από τη δική του. Για τις δουλειές που έκανε. Απ'το σχολείο κιόλας. Έφτιαχνε 50άδες αυτοκόλλητα πόκεμον. Καφετέριες, καφενεία, μπαρ. Τυπογραφεία. Και στην απογραφή πρόσφατα. Τον ρώτησα για ιστορίες από σπίτια. Και μου 'πες για σπίτια μεταναστών που ήταν πιο φιλόξενα από ελληνικά, για γιαγιάδες που του 'φτιαχναν καφέ για να περάσει πέντε λεπτά μαζί τους και τον πήγαιναν να δει τον ανάπηρο άντρα τους που είχε μήνες να δει άνθρωπο, για χήρες μόνες, για μια ξαδέρφη της Μαρίας Κάλλας που που ζει στην Καλαμάτα μόνη της παρέα με φωτογραφίες και αναμνήσεις και για γονείς που τα παιδιά τους μαζεύουν πτυχία και ξενιτεύονται και αυτοί περιμένουν μόνοι τους εδώ και πως πολλές φορές τον πήραν τα ζουμιά.
Για αυτά αξίζει ο στρατός. Τον σταμάτησα γιατί έπρεπε να κοιμηθώ γιατί είχα νούμερο. Έξω δεν θα το 'κανα ποτέ. Αλλά έξω δεν θα τον γνώριζα και ποτέ.

-91

If only your heart knew

When you laid your eyes upon her face

you couldn't stand the shine and turned your glance

not that far away but to her friend by her side

-

You elevated her; you called Plato to help out with your feelings

And the shadow of your flame

became a filthy touch of care and warmth

by a faithful teddy bear

-

Can't blame others but yourself for your timidity

Can't blame other than your fear for your obsession to divide

and shield your heart with ideals

-

Now take a moment and just think-

how do you think they have both felt?

The one loved but untouched

the other touched but unloved

-

But that's what you get

when a child is thrown into a cave without a torch

he turns his back to the fire

and messes up with both.

A strong pedal stroke and no goodbyes.

-

Now our best thoughts are with that boy

who marks upon strangers lines and shadows to forget

the boy who run from himself and strives to be a man

to draw the shapes of his regret

-90

Πρώτη μέρα υπηρεσίας!
Θ1 Εγερτήρια, χρεώσεις, ξεχρεώσεις, αστεϊσμοί στον καινούριο που ψάχνει τους θαλαμιζόμενους να τους ξυπνήσει χωρίς να βλέπει, καθαρισμοί. Με βοήθησαν αρκετοί όμως, δεν έχω παράπονο.
Οι 316 φύγαν και δεν ήταν τελικά τόσο κακοί. Είναι λογικό να μην έχουν καμιά όρεξη να γνωρίσουν οποιοδήποτε νέο. Δεν είναι προσωπικό.
Το πρωί σκεφτόσουν πώς θα τους πεις καλημέρα και το βράδυ έπαιζες ανάμεσα σε πάνω από 50 άτομα που χειροκροτούσαν, χαίρονταν και απολύονταν-απολύονταν.
Σήμερα κάποιοι με γνώριζαν ήδη με το παρατσούκλι κιθαρίστας που άρχισε να παίζει τριγύρω. Το πράσινο χωριό μας άρχισε να μου γίνεται πιο οικείο. Ή τουλάχιστον πιο γνώριμο. Και λίγο μικρότερο. Ίσως κάποια στιγμή ρουτινιάσει κιόλας το θέμα.

Προς το παρόν όμως χάνομαι.

-89

Ooh ooh ooh...

Sleep now under my skin
Make sure you’ll try to
Conjure the wind
And ease my mind

Ooh ooh ooh...

Somebody call out to your brother
He’s calling out your name
Ooh ooh ooh
Hiding under the covers
With no one else to blame
Ooh ooh ooh
You couldn’t help out your own neighbor
You couldn’t tell it to his face
You were f*cked up by the blame

You cower in the corner
Confide in your father
Let it out and say
Let it pass away

Sleep now under my skin
Make sure you try to
Conjure the wind
And ease my mind

And I said
Ooh ooh ooh...

Somebody call out to your brother
He’s calling out your name
Ooh ooh ooh
Hiding under the covers
With no one else to blame
Ooh ooh ooh
You couldn’t help out your own neighbor
You couldn’t tell it to his face
You were fucked up by the blame

You cower in the corner
Confide in your father
Let it out and say

You cower in the corner
Confide in your father
Let it break your day
Let it out and say

Wait there
Pull yourself out of this state dear
Acknowledge you were a fake here
From there on you might just grow
Oh oh oh

Somebody call out to your brother
He’s calling out your name
Ooh ooh ooh
Hiding under the covers
With no one else to blame
Ooh ooh ooh
Oh, you couldn’t help out your own neighbor
You couldn’t tell it to his face
You were fucked up by the blame 

Χτες ο ήλιος θαμπώθηκε από την ανακάλυψη του από πάνω. Σήμερα πρωί, τελευταία μέρα των παλιών. Μόλις εφτά άτομα μου πήραν τη σειρά για καφέ. Άρα τα πράγματα είναι ήδη καλύτερα. Αύριο-μεθαύριο φεύγουν. Μάλλον κι αυτός με τη μπλούζα τούρκος-καλός-μόνο-τούρκος-νεκρός. Σίγουρα κάμποσοι με τατού. Όλοι έχουν τατού εδώ. Και ακούν και τσίτα τη μουσική στην καφετέρια. Πολλά μπίτια για την ηλικία μου. 

Στο καψημί σήμερα έβλεπε ένας ένα ντοκιμαντέρ για τους Beatles.

Ξέμεινα από χαρτάκια.

Πήγα να φάω πρωινό που είχε μια ιδέα μπέικον. Ήπια τσάι γιατί τουλάχιστον εδώ δεν το φτιάχνουν με δέκα κιλά ζάχαρη. 

3 μήνες κουρεμένος και με κάνουν να αισθάνομαι ότι κουρεύτηκα χτες. Τελευταία μέρα εβδομάδας αγάπης. Πρώτη καταχώρηση για το νέο σημειωματάριο.

Αυτό ήταν το δεύτερο τετράδιο θητείας. Ήταν μεγαλύτερο, πιο μαύρο, πιο δερμάτινο, πιο cozy, με εσωτερικό φακελάκι και λαστιχάκι και θέση για στυλό και 5 ευρώ απ'το χαρτοπωλείο στη Στουρνάρη, πώς κατεβαίνεις από πλατεία; αριστερά. Το αγάπησα και θα μου λείψει. Με συντρόφευε με μουτζούρες, γραμμές, κειμενάκια, σημειώσεις και καταχωρήσεις από το -23. Απ'το τέλος της άδειας ορκωμοσίας και για περίπου 67 μέρες. Πάνω από δυο μήνες. Πολλά συνέβησαν από τότε. Άλλα που έγραψα και άλλα όχι. Κάποια γραφτήκαν κατευθείαν εδώ, στο blog, γραμμές χάθηκαν, προστέθηκαν, σκέψεις ξεχάστηκαν. Δεν θα μπορούσε ποτέ να καταγράψει τους κιθαροαυτοσχεδιασμούς, ή τις ώρες αργίας, ούτε τις ώρες βραδύτητας. Τις ώρες σκέψεις. Ακροβατεί στο αυθαίρετο, στο αυθόρμητο και στις απομιμήσεις ή τις απεικονίσεις του αληθινού. Μια ιδέα, μιας ιδέας ενός σφυγμού. Αλλά είναι δικό μου. Μικρό βοήθημα της μνήμης που φεύγει και χάνεται και το μυαλό συμπληρώνει τα κενά με τη δική του ιστορία. Από πάνω, κάθομαι στο STASIS και περιμένω τρώω ινδιάνικο κοτόπουλο σε κυπριακή πίτα πριν φύγω για το πράσινο χωριό. Οι παλιοί -αυτή τη μέρα- πήγαν αγία νάπα, εγώ έμεινα λάρνακα, πεισμωμένος να γνωρίσω όλο της το περιθώριο. Γνώρισα, λοιπόν, προσωπικότητα αντίστοιχη της Mauka, τον Chris, άγνωστης ηλικίας, γερμανοπολωνός, like a dog που λέει και ο ίδιος, μπάσταρδος εννοεί. Είναι εδώ 8 χρόνια and he loves this fucking instrument λεει για την κιθάρα μου, με το που φρενάρει με το ποδήλατό του μπροστά στο παγκάκι του, αφού έβγαλε δυο μπύρες από την τσέπη του. Η γυναίκα του και η αδερφή του και το παιδί του που θέλει 4 χρόνια για να τελειώσει το σχολείο βρίσκονται στην Πολωνία και του λείπουν και θέλει να γυρίσει πίσω, αλλά μάλλον έχει λιώσει σαν κερί εδώ πέρα, τόσο κοντά στον παράδεισο και fucking hormones αναφωνούσε κάθε που πέρναγε μια όμορφη κυπριοπούλα. Φαντάζομαι παίζεις του είπα και του 'δωσα την κιθάρα για να τον δω να αποκαλύπτει ένα χωρίς περιττά δόντια πλατύ χαμόγελο (η μπύρα άλλωστε δεν χρειάζεται μάσημα) και άρχισε να παίζει κάτι σε άρπισμα ροκ σε λα μινόρε. Άκουσε μουσική και σταμάτησε, έπαιζα το bittersweet symphony. Κάθισε, ήπιε, με πήγε σε ένα μαγαζί να μου κλείσει λάηβ. Δεν βρήκαμε τον ιδιοκτήτη αλλά τον πήρε δυο φορές τηλέφωνο ενώ έπαιζα για να με ακούσει ο Μούλος από το τηλέφωνο "γιουβγκοτ το λισεν του χιμ, χι ιζ οσαμ". Ποτέ δεν μου 'πε ότι θεωρεί τον Χίτλερ πολύ καλό άνθρωπο με μοναδικό πρόβλημα το ότι δεν πρόλαβε να τελειώσει το έργο του.

Σημειωματάριο τρίτο, λοιπόν. Σήμερα ήταν να μη βγω, αλλά ο αυδμ προβλεπόταν ότι θα μας έπηζε και βγήκα για να τον αποφύγω.

Τάβλι, καφές και χαζοέντυπα στο Alliance - λίγος ακόμα κενός χρόνος πόσο να βλάψει;

Βρήκα και έναν στο θάλαμο που του αρέσουν οι καλτ επιτυχίες των 90's. Πράματα δηλαδή που έπαιζαν κοντά την εποχή που γεννήθηκε.

Συμπάθησα και τον ΛούΥ της εβδομάδας. Ο προηγούμενος με αγνοούσε και το 'παιζε πολύ σκληρός για να πεθάνει. Άρχισε να μου απευθύνει το λόγο μετά απο προχτές που έβγαλα πρώτη φορά κιθάρα στην ίλη.

Με είχαν ακούσει δυο παλιοί στην προβλήτα και όταν γυρίσαμε με βάλαν να παίξω. Μετά από 2-3 τραγούδια χειροκροτούσαν κι απ'τις δίπλα ίλες. Περίεργη αίσθηση για κάποιον που αισθάνεται αόρατος και δεν έχει προσαρμοστεί ακόμα.

Ο Μ-άκης, προηγούμενος ΛούΥ παίζει κι αυτός κιθάρα. Μέταλ και μπλουζ. Όχι γυμναστικές στο αριστερό. Έλιωσε μόνος του με αγάπη και μεράκι. Αυτό το σέβομαι. Αλλά παραείμαι σόφτεξ για αυτούς μάλλον.

----------------

Η αλήθεια είναι ότι κάνοντας αυτό που με ηρεμεί, με καθορίζει και με εκφράζει περισσότερο αισθάνομαι άλλος άνθρωπος. Και μάλλον με βλέπουν και διαφορετικά. Αλλά δεν με ενδιαφέρει να ασχοληθώ με ό,τι μπορεί να περιλαμβάνει αυτό ή ό,τι σημαίνει. Ήταν μια αποδοχή που δεν περίμενα. Ελπίζω να μη με σιχαθούν.

Το πρωί χτύπησα το κεφάλι μου και έκανα καρούμπαλο.

Στην αναφορά βάζουν τους νέους μπροστά αλλά στην παράταξη των εξοδούχων πίσω. Παράλογο; Δεν απαντάει άρα λογικό.

Έξω από τα εστιατόρια - μετά το πρωινό. Ασκήσεις ύφους.

Πώς λες μια καλημέρα στον κάθε άγνωστο; Τι θες να δείξεις; Ποιος είσαι;

Τι ανόητη διαδικασία σκέψης. Ένα flashforward στη ζωή μου, με βρίσκει πριπλανώμενο μουσικό να ψάχνει δουλειές, να γράφει τραγούδια και να ψάχνει τη θέση του στον κόσμο λες και κατουράει παντού μέχρι να βρει πού θα κουρνιάσει. Αλλά ζώα που σκέφτονται έτσι, δεν κουρνιάζουν πουθενά.

Κι εδώ, η άχρηστη πληροφορία της εβδομάδας:

Ήξερε κανείς ότι τον ύμνο του αστέρα τρίπολης τον τραγουδάνε οι one;

Εγώ δεν τους πιστεύω, αλλά ο στίχος σπέρνει. "Αστέρα μου/αφήνω τη δουλειά και τη μπανιέρα μου";

Καλτ μόνο, μόνο καλτ.

-88

Χτες εκδρομή για ψάρια. Είδα τη Λευκωσία από το παράθυρο και τον Τύμβο της Μακεδονίτισσας. Είδαμε την πελώρια τούρκικη σημαία απέναντι στο βουνό, παραταγμένοι πλάτη σ'αυτή και ακούστηκαν μερικά πουτάνασγιοί, θασασφάμεζωντανούς, έναν-να-φάω-κι-ας-πέσω, τους-γαμώ-το-σπίτι και μερικά πουστόνεα αποδεικνύοντας φρόνημα. Μας διαβάστηκαν μερικές ιστορικές πληροφορίες απο φυλλάδιο και δεν προχωρήσαμε σε ιστορική ανάλυση γιατί μερικά γεγονότα είναι θολά και δεν ήταν η ώρα.
Είδαμε τα κενοτάφια για δέκα λεπτά και γυρίσαμε στα λεωφορεία.

-87

Επιβεβαιώνουμε την πραγματικότητα και τη διαχωρίζουμε από το όνειρο, όταν βιώνουμε το πρώτο και κατά συρροή απορρίπτουμε το δεύτερο ως ψεύτικο λόγω μιας προσωπικής επισφαλής στατιστικής για την οποία έχουμε συλλέξει στοιχεία από χρόνια ονειρέματος. Αυτή η στατιστική δεν είναι παρά μια σειρά χαρακτηριστικών λεπτομερειών που μπορεί να μην εμφανίζονται στην κατάσταση του ονειρόκοσμου.

Ωστόσο, τι προϋπάρχει και τι είναι κακέκτυπο του άλλου; Ποια είναι η πρωταρχική, "φυσιολογική" μας κατάσταση; Η ονειρική ή η άλλη;

Είναι το όνειρο μια ιδεατή/εξιδανικευμένη κατάσταση της καθημερινότητας την οποία συναντάμε σε περιοδικά (ή μη), σύντομα διαστήματα ονειρέματος, στη διάρκεια ενός ύπνου την οποία και δεχόμαστε ως επιβράβευση της βαρετής καθημερινότητας και με σκοπό να πάμε ένα βήμα μπροστά;

Ή μήπως το όνειρο είναι η πρωταρχική κατάσταση και η συνθήκη της φυσικής, βασικής πραγματικότητας δεν είναι παρά ένα κατασκεύασμα ώστε τα ονειρικά πλάσματα να μπουν σε μια κατάσταση αρνητική, να κάνουν ένα βήμα πίσω και να νιώσουν μια κόλαση/τιμωρία;

Θα μάθουμε ποτέ;


26/12/2012

-86

Σεισμοσεισμός (σεισμός) σεισμός (σεισμός) επαναπατρισμός


Σσσσσσσσ ψαράκια κοιμηθείΤΕ, ψαράκια κοιμηθείΤΕ


Πάει ο παλιός φαντάρος, απολύεται παιδιά-Α, ήρθε ο νέος με τα λέπια και την ποντικοουρά


(στη μελωδία του Λευτέρη-Λευτέρη)
Ακούω-ακούω τουρμπίνες/και δεν κατάλαβα πώς πέρασαν οι μήνες (...)
Βάλε μαμά κιμά στα μακαρόνια/και στρώσε τα καλά σου τα σεντόνια
(...)
γιατί επανά-πατρίζεται ο γιος σου


Το γενικότερο νόημα είναι "στελέχη προσοχή, λελέ για σας δεν έχει, ποντίκια θα πήξετε σαρανταπέντε υπό σκιά" και τέτοια πράματα. Ευφάνταστα, δεν λέω, ανυπομονούν να πάνε και στον όμορφο κόσμο της ανεργίας και αισθάνονται και πολύ τυχεροί που επιστρέφουν Ελλάδα και για αυτό πρέπει να ακούμε από κάθε γαμημένο κινητό το "απολύεσαιιι, απολύεσαιιι, απολύεσαι μωρό μου και τρελλαίνομαι-αι-αι-αι".
Μοναδικό φαινόμενο τα τραγουδάκια επαναπατρισμού που ακούς στο λεωφορείο που τα φωνάζουν όσο πιο συχνά μπορούν. Αντε να φύγουν να ησυχάσουμε. Ε, μα πια.

Και όχι τίποτα άλλο, 5 μηνες στην Κύπρο και λιώσανε και τα τραγουδάνε και μπροστά στον κύπριο οδηγό που πέρασε στα νιάτα του δυο χρόνια θητεία. Τι να πεις.

Τι είσαι ρε; Μερσεντές ή Μπεμβέ; (Δεν γνωρίζω τη σωστή απάντηση, λέω)
Πώς το φοράς έτσι το μπερέ;


Μην τους θυμίζετε ότι είναι νέοι, θα στάξυν σιγά-σιγά.
Πώς είσαι έτσι ρε;


Σωματικοί έλεγχοι και έλεγχοι νερομπουκαλιών.

Σε πόσο απολύεσαι, είπες; Φύγε μακριά, θα με κολλήσεις μέρες.


Δεν με πιάνει. Άκυρο. Προβλέπεται. Ή δεν προβλέπεται. Θα βελάξεις.  Μπεεεεεεε (παντού). Νέο;


Πώς οδηγεί έτσι αυτός μπροστά; Προχωρα ρεεε, έχουμε έξοδο! Πουστόνεο! (και το στόμα γεμίζει) (τελικά ήταν γυναίκα)

Όταν φτάσεις να απευθύνεις αυτό το σιχαμένο όρο σε πολίτη, πάει να πει ότι το λάλημα είναι σε προχωρημένο στάδιο και μάλλον το κλίμα του νησιού έχει κάνει πολύ ζημιά στα κύταρά σου.
Μα κάμψεις στη μέση της Λάρνακας;
Φωνές και φασαρία. Παραμορφωμένα 90s στο τσιτωμένο ραδιόφωνο. Σάκης, Βίσση, Νότης. Τούρκικοι ραδιοσταθμοί. Τούρκικα τσιγάρα. Γιατομπούτσο.

Κρατάω στο κάτω μέρος της τσάντας τον τελευταίο μου άδειο Van Nelle, δίπλα στο πρώτο τούρκικο winston που με προειδοποιεί ότι tütün icmek öldürür και πραγματικά, προτιμώ την αρτηρία μου αποφραγμένη αρτηρία και τον εγκέφαλό μου επεισοδιακό παρά να πάθω το τουτουν ιτσμέκ ελντουρουρ.

Λίγο πιο μετά

Συναυλία Χατζηγιάννη (φιου-δεν προλάβαμε, φύγαμε) στον Κατακλυσμό!, δίπλα στα αμυγδαλωτά και τους χαλβάδες.
Φιλαρμονική μπάντα, πυροτεχνήματα υπό τους ήχους του Santorini του Yanni Live At The Acropolis, που λόγω εφηβικής παράκρουσης το ξέρω απ' έξω.

Καλοφτιαγμένες κυπριοπούλες συλλέγουν βλέμματα φαντάρων.
Η αγίανάπα με τα foam parties ο μακρινός στόχος και η διανυκτέρευση το άγιο δισκοπότηρο.

Μια τσιγγάνα κοροϊδεύει μια παρέα από προκλητικά ντυμένες έφηβες κυπριοπούλες και η μια μπήγει τα κλάμματα.
Δυο γριές ρωτάνε ένα φαντάρο που κατεβαίνει από το λεωφορείο Έλληνες είστε; (ναι) και είστε φαντάροι; (ναι) κι είστε εδώ για να προστατέψετε τν κύπρο; (ναι) λες και η κύπρος σας χρειάζεται, σωθήκαμε, χιχιχιχι και φεύγουν.


Κάποιοι ντρέπονται να σου απαντήσουν σε ερώτηση γιατί νομίζουν ότι θα τους κοροϊδέψεις την προφορά, άλλοι σε αποφεύγουν λες και τους έβρισες τη μάνα, άλλοι σε βλεπουν με καλό μάτι.
Πιο άλλοι φαντασιώνονται το πορτοφόλι σου.


Μεσημεριανά κωλόμπαρα με ποτό του φαντάρου στα 3 ευρώ.
Μια σεφταλιά κρυμμένη σε λίγο χοιρινό και σαλατικό μέσα σε μια πίτα, στα 6 ευρώ.
Ναργιλές σε παραλιακό μαγαζί, λες κι είναι ψυρρή, στα 10 ευρώ.
Ελδυκόσημα, μαχαίρια, σιδηρογροθιές, μπλουζάκια, καρτ ποστάλ, μαχαίρια, αναπτήρες
καφές στην παραλία σε μαγαζί στο φέρνουν σε πλαστικό 3μιση ευρώ
το νερό δίπλα στον καφέ, πλαστικό μπουκαλάκι στο 1 ευρώ.
Ανοίξαμε και σας περιμένουμε.


Ένα-Δύο-Τρία Ο
το 'ριξα στ' αφορολΌ
Τούρκικη κούτα για Ιούλιο
με 13 ευρΏ
(ΑΝ σε ενημερώσουν από το επιλοχάδικο, γιατί είσαι και νέΟ)


Ίντερνετ/βιβλιοθήκη/ψησταριά υπερ στελεχών
Η ίλη σου είναι εδώ;
Βγήκα να πάρω νερό
Γιατί δεν κοιμάσαι κι είσαι εδώ; Στο λέω έτσι, γιατί είμαι παλιό.


Σσσσσσ, μας παρακολουθούν.

-85

Πήρε φωτιά μια καρδιά/ μια καρδιά καίγεται/ κι ο καϋμός δε λέγεται.
Έτσι ξεκίνησε η σημερινή έξοδος, με τον οδηγό του λεωφορείου να τραγουδάει εισάγοντάς μας στον πολιτισμό που μας πήγαινε και η βδομάδα αγάπης συνεχίζεται.

Τη Mauka δεν την ξανασυνάντησα, όπως περίμενα και μια μικρή απογοήτευση με έπιασε.
Κατέληξα μετά από μερικές ώρες να περιμένω σε ένα τουριστικό μαγαζάκι να μου φέρουν μια σεφταλιά σε πίτα, ενώ ακουγόταν από το μεγάφωνο η δισκογραφία της βίσση. Μα πόσο πιο κλισέ μπορούσε να ήταν η φάση;

Νέα Φιλαδέλφεια έκλεψες την καρδιά μου και Ο άντρας της ζωής μου είμαι εγώ και τον υπόλοιπο δίσκο δηλαδή.

Κι έτσι τελειώνει ο μήνας.

-84

Πρώτη έξοδος στη Λάρνακα ή Τω αγνώστω npc


Όταν στα πρώτα πέντα λεπτά της πρώτης εξόδου, με το που πατάς τον πλακόστρωτο δρόμο, ακούς σε διπλανό παγκάκι από κει που διέρχεσαι μια γυναικεία ακαθόριστη ακόμα φιγόυρα να λέει/σου λέει
"You know I'm not crazy", το σύμπαν -πάλι- συνωμοτεί για να σου προσφέρει μια μοναδική εμπειρία που πρέπει να 'σαι διαθέσιμος για να βιώσεις.
"I'm sure as hell you 're not!" της απαντάει ένας -κοντοκουρεμένος, ακσκουλάρικος και απορημένος από την τροπή της ζωής του- εγώ. Φρενάρω το γρήγορο βήμα που είχα για να προλάβω τους συνέλληνες-συμφαντάρους που για κάπου βιάζονταν να προλάβουν κάτι που ποτέ δεν έμαθα και έμεινα να μάθω κάτι φανερά πιο ενδιαφέρον. Μέσα σε δεκαπέντε λεπτά είχα μάθει την ιστορία της.
Ας την πιάσουμε όμως από την αρχή. Λίγο-πολύ έχει ως εξής.

H Mauka Rothchild γεννήθηκε στο Ισραήλ το 1967. Δεν ξέρω ζώδιο, μαντεύω Ζυγός γιατί είναι θεόμουρλη και γιατί με τους ζυγούς τα πάω περίφημα, παρόλο που δεν πιστεύω σε ζώδια.
Είναι μέλος της γνωστής οικογένειας των Rothchild. Αυτό όμως δεν την προστάτεψε από τη σειρά των γεγονότων που οδήγησαν στην απαγωγή της το 1974 από τη Ρωσία.
Ναι, μην ξαναδιαβάζεις, από τη Ρωσία. It's all over the internet. Συνέβη πρόσφατα και στην Αμερική.
Ξέρουμε ποιοι την κλέψανε κιόλας. Κυκλοφορουν ακόμη "and they 're eating human flesh".
Ναι, μην ξαναδιαβάζεις, αθρωποφάγοι μας πήρανε τη Mauka από τη Ρωσία. 
Δεν γνωρίζω ακόμα τις λεπτομέρειες της επιστροφής της αν και είμαι σίγουρος ότι θα εμπεριέχουν κάτι θαυμαστό. Ίσως και απλά να την επιστρέψανε μόνοι τους οι ανθρωποφάγοι, όπως κάνανε και με εκείνη την πριγκήπισσα της Ρόδου, που όταν όμως επιστρέψανε τη συγκεκριμένη της έλειπε το ένα μάτι.
They must have eaten it, right? την διακόπτω, ενθουσιασμένος από την life-stranger-than-fiction ιστορία.
I don't know μου απαντάει με συνωμοτικό ύφος, τραβώντας λίγο πιο τραγουδιστά από τον υπόλοιπο λόγο της την κατάληξη της φράσης, αποστρέφοντας κατευθείαν το βλέμμα (χωρίς κεφάλι) κάπου πάνω διαγώνια και μπήκα αμέσως στο νόημα. Η υπόθεση πάει μάλλον πιο βαθιά.
Δεν ασχολήθηκα άλλο με τους ανθρωποφάγους απαγωγείς εβραίων γόνων βασιλικών οικογενειών -γιατί ξέχασα να αναφέρω επίσης ότι η Mauka είναι και ανηψιά του (τέως) King Constantine.
Ναι, μην ξαναδιαβάζεις, αυτουνού και ως μέλος ευγενικής οικογένειας μου επιβεβαίωσε ότι έχει επιδοθεί και στην απαραίτητη αιμομιξία. Είναι παντρεμένη με τον γιο της αδερφής του πατέρα της -λέγε με πρωτοξάδερφο- επίσης Rothchild στο επίθετο, άγνωστο όνομα.

Μες στην απλότητά της, ήταν ντυμένη με μια λουλουδένια πολύχρωμη φούστα πάνω από μια μακρύτερη σκούρα μονόχρωμη που ίσα που αποκάλυπτε ένα άσπρο κι ένα μαύρο αθλητικό παπούτσι.
Ημιχυμένη σε ένα παγκάκι σαν σε ανάκλιντρο, το κόκκινο τζάκετ φεράρι δεν μου επέτρεπε να δω τι μπλούζα φόραγε. Είχε κάμποσα μπαγκάζια γύρω της. Το ένα ήταν σχεδόν στο μέγεθος του κεφαλιού της. Το πρόσωπό της ήταν το μόνο μέρος του σώματός της που φαινόταν το μαύρο της δέρμα., πέρα από το ένα της χέρι που ήταν ακουμπισμένο πάνω στο άλλο, στη δεξιά πλευρά της. Κάθε δυο φράσεις περίπου, όταν ήθελε να τονίσει κάτι στην ήδη τραγουδιστή ομιλία της, αποκάλυπτε και το δεύτερό της χέρι, ενώ το πρώτο σηκωνόταν για να κάνει μια γρήγορη εμφατική κίνηση με τον δείκτη της ενώ τα χαϊμαλιά κουνιόνταν στους ρυθμούς τους, λίγο πρίν επιστρέψει το περίεργο ανσάμπλ στην αρχική του θέση. Το κεφάλι της όμως είχε και τα πιο άφρο μαλλιά που έχω δει από κοντά, με τεράστιες τζίβες και εναλλάξ μαύρα, άσπρα, γκρι μαλλιά, να φτιάχνουν ένα μεγάλο πράμα, με μαντήλα γύρω του, άνετη φωλιά για μικρά πτηνά.

Όταν της ζήτησα να τη βγάλω φωτογραφία, μου το απαγόρευσε γιατί, λέει, τώρα περιμένει το σύζηγό της, ότι είναι άπλυτη και δεν είναι σε θέση.
Χωρίς να της πω το όνομά μου, χωρίσαμε και της είπα ότι θα ξαναπεράσω από το ίδιο σημείο την επόμενη μέρα, την ίδια ώρα και χαμογέλασε. Μου είπε ότι στο facebook θα βρω φωτογραφία της και πληροφορίες για την ιστορία της, που είναι, λέει, γνωστή και δεν χρειάζεται να την γράψει, it's all over the internet λέμε, συνέβη πρόσφατα και στην Αμερική, υπάρχει και σε ένα site "the world kingdom κάτι", το οποίο ακόμα δεν έψαξα.
Τη χαιρέτισα και έτρεξα να βρω τους άλλους, ήδη μετανιωμένος που δεν έκατσα περισσότερο.
Μια ώρα αργότερα την είδα από μακριά να κυκλοφορεί έξω από κάτι μαγαζιά. Και είναι, από μακριά, κάπως έτσι.

-83

Power of the fish
Ελευσίνα. Αεροδρόμιο και "σε".
Αναπάντεχη συνάντηση τελευταίας στιγμής με συμμαθητή μου που εργάζεται εκεί. Τελευταίος δεσμός, κατευθείαν με το χωριό καταγωγής μου, έτσι να μου θυμίσει από πού προέρχομαι, λεπτά πριν ανεβώ στο "σε".
Ζέστη, υγρασία, ξερό τοπίο, πολιτισμός αεροδρομίου, φρουταριες/παγωταριες/κρακ πράησεζ και άφιξη στο πράσινο χωριό. Εδώ θα μιλάμε πλέον με κώδικες γιατί μαθαίνουμε ότι ο εχθρός παραμονεύει. Το οπτικό υλικό θα είναι λιγοστό.

Όταν ο διοικητής έχει δώσε ρητή εντολή στους παλιούς να μην πειράζουν τα ψάρια στην εβδομάδα αγάπης/εβδομάδα επαναπατρισμού (των παλιότερων) , η ζωή σου μπορεί να γίνει πολύ πιο εύκολη και πιο δύσκολη ταυτόχρονα.
Όλα είναι νέα. Ανεξερεύνητες περιοχές με ομιχλώδη τοπία στο μυαλό σου, ασχημάτιστοι άνθρωποι όταν κλείνεις τα μάτια, χωρίς ταμπέλες και ονόματα, σχεδόν όπως θα αρχίσουν να γίνονται μετά από καιρό, όταν ξεχνάς και τους ξεμαθαίνεις.
Τα βλέμματα δεν ελέγχονται, τρέχουν, βέβαια, αβέβαια να εξερευνήσουν, να εξηγήσουν, να κωδικοποιήσουν -μάταια.
Η σκέψη δύσκολα ελέγχεται ακόμα και μέσα στην καλή οργάνωση. Και των παλιών τη σκέψη. Αύριο προβλέπεται η πρώτη έξοδος της εβδομάδας αγάπης. Μας χαϊδεύουν όλοι. Εννοώντας το ή όχι.
Υπάρχουν οι συνάδελφοι που πετάξαμε μαζί και βιάζονται να παλιώσουν, ο καθένας στο χρόνο του.
Οι ραδιοαρβύλες πάνε και έρχονται, ανάλογα με το βαθμό ενημέρωσης που ο καθένας νομίζει ότι έχει και με ύφος σοβαρότητας αντιστρόφως ανάλογη της βλακείας που κουβαλάει ο καθένας.

Ελπίδα ορχήστρας δεν υπάρχει καμιά. Ελπίζουμε αργότερα σε κανά πόστο όπως η γες-επιτροπή μου 'χε πει, για να μην αγχώνομαι που θα με κατεβάσουν στο νησί γέρο άνθρωπο.

Παρόλο που με κυκλώνουν ελλαδίτες, η αίσθηση της αποξένωσης και της ξενιτιάς είναι κάπου καλά μέσα κρυμμένη.
Έχει να κάνει και με την ψυχολογία του καθενός. Τα γνώριμα πρόσωπα δεν παρέχουν κατ' ανάγκη συντροφικότητα.

Ενώ οι σκέψεις για μετανάστευση, συνοδευμένες με σκέψεις μετεκπαίδευσης και σπουδών, μου 'χει σφηνωθεί και αυτή της κλασικής κιθάρας που θέλω να ξαναπιάσω. Έστω ένα χαρτί, γαμώ το μυαλό μου. Τόσοι το κάνανε. Καιρός δεν είναι και για μένα; Πάντα το μυαλό θα γυρνάει σ' αυτό που δεν έκανε. Θυμήσου το, βλάκα.

-82

Ο ύπνος άπιαστο όνειρο. Ξενύχτι, φόρτωμα, κουβάλημα, περπάτημα και άφιξη σε ένα άλλο ΚσΕχασμένο από Το Θεό κομμάτι: το Κλιμάκιο.
Βγαίνεις από το τρένο για να ακούσεις πρώτη τη φωνή του γλοιωδεστάτου - τι ειρωνία. Βλέπεις και φάτσες που πεθύμησες και ελπιδοφόρα νιάτα.
Αινιγματικές πόρτες, διάδρομοι και διαδρομές σε ημι-υπόστεγα, περίεργοι τοίχοι με τρύπες, θάλαμοι χωρίς θαλαμιζόμενους ανοιχτοί και κλειστοί, άλλοι που παραμένει άγνωστο αν έχουν κόσμο, αίθουσες αναχώρησης, γραφεία με περίεργες φιγούρες ή χωρίς κόσμο καθόλου, ένα ΚαΨηΜί σχεδόν βγαλμένο από το Μαύρο Πύργο που ένα ραδιοφωνάκι παίζει όμως Βέρτη και δυο τύποι κοιμούνται στα χέρια τους. Τα περιστασιακά σκυλιά (δυστυχώς χωρίς Ράμπο, μπορεί να έπαθε κατάθλιψη επειδή του έλειπα και να έπεσε από κάπου ψηλά) με πολύ περισσότερο θράσος πλησιάζουν τους περιστασιακούς θαλαμιζόμενους, μάλλον επειδή οι χώροι είναι περισσότεριο δικοί τους παρά των επισκεπτών.
Άνετα μπορούσε να εκτυλιχθεί σκηνικό θρίλερ σε τέτοιο χώρο και είμαι σίγουρος ότι ψύγματα ενός τέτοιου σεναρίου υπάρχουν στο μυαλό κάποιου φανταστικού συγγραφέα και μπορεί να μη δει ποτέ το φως της μέρας. Γιατί μάλλον δεν θα επιζήσει. ΜΟΥχαχαχαχαχαχχα.
Α, μας βάλανε και από μια ώρα να κάνουμε το θαλαμοφύλακα παρέα στα σκυλιά. Είχα το 3-4 και πού και πού με ξύπναγε από το λήθαργο ένα σκόρπιο αλτισεί-εφοδεύω(ν), συναγερμός στο κεφάλι μου για έναν εφοδεύοντα που ποτε δεν ερχόταν στο συγκεκριμένο μέρος βέβαια. Προφανώς και δεν θα ερχόταν. Αφού το μέρος ανήκει στις ομίχλες. Και είναι το κλιμάκιο-φάντασμα. Το Κλιμάκιο με τη θέα στην κόλαση. Και άλλα τέτοια.
Ήταν μια παράξενη πρώτη και τελευταία μέρα, μετά την τελευταία.

-81

Ύπνος. Σειρές. Παλιά μου τέχνη κόσκινο. Τέλειωσα το Fringe - μου 'χε λείψει.
"Γιατί δεν έπιασες κιθάρα τόσες μέρες;"
Δεν έχω απάντηση. Για τον ίδιο λόγο που όταν έχω να κάνω στρατομετακίνηση πάντα, μα πάντα, βρέχει.
Παράξενες μέρες στην άκρη του χωροχρόνου λέμε.
Ήταν μια μέτρια τελευταία μέρα.

-80

Η μέρα χτες ήταν ό,τι έπρεπε για το μουντ μου. Μουσική μόνο - μόνο μουσική.

Τα πρώτα 2/3 του τζαζ φεστ ήταν εξαιρετικά. Τα πρώτα 2/3 του DIY φεστ που πρόλαβα, επίσης. Με την Σάττι ενθουσιάστηκα. Και δεν το παθαίνω συχνά.
Ό,τι έπρεπε σου λέω.
Ήταν από τις φορές που το κεφάλι μου ζαλίζεται και έχει και μερικές εκλάμψεις.
Πιθανώς το σύστημα φάπας/κλωτσιάς που ενίοτε διορθώνει υπολογιστή να λειτουργούσε και στο κεφάλι μου. Τόσα λάθη, τόσα κολλήματα, τόσος αρνητισμός, τόσοι φόβοι γιατί; Δεν έχω μάθει διαφορετικά και ελπίζω να προλάβω να μάθω κάτι άλλο πριν το τέλος της διαδρομής.
Να μάθω να τελειώνω ένα γαμημένο πράμα. Να προχωράω αυτά που δεν τελειώνουν.
Ήταν μια καλή προ-προ-προτελευταία μέρα





Σήμερα ξύπνησα αργά, πήγα τουρίστας, ως συνήθως στο Ωδείο μου που ένιωσα πιο ξένος από ποτέ. Τουρίστας στη ζωή, τουρίστας στο στρατό. Νομάς στην ψυχή. Οι ρίζες είναι κάτι προαιρετικό και σχετικό. Οι δεσμοί δεσμεύουν και κυνηγάς μια ελευθερία που δεν βρίσκεις πουθενά.
Τουρίστας και στο σπίτι του Κρις με την καταπληκτική ομελέτα, το σχέδιο του Antoine, τους αυτοσχεδιασμούς με τις κιθάρες - ποια πατρίδα;

Και στο πανδοχείο καινούρια πράματα, καινούριες φάτσες.
Όλα αλλάζουν. Κι εσύ μαζί. Χρειάζομαι σταθερές; Λες και θα μου βγει ποτέ η εξίσωση;
Out of the womb and into the tomb.
Ούζα στο νέο κόσμο, ούζα στα εξάρχεια, κεράσματα στο φαντάρο, βροχή ξαφνική χαλάει μια πολιτική συγκέντρωση στα εξάρχεια που δεν κατάλαβα αρχικά το λόγο της, αλλά κάτι θα 'χε να κάνει κι αυτό με τον τσίπρα.

Για πότε έπιασε βροχή και για πότε μαζεύτηκαν πανό, άνθρωποι κάτω από δέντρα, μέσα σε μαγαζιά, τραπέζια, καρέκλες, ηχητικές εγκαταστάσεις, κι εγώ εκεί δίπλα, παπί, τσάντα στους ώμους και ανεβασμένη την κουκούλα απ'τη φούτερ ζακέτα metrostation που μου 'δωσε η Μ. και κάθε φορά μου τη θυμίζει, όχι γιατί ξέρω τη μπάντα που γράφει, αλλά γιατί έχει κι αυτή μία και τις φοράγαμε μαζί στο χωριό στο βουνό όταν ανεβαίναμε και πολύ μου λείπει. Περπάταγα στο δικό μου ρυθμό με τη λούπα του Settle Down στα αυτιά, ενθύμιο της χτεσινής βραδιάς, με τη συνοδεία μια γλυκιάς ουζο-ευθυμίας μέχρι το βαμπένε όπου ήπια μια μπίρα.
Μετά βρέθηκα σε ένα τζαζ λάηβ σε ένα σπιτικό πάρτι γενεθλίων στο γουδί και ήταν καλό. Είδα ένα από τα καλύτερα και πιο γουστόζικα ιδιόκτητα σπίτια και χαλάρωσα με χαριτωμένα σναξ, καλή μουσική, ωραίο κόσμο και διάθεση χαμηλού καναπέ.
Ήταν μια καλή προ-τελευταία μέρα.

-79 (Στο μετρό #2)

Ο Τελευταίος Συρμός

Τζίβες, μπουλούκια, βαλίτσες, ακουστικά, μαύρες ρίζες σε ξανθά μαλλιά, πολύχρωμες φούστες, σκισμένα τζιν, μυρωδιά από αλκόολ, αφηρημένες συζητήσεις που μένουν μισές, μια κοπέλα δένει σε κάγκελο μες στο βαγόνι ένα πλεκτό χαϊμαλοδιάολο και τις κλωστές και το πλέκει επί τόπου, σαγιονάρες, παλτά τσαλακωμένα στα χέρια, μερικοί πιο σοβαροί που χάσανε για λίγο τον προτελευταίο συρμό, ένας κοιμισμένος που έπρεπε να κατέβει Πανόρμου και τελικά κατέβηκε Χολαργό, σκεφτικά κεφάλια σκαλώνουν σε ξένα παπούτσια, μαύρες τρύπες τα σκόρπια χασμουρητά που κάθονται πάνω σε πολύχρωμες μπλούζες με σλόγκαν ή το μπομπ μάρλεϊ, αμέτρητα ζευγάρια σταράκια που βιτρίνα μαγαζιού θα ζήλευε την ποικιλία τους, κάμποσα ακόμα χαϊμαλιά και τσάντες στο πλάι.

-78

Νομίζω πως μπορώ πλέον να συνειδητοποιήσω γιατί ένας άντρας μπορεί να εξιδανικεύει και να νοσταλγεί τη θητεία του. Νομίζω επίσης ότι δεν είναι και ιδιαίτερα δύσκολο να το καταλάβει κάποιος μιας και όσο απρόβλεπτα ζώα και να είμαστε, άλλο τόσο προβλέψιμα είμαστε κατά τόπους.
Περίεργο πράμα η μνήμη, αλλά όταν πρέπει να κατασκευάσεις και να υπερασπιστείς την ταυτότητά σου, είναι και ρευστό πράμα. Έτσι φτιάχνονται και οι ιστορίες (του στρατού ή όχι) που λέμε στις παρέες. Ακοόμα κι αν κάποιος δεν ρέπει προς την κραυγαλέα μούφα, το ένστικο της επιβίωσης, της θωράκισης αυτής της μιας ταυτότητας, είναι τόσο δυνατό -αλλα και κυμαινόμενο, βάσει ψυχολογικών μεταβλητών που δεν θα απασχολήσουν τους αυθαίρετους επαγωγισμούς μου- που θα γίνει πρίσμα και θα απομακρυνθεί από την πραγματικότητα, που εν τέλει δεν υπάρχει.
Στο κάτω-κάτω γιατί να ισχύει αυτή η μία στρεβλή μνήμη και όχι η καλοκατασκευασμένη ιστορία που πολλοί περισσότεροι, άλλωστε πιστεύουν, ότι σε κάποιο μακρινό-μακρινό γαλαξία υπάρχει ένα μικρό πράσινο καλικαντζαράκι με φωτόσπαθο;
Πίσω στο άρρωστο θέμα μας όμως. Η θητεία συμβαίνει μια φορά στον καθένα. 'Οσο και να διαρκεί. Όσο σπαστική και περιοριστική να γίνεται, άλλο τόσο μοναδική είναι. Έχεις μια γαμημένη ευκαιρία να τη ζήσεις. Δεν ξέρω αν είναι ιδρυματισμός, σύνδρομο Στοκχόλμης ή κάτι αντίστοιχο, αλλά είναι κα΄τι που έχει πολύ μεγάλη δύναμη. Αυτό το μοναδική, όχι με το γουάου μοναδικό της υπόθεσης, αλλά με το ότι δεν μπορεί να επαναληφθεί. Ούτε όμως και να αναβιωθεί ή να πλησιαστεί, όπως καθημερινά γυρνάμε σε πράματα όπως τα παιδικά παιχνίδια, (gaming/sports) η παιδική ηλικία (παροδική ή όχι ανωριμότητα), τα σχολικά χρόνια (διδασκαλία/φίλοι), ο θηλασμός (σεξ/παγωτό) και τέτοια.
-ΦΑΚΙΝ ΙΝΤΙΟΤ ΦΑΚΙΝ ΦΑΚΙΝ ΙΝΤΙΟΤ-
Αυτό είναι μια αλήθεια που άλλους καθησυχάζει, άλλους καταθλίβει. Πώς είναι όταν σου λένε ότι μπορείς να φας ό,τι θες ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟ; Την ίδια μαλακία δεν έκανε και η Εύα και να-τι-πάθαμε;
Δεν το αναβιώνεις αυτό το πράμα. Να αναβιώνεις της καλές πλευρές της ομαδικότητας, αφού ξεχάσεις ή εξωραϊσεις βέβαια τις αρνητικές της. Τη συντροφικότητα που δημιουργείται και σφυρηλατείται απέναντι στις Δυνάμεις το Παραλόγου.
Ένωση περίεργη, δυνατή, φυλακισμένη στο χώρο και στο χρόνο της, καταδικασμένη, ανάμεσα σε άτομα που συνήθως εκτός μπιγκ μπράδερ δεν είχαν καμιά ελπίδα στατιστικά να βρεθούν. Άτομα, ωστόσο, που συμμετέχοντας ενωμένη απέναντι σε ένα θέατρο του παραλόγου (αρχικά ως κοινό, μετά ως κομπάρσοι και φροντιστές και προσωπικό γενικών καθηκόντων και μετά ως ηθοποιοί και εναλλάξ) που πασχίζει να δικαιολογήσει την ύπαρξή του.
Όποιες και αν είναι οι πτυχές του παραλόγου, η ένωση προκύπτει.
Φύση + Θέση + Ένστικτο Επιβίωσης = Άμυνες.
Οι ενώσεις αυτές, τις περισσότερες φορές, είναι δορυφορικές συνδέσεις που συμβαίνουν αρχικά από τις αγκιστρώσεις αυτών των εξωτερικών αντιδράσεων/αμυνών για αυτό και είναι καταδικασμένες.\
Συμπέρασμα; Το μυαλό μου στο στρατό βαριέται.

-77

Ύπουλο και ακαταμάχητο.
(kudos στον κρητικό)

-76

And the rain I'm smelling

plants the promise of rainbows

but as I start counting stripes

all I'm seeing is gray

-75

Να 'σαι στο λεωφορείο και να προσπαθείς να μιλήσεις στο τηλέφωνο λέγοντας τα ίδια πράγματα στους συνωμότες της 24ωρης παράνοιας που προσπαθεί να σε κάνει να ξεχάσεις ότι θα πεθάνεις σύντομα τραγικό θάνατο, όπως άλλωστε πρόβλεψε και ο αρχιλοχίας επόπ με το κληρονομικό χάρισμα;
Δύσκολο.
"Δεν είναι μαλακία να θες να κάνεις τόσα πράματα και να μην τα κάνεις γιατί είσαι ηλίθιος;" λέει ο κρητικός. Φίλε μου, δίκιο έχεις, κι εγώ αν θες βασιλιάς των ηλιθίων.
Για τις πράξεις των ανθρώπων υπάρχει η ιστορία. Για αυτά που δεν έγιναν πράξεις υπάρχουν οι ιστορίες.
Κι ό,τι μένει; μένει βουβό.

-74

Κ .Κ. (Κυριακή στον Κεραμεικό)
Κυριακή πάλι και δεν προλάβαινα τον όρθρο με "καμία κυβέρνηση". Χαχα, κλεμμένο, κρύο αλλά καλό. Και κολλάει και με της Κυριακής το κλίμα.
Κουβαλώντας βαλίτσες, έφυγα από το σπίτι του κρητικού και έφτασα Κεραμεικό, στην πρωτεύουσα της κουλτούρας - μια που αντικρύζω τα φουγάρα, μια που τους γυρίζω πλάτη. Διασχίζω την ιερά οδό και αφήνω πίσω τη μέκκα της Άθενς Βόης, το ιερό προσκύνημα της Μπόφι δε γκέη σλέηερ και τα λοιπά.
Κάθισα σε ένα οριακά μη δήθεν καφενείο και άρχισα να βλέπω κόσμο που θα 'πρεπε να βλέπω συχνότερα αλλά οι καιροί είναι δύσκολοι, το αλκοόλ δεν είναι αρκετό και ο στρατός είναι υποχρεωτικός αφού/άρα. Και το κυριότερο: η Κύπρος είναι κοντά.
Κάμποσες αγκαλιές και μπίρες αργότερα, έφυγα, πήγα Αιγάλεω, Θησείο και πίσω στο Μπρόνσκι. Τα πράγματα στις ίδιες θέσεις, παγωτό, μουσική, γατί και επεξεργαζόμουν στο παρασκήνιο του μυαλού την παρέα από τζαζίστες που γνώρισα λίγο πριν στο Θησείο.
Κατέληξα ότι φοράν όλοι σακάκια (εκτός κι αν είναι έξω από το σπίτι από το πρωί), συνήθως με αταίριαστα πουκάμισα -κάντα καρό αν θες- και όταν πιάσουν το θέμα της μουσικής είναι ξινισμένοι προς ό,τι παράγει νότα. Ειδικά αν ανήκει στη μπάντα τους και δεν κάθεται στο τραπέζι. Καλά, και οι άλλες μπάντες δεν είναι ότι ξεφεύγουν. Το σίγουρο είναι ότι δύσκολα θα πάρεις απ'το στόμα τους καλή κουβέντα. Τις περισσότερες φορές παίζουν μια μουσική άλλης δεκαετίας αλλά έχουν από άλλους απαίτηση να "έχουν να δώσουν/προτείνουν κάτι νέο". Σωστά καταλαβαίνει ο μυημένος ότι ο πρωταγωνιστής της ξινίλας ήταν κιθαρίστας. Πολύ στεγανό βρε αδερφάκι μου - τι θερμοπύλες θαρρείς κι εσύ πως φυλάς, κακόμοιρε;
Φρόντίζει, βέβαια, όταν υπερασπίζεται την τζαζ επιλογή του να προσθέτει το "αυτό τον καιρό", μην τον περάσουν και για κανένα κολλημένο.
Όταν αναπνέει τέτοια ελευθερία η μουσική, η μούχλα μυρίζει φαμπουλόσο.

-73

Μετά το χτεσινό πανικό, ήρθα κι έσκασα κι έγινα ένα με τον καναπέ του κρητικού, που με πολύ ευγένεια, φιλοξενία και μπόνους γατότριχα μου παραχώρησε. Για μια μέρα έφυγε και ο ίδιος για οικογενειακό ριγούνιον.
Η μέρα, μετά η νύχτα και μετά ξανά η μέρα πέρασε με ακριβή μοναξιά, ακριβότερη σιωπή και φτηνή μουσική άλλων δεκαετιών. Μπόλικος ύπνος και χάδια με το Μπρόνσκι, το γάτο.
Έχω προσέξει ότι έχουν βελτιωθεί οι σχέσεις μου με τα κατοικίδια ζώα. Είδες ο στρατός;