-163

Μετά μια μεγάλη αναφορά χωριού.
Ο κυρ Γιάννης ο δήμαρχος/δίκας επιστρέφει στο γραφείο του και λέει σε κάποιον αυλικό του
Ο κόσμους είναι στις παραλίες, παραθερίζει, κι εμείς είμαστε ακόμα εδώ να παίζουμε πόλεμο
Μα πόσο δίκιο έχει.

Θαλ3 απόψε, απέναντι από τον ευγενικό. Δεν έχει χειρότερο απ'το να 'χεις μια χαρά νουμεράκι κι ο αύδμ να 'χει κέφια με εγερτήρια, καθαριότητες και τέτοια επειδή ξεσκονίζουμε το χωριό λόγω αλλαγής στελεχών. Αντί απλά να κατεβάσει τις σειρούλες του το τιβι φρηκ με τα πράντα και να μας αφήσει ήσυχους, μου γάμησε τον ύπνο.
Έτσι, 6 παρά είχαμε ένα αναπόφευκτο "ψαρούκλες εγερτήριο". Εκνευριστικότατο του λονγκτζον το ρητό. Κάνει προσπάθειες να γίνει όσο πιο γραφικός μπορεί.

Ο απέναντι θαλαμοφύλακας σήμερα είναι γενικά πολύ Ευγενικός, μιλάει σαν μουτρωμένος/βαριεστημένος/παραπονεμένος μπούλης (χωρίς να είναι) κρατώντας κλειστή σχεδόν την στοματική του κοιλότητα. Είναι επαγγελματίας παίκτης του Γουόου, χώρισε τη δικιά του για το Γουόρλντ'ς Φερστ. Το προηγούμενο το 'χε κερδίσει με το Γκιλντ του και τους ειχαν στείλει υπολογιστές 3 χιλιάδων ευρώ και παίζουν πολλές ώρες επαγγελματικά, μαζεύει υλικά με μποτάκια και πουλάει πράματα στο ίντερνετ και έχει, λέει, ικανοποιητικό σταθερό εισόδημα. Όταν βγήκε ο Ντεθ Νάητ (ο Άρθας νομίζω;) θέλανε να τον ρίξουν πρώτη φορά και να κάνουν το Γουρολντς Φερστ και το χασαν για λίγα δευτερόλεπτα και για αυτό η οθόνη του έφαγε μπουνιά, γιατί είχε χωρίσει και την τριχρονη σχέση του για αυτό το λόγο, αλλά δεν τα καταφέρανε. Σταμάτησε το Γουόου για ένα μήνα. Ήταν σχεδόν τραγική ιστορία, για μια ταινία σαν το Notebook του μέλλοντος.
Έχει δορυφορική σύνδεση σπίτι και μπορεί να κατεβάσει μερικά γκίγκα το δευτερόλεπτο και τρέχει τουλάχιστον 3 ίνστανσς του Γουόου ταυτόχρονα και παίζει με μονοψήφιο latency. Εντυπωσιάστηκα.

Θυμάμαι πώς ήταν πριν μερικές μέρες. Το πρώτο "Ι" στο Σίτισης έλειπε, φαίνεται να γέρνει λίγο.  Το πήρανε από το Υπηρεσίας βεβαια, για να μην προκαλει τα δημόσια ήθη. (!)

Θυμάμαι (ΙΙ) στον Αυλώνα πριν 158 μέρες (-5.2).
Κι εδώ μυστικός δείπνος, αλλά νιου έητζ πράματα.

Ο ευγενικός "ρίχνει" έναν νέο για να γελάσουμε.
Φυσικά στημένο.

-162

Οκ, γραφείο, τυπικά πράματα.
Έξοδος.
Συμβαίνει τώρα.
Ξυρισμένος στην κεφαλή (μάλλον νέος μάγειρας; δεν ξέρω) 320άρης σε βδομάδα αγάπης, στο διπλανό αριστερά μου πισί - λάηκ, ΤΩΡΑ- εξαιρετικά αφοσιωμένος στην οθόνη ενώ μιλάει στο τηλέφωνο γιατί έχει στήσει φίλους του στο γκλόρια για καφέ, που στο τρίτο τηλέφωνο τους λέει "ε, ελάτε απο δω λίγο και φεύγουμε".
Κλέβω ένα βλέμμα. Παίζει μανιασμένα ονλάην πόκερ και όσο το παιχνίδι φουντώνει, αρχίζει και πετάει ρίμες. Στην οθόνη.
Κλέβω μερικές φράσεις.
(Σηκώνει-δεξί-χέρι-από-το-ποντίκι-και-κόβει-τον-αέρα-μπροστά-του-σε-φάση-γιο-παλάμη-κοιτάει-πληκτρολόγιο [από δω: θέση γιο])
(Επιστρέφει το χέρι στο ποντίκι για να πάρει αρχική θέση)
(αρχική θέση) Παίζει, παίζει, παίζει
(θέση γιο) Έλα να τα πούμε!
(αρχική θέση) παίζει, παίζει, παίζει
(θέση γιο) Να μετρηθούμε!
(έρχεται κύπριος φαν του, τον επευφημεί πάνω από το κεφάλι μου)
(αρχική θέση) "Μόνο ρέηζ θέλει ρεεεε. Έχασα ήδη 50 ευρώ, αλλά τα πήρα πίσω, (κωλοχτυπιέται) θα τους γαμήσω τη μάνα, θα τους τα πάρω όλα (ξανακωλοχτυπιέται)"
(θέση γιο) Ουίσκυ σκέτο
(αρχική θέση) παίζει, παίζει, παίζει
(θέση γιο) Μες στα σχολεία.
(και ξανά)
Έλα να τα πούμε!
Να μετρηθούμε!

Καφές, κοντσίνα, τζάκι, κέντημα και φαϊ στου παππού.
Εννοείται πως παν ιντέντεντ.

-161

Τσηπαναγίας σήμερα

/οι σημειώσεις είναι δυσανάγνωστες, το παραδέχομαι/

κάτι λέω για έναν new patrino και έναν new νησιώτη
ότι λέει κάτι για όσους "δεν έχουνε στον ήλιο μποίρα"

O αύδμ/νέος υπεύθυνος καψημί μας προειδοποιεί ότι δεν θέλει σήμερα στην αργία νωχελικότητα και ζαμανφουτισμό και θα ρίξει εικοσάρες και θα βλέπει ο κόσμος τη Λάρνακα όχι με το καλαμάκι, με το μακαρόνι το Νο 6/

"Να σου πω κι εσένα, οι Ναζί δεν ντύνονταν πολύ ωραία;"

Σκοπιά 18η
[Ησυχία]
/Σπάει
"Να σου πω κάτι;"
Βεβαίως, λέω στον Γένι και αρχίζουμε την τρίτη σκοπιά μαζί, που πάει κάθε φορά και καλύτερα.
Με έχεις παρατηρήσει ποτέ να τρώω;
Σκέφτομαι και απαντώ πως όχι. Φαίνεται να Τον ικανοποιεί.
Σήμερα ας πούμε. Πρώτα έκοψα τη μπριζόλα σε μικρά-μικρά κομματάκια και μετά αρχίζω και τρώω. Ναι, σήμερα είχαμε μπριζόλα, επειδή ήταν αργία και γιόρταζε η παναγιά και φάγαμε μπριζόλα με πατάτες τηγανιτές για να γιορτάσουμε μαζί της. Επίσης άνοιξα την εκκλησχιά για να ανάψει κεράκι όποιος ήθελε.
Όταν βρίσκομαι σπίτι μου, το κάνει η μάνα μου αυτό για μένα. Μου κόβει τη μπριζόλα και μετά τρώω. Ακόμα κι αυτό, αν μπορώ να μην το κάνω, δεν το κάνω. Εδώ μέσα όμως, το κάνω εγώ για τον εαυτό μου.
Ήταν ένας αναρχικός τρόπος για να ξεκινήσει συζήτηση για τους ανεγκέφαλους εδώ μέσα που επιμένουν να μην μαζεύουν το σκουπιδάκι τους δίπλα από τον κάδο που το πέταξαν για να μην ανοίξουν το καπάκι, που επιμένουν να απλώνουν το σκατό τους στην τούρκικη τουαλέτα αφήνοντας το γενετικό τους αποτύπωμα και που αρνούνται να καθαρίσουν και στο "όλοι μαζί".

Δεν χρειάζεται αρκετή συζήτηση στον εδώ χώρο. Όσοι αγανακτούν, αγανακτούν και ξέρουν.

Από τις άλλες ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις της μέρας ήταν:
Στο στρατό είναι από τις λίγες φορές που έχεις συμφέρον από τη συμφορά των άλλων. Θες να γίνουν ατυχήματα, για να μην φοράς κράνος, να λιποθυμήσει κόσμος, για να μη φοράς χιτώνια, να εκπυρσοκτροτήσει όπλο για να μην κουβαλάς πυρομαχικά, τέτοια. Θες να βγαίνουν/βγάζεις άλλους αναφερόμενους για να τους παίρνεις τις εξόδους.

Ποπο έχουμε άλλη μια ώρα;
Τι μακάβριο να θες να περάσει η ζωή σου γρήγορα..

Τελικά ο στρατός έχει εμμονή με τα λουκέτα. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο μου τη δίνει. Το σύστημα ασφαλείας του ελληνικού στρατού είναι το λουκέτο. Πότε θα βάλει λουκέτο;
Μικρός γινόμουνα φασινέητεντ με τα κλειδιά των άλλων και πόσο πολλά ήταν.

Το καλό με το να είσαι φαντάρος είναι ότι δεν πληρώνεις εισιτήρια. Ήμουν με τη γκόμενα θεσσαλονίκη, και ευτυχώς που είχα μάρτυρα για αυτό, και μου γίνεται έλεγχος.
Δώσμου την ταυτότητά σου, μου λέει.
Τι τη θες; απαντάω (και κουνάει το κεφάλι)
Να σου κόψω πρόστιμο, μου λέει.
Δεν μπορείς, της λέω.
Γιατί; μου λέει.
Γιατί είμαι στρατιώτης, της απαντάω.
Έχεις την ταυτότητά σου;
Γιατί, δεν με πιστεύεις; της λέω (όλο χαριτωμενιά)
Όχι, απλά έτσι πρέπει.
Γουόντερφουλ σκετσάκι!

Επίσης, παρατηρεί ότι το όπλο μας είναι σαν τρομπόνι.

Φάκιν μότο οφ δε ντέη

Φάκιν χιουμίντιτι

Φάκιν μίρακολ Ι

Φάκιν μίρακολ 2 - όχι στάσου. Ζέστη μόνο, μόνο ζέστη.

-160

7η εργάσιμη στο γραφείο, πρώτη μόνος. Ησυχία, κούλνες και λοιπά. Το μεσημέρι βγήκα έξοδο και ανανέωσα το βλογ. Κατέβασα και κάμποση μουσική, από μια ιδέα που μου 'δωσε ο hey panos για κάποιους Causa Sui που πολύ ωραία ατμόσφαιρα μας φτιάξανε μια νύχτα στην εξέδρα. Ωραίο για τίτλο αυτό, θα το κρατήσω μιλώντας για την εξέδρα σε επόμενη καταχώρηση.

Όταν επέστρεψα από την έξοδο, ήμουν πάλι στο συνηθισμένο χαμηλωμένο μουντ.
Έχουν αρχίσει τελευταία -κι έγινε και σήμερα- να με ρωτάνε "πού πήγε η παλιά μου διάθεση" και με ευκολία βρίσκω διεξόδους από την ερώτηση και από τα διάφορα προβλήματα, ρίχνοντάς τα στην κούραση. Μπορεί και να ισχύει.
Η πλάτη και η μέση αρχίζουν και νιώθουν την ορθοστασία, τα πόδια μου το ίδιο, το μυαλό μου ας μην το συζητήσουμε. Ίδια κατάσταση, ίδια πράματα, ίδια καλτίλα στα στελέχη (ευτυχώς αλλάζουν και θα 'χουμε νέα πράματα να κορϊδεύουμε), ίδια ανοησία σε μερικούς φαντάρους σε καίρια σημεία (που βάσει κάποιας συνάρτησης με άξονες το χρόνο, την δική μου υπομονή και τη δική τους λελέτζα παράγει μια ανιούσα καμπύλη) - αλλά ας μην είμαστε αχάριστοι, υπάρχουν και τα θετικά, μιας και με θαυμαστό τρόπο αρχίζει και δημιουργείται η -κάθε άλλο παρά σιωπηλή- συνωμοσία μιας -όχι και τόσο μικρής- μη μουσικής παρέας ετερόκλητων ευφυών ανθρώπων που θέλουν να αντισταθούν και να μοιραστούν πέντε (και περισσότερες) κουβέντες σε μερικές στιγμές αργού χρόνου κάνοντάς τον λιγότερο βαρετό/επώδυνο - στιγμές, λέω, που σε λίγους μήνες από τώρα, σκορπισμένοι, θα αναπολούν για την ξεγνοιασιά τους.

Το σίγουρο είναι ότι πλέον δεν έχω όρεξη για κιθάρα, δεν παίζω, ανησυχώ που δεν παίζω, πεθυμώ την μουσική, πεθυμώ το να τραγουδήσω, μαζεύω πνοή και θέλω να την βγάλω, δεν ξέρω πού. Είναι και το άθροισμα των ανθρώπων που έχουν διαφορετικό μέσο έκφρασης και μπαίνει το δίλημμα, να περάσεις μερικές στιγμές με ανθρώπους με λίγη μουσική-χαλί αλλά με χαλαρή αίσθηση συντροφικότητας και ανταλλαγής απόψεων ή μόνος με ένα όργανο συζητώντας πάλι με τον εαυτό σου; Έχεις να του πεις κάτι άλλο; Καταλήγεις κάπου; Βαρέθηκες την ίδια φωνή;
Βαρέθηκα την ίδια αντήχηση.

Μικρή ομορφιά στο γραφείο αύδμ Ι

Μικρή ομορφιά στο γραφείο αύδμ ΙΙ

-159

Ώρα 6η πρωινή.
Σύμφωνα με τις οδηγίες των παλιών, εγερτήριο στις 6.
Σόρι Κ-Ρ, αν γίνομαι κουρεοκεντρικός, αλλά ελπίζω να με καταλάβεις.
Στο πόδι ο δικός σου από τις παρά δέκα. Και πέντε όρθιος ο τελευταίος παλιός, που υποτίθεται ήταν η πρώτη μέρα που θα τέντωναν τα πράματα, μετά την ηλίθια προχθεσινή συζήτηση. Φυσικά μιλάμε για κυανά ανδρικά μόρια που λέει και η σειρά τους στη Γκατζολία, ο χρηστάκης.
Μέχρι να τελειώσει η φρουρά τους, ως εξοδούχος, έχω κάνει ένα σκούπισμα και έχω πετάξει τις σκόνες από το φαράσι. Δεν ασχολήθηκα μόνο με το κρεβάτι του κουρέα που είχε πλουμιστά απλωμένο σεντόνι πάνω του, κουνουπιέρα ένα με το πάτωμα και πράματα πάνω (μιας και σύμφωνα με ρητές εντολές του δεν τα πειράζει κανείς). Αυτοί επιστρέφανε κι εγώ έτρεχα να πάω πρώτη μέρα στο γραφείο με τα τοψίκρετ γιατί ο DallaRice, ο αξιωματικός γραφείου, θα ερχόταν σήμερα πρώτη μέρα μετά από άδεια κι εγώ θα αναλάμβανα επίσημα.
Πάω να φύγω κι ακούω τον κουρέα να αρχίζει και καλά ευγενικά "σκουπίσατε;". Ναι, λέω, εγώ, επειδή βιάζομαι, μόνο κάτω από το κρεβάτι σου δεν έκανα, βιάζομαι, πρέπει να πάω πάνω. "Τώρα αυτό το λες σκούπισμα; Έλα να δεις κάτω από το κρεβάτι κι εδώ τη γωνία και έλα ξαναπάρε τη σκούπα και έλα εδώ και στομπούτσομου αν έχεις να φύγεις..." τα υπόλοιπα δεν τα άκουσα γιατί έφευγα. Κάτι μάσαγε σχετικά με το δεν γίνονται έτσι τα πράματα και το παιδί που δεν έχει μείνει ποτέ μόνο του επέμενε να λέει ότι δεν ξέρω από σκούπισμα.
Επειδή η ανθρώπινη άγνοια και οι εκλάμψεις ανοησίας (οι δικές μου πρώτες) κερδίζουν την έντονη προσοχή μου κι επειδή, μην μπορώντας να ξεχάσω τις δικές μου, δεν ξεχνώ και των άλλων, φέρνω κατευθείαν στο νου τις πρώτες μέρες στην εμά που μου αναθέτουν σφουγγάρισμα στο θάλαμο επειδή σκούπισμα είχε προλάβει υποτίθεται ο κουρέας να κάνει (ως κατά τη γνώμη του πιο εύκολο) και έβγαζα από τα κρεβάτια μπάλες σκόνης και εν τέλει και σκούπισα από την αρχή και σφουγγάρισα και όλοι του κάνανε πλάκα ότι δεν ξέρει να σκουπίζει και ότι μας δουλεύει.
Ναι, το θυμήθηκα αυτό και ωστόσο συγκρατήθηκα και έφυγα. Δεν σχολίασα τίποτα γιατί θα ήταν κρίμα. Ένα κλισέ ξέσπασμα για το πώς οι ηλίθιοι είναι ανίκητοι κέρδισε την συμπαράσταση 17 λάηξ στο φέησμπουκ.

Η μέρα στο γραφείο ήταν ήσυχη. Μερικά πέρα δώθε, λίγη ξενάγηση, γνωριμία με τον DallaRice (ωραίο τυπάκι και συνεννοήσιμο).
Κατάφερα να βγω ελεύθερος οπλασκήσεων γιατί το χέρι μου την παρασκευή με πέθανε.
Επίσης νομίζω ότι κατάφερα να πείσω τη διοίκηση του υποχωριού ώστε να προσθέσω τις μέρες που δικαιούμαι ώστε να φύγω με μια νορμάλ για Κύπρο άδεια.

Επίσης! Σήμερον!
Σκοπιά 17η με τον Γλοιωδέστατο. (He said he had a story)
Μια ερώτηση ήταν αρκετή για να πυροδοτήσει έναν μονόλογο που κράτησε σχεδόν ένα δίωρο στη σκοπιά μας.
-Αλήθεια, σε ποια μαγαζιά έχεις παίξει;
"Ααααα, σε διάφορα. Όταν ήμουν 16, 17 χρονών έπαιζα σε μικρές καφετέριες σε ένα νησάκι που κάναμε διακοπές και μετά, τρίτη λυκείου ήθελα να περάσω πληροφορική, αλλά δεν έδινα πολλή σημασίαλ. Πέρασα τελικά στην καβάλα, πήγα γράφτηκα αλλά δεν ασχολήθηκα καθόλου. Δούλευα σε ένα νετ καφέ που είχε τρεις αίθουσες και συνέχεια μίξαρα εκεί μουσική την ίδια στιγμή. Έτσι πήγαινε η μουσική εκεί. Μια μέρα, απόγευμα δεν είχε κόσμο και σκάει μύτη ένας τύπος, κάθεται στη μια αίθουσα, εγώ τις τσέκαρα όλες με κάμερες και είχα επίβλεψη και του ανοίγω το ερκοντίσιον για να 'ναι άνετα και ο τύπος ήταν σε φάση ανοιξες το ερκοντίσιον για μένα; ε, μα ούτως ή άλλως θα το άνοιγα, θα έρθει κόσμος κι αυτός είχε χαρεί και πολύ του άρεσε η μουσική που έπαιζα και με ρωτάει τι είναι και του είπα ότι εγώ μιξάρω εκείνη τη στιγμή και αυτός με κάλεσε να πάρω τα σιντί μου και να παώ να παίξω σε ένα πάρτι στο μετς, στο μπαμπάγιο. Ε, λοιπόν αυτός ο τύπος ήταν ο Τάκης φωτίου από τον ατλαντίς."
Είχε κρατήσει το όνομα για το τέλος, μάλλον για εντυπωσιασμό, αλλά εγώ δεν τον ήξερα και μάλλον απογοητεύτηκε. Ή μάλλον όχι τόσο γιατί συνέχισε.
"Ε, πήγα κι εκεί είχε πολύ κόσμο και γνωστούς και τέτοια και ήταν εκεί και, μάντεψε, ο Αναστάσης Παππάς από το Τζερόνιμο Γκρούβι, τον ξέρεις αυτόν;"
Πάλι όχι είπα αλλά ένιωσα υποχρεωμένος να του πω ότι έστω ήξερα τον Γκρούβι, αλλά δικαιολογήθηκα ότι μεγάλωσα σε χωριό και δεν είχαμε κάποιο ιδιαίτερο γκρούβ εκεί για να μην νιώσει άσχημα.
"Έπαιξα μια, δυο φορές εκεί και τελικά με κρατήσανε για σεζόν και λέω μαλάκα γαμάω, έχω άστρο τελικά. Μετά παίζω στο μπαρούζ στο γκάζι, καλλιτέχνες φουλ από εξωτερικό εκεί, φουλ συνεργασίες, καλεσμένοι, έπαιζα με το όνομα ντιτζέη πικέη χαχαχαχα που το κανα γκραφιτι απο μικρος στους τοιχους, που εκανα γκραφιτι και τετοια. Όλα σου λέω μετά, ίμπιζες, μαλακίες, ερχόταν κόσμος, ντιτζέη απ' έξω κι εγώ ακουγα, παρατηρούσα, έμαθα τα μυστικά, τα κόλπα από τους καλύτερους. Ε, μετά πήρα δυο σταεντλερ πικάπ και το κουλ έντιτ προ και άρχισα να μιξάρω και να παίζω και με βινύλια, πήρα ηχεία, μετά συνθ, μετά το κιουμπέηζ, κι έκανα στούντιο και έκοβα λούπες. Με την Καβάλα δεν ασχολήθηκα, αλλά τη μουσική την πίστεψα, Μετά ασχολήθηκα και έμαθα τα πάντα από νότες, μαλακίες, συγχορδίες, μελωδίες, τα πάντα. 'Αρχισα να παίζω σε ένα ιντερνετικό σταθμό, μάνγκο ρέηντιο το λένε, φουλ προβολή εκεί και βίντεο και ήχος. Μετά παίζω στο Λαρουζ, στου ψυρρή, έκανα συνεργασίες με νίβο, ισορροπιστή, τέτοια. Κλείνει όμως μετά το μαγαζί. Γαμώ... σκέφτομαι μέχρι να πάω πίσω στο μπαμπαγιο και τελικά με προτείνουν να πάω στο βέγκα στου ψυρρή. Αλλά πάω και σου λέω δεν μου βγαίνει καθόλου"
Πλάκα μου κάνεις, λέω. Δεν πίστευα ότι θα έλεγε κάτι κακό. Με επιβεβαίωσε γρήγορα με τη συνέχεια του σαξές στόρι.
"Δεν μου 'βγαινε καθόλου, σου λέω κακές κριτικές και να μην ξέρουμε τι φταίει. Τελικά μου φέρνουν άλλον ένα να παίζουμε μαζί, μια ο ένας μια ο άλλος, ξενερώνω στην αρχή, αλλά ο τύπος ήταν γαμάτος, έπαιζε καλά και είχε τρελή αφασία, παίζαμε σιντί το σιντί σου λέω. Μου φτιαχνε το κέφι. Ε, ήρθαν οι καλές κριτικές άκουγα το όνομά μου στο ραδιόφωνο σε διαφημίσεις, κωλοχτυπιόμουν σου λέω. Ιβέντς εκεί, κακό. Λιλ Τζον, Γερμανού, Μουρατίδης, όλο τον ντιτζέηινγκ κόσμο της πενηκονταετίας γνώρισα. Κλείνει μετά το βέγκα.Κάθεται κάποια στιγμή ιβέντ στο ντάμπλιγιου κάθε τετάρτη απ'το σταθμό. Κούραση. Από κει στο βίλα μερσέντες που κάνω συνεργασίες με τον γκύφτεντ. Τον ξέρεις; (Όχι) Μπασκετμπολίστας, ήρθε στην ελλάδα, έσπασε το συμβόλαιο, πήρε μικρόφωνο και άρχισε τα γιο. Έβγαλε λεφτά, έκανε σόου. Συνεργάστηκα μ αυτόν. Πάω μετά στο ρεμέτζο στου ψυρρή. Τελειώνω εκεί σεζό και πάω στο καλοκαιρινό που ήταν πού;;... Στη Μύκονο...  Ε, οπότε πήγα κι εκεί. Άστα σου λέω, λεφτά, νύχτα, μεγάλη ζωή, ναρκωτικά, κόκες, τα πάντα, τα ζησα όλα, δεν άφησα κάτι, άπειρες γνωριμίες, τι να σου λέω, ο λάτσης έπινε ποτάκι εκεί γύρω. Κάπου εκεί καβατζώθηκα επίσημα, όποια πόρτα και να χτυπήσω θα βρω δουλειά. Η μόνη μαλακία ρε φίλε με τόσες γνωριμίες ήταν ότι δεν πρόλαβα να κόψω την Κύπρο, εχεχεχεχεχεχε. Τεσπα, εκεί συνεργάστηκα με βέγκας και τέτοια. Πολλούς μάνατζερς. Φουλ νύχτα. Από εξωτερικό κόσμος, τέτοια. Στην Αθήνα μετά, στο χειμερινό δεν τράβηκε. Το πάνε στο Καλούα, το πήγαν στη Συγγρού, το κάνανε στέητζ για επώνυμους, μποφίλιου και τέτοια, φουλ, δεν έπιασε. Μετά το πήρε ένας τυπάς και το 'κανε σκυλάδικο. Κονσομασιόν, τέτοια. Μετά δούλεψα σε σχετικά μικρά μαγαζάκια. Μετά δούλεψα στο σίσα στον πειραιά. Πέφτω, σπάω το ποδάρι μου, με μηχανάκι. Δυο μήνες παρά πέντε μέρες εκτός από μαγαζιά. Μετά την ανάρρωση πάω Κύθνο να παίξω σε ένα γάμο. Τους λέω, εγώ γύφτικα, λαϊκά παραδοσικά δεν τα ξέρω, δεν μπορώ να τα παίξω, μου λένε δεν πειράζει θα έχουμε μπάντα, έλα, κουλτούρα θα παίξεις άντε κανα χατζηγιάννη, 4 κατοστάρικα και διαμονή, λέω πάω. Έτσι γνώρισα την κοπέλα μου. Μπαίνω σε ένα μαγαζί που πίναν καφέ κάτι φίλοι μου μια μέρα πριν φύγω και λέω ποια θέλει να έρθει μαζί μου ένα τριήμερο στην κύθνο; Εγώ, πετάγεται η δικιά μου. Δεν την ήξερα τότε. Ωραία λέω, τάδε ώρα αύριο φεύγουμε. Το βράδυ βγαίνω, γίνομαι λιώμα, πάω σε ένα αφτερ στο σύνταγμα και την πετυχαίνω κι αυτήν εκεί, επίσης λιώμα και λέω θα ξυπνήσεις αύριο; ναι μου λέει. Την επόμενη μέρα το πρωί, εγώ ξυπνάω, την παίρνω τηλέφωνο, δεν το σηκώνει, ετοιμάζομαι να πάω προς ραφήνα, τότε με παίρνει αυτή και της λέω τι γινεται; μου λέει δεν θα πάμε; οκ, έρχομαι να σε πάρω, της είπα και δεν ήξερα καν που μένει, κάπου στην ηλιούπολη μου είπε. Το προλάβαμε τελικά, πήγαμε κύθνο, φτάνουμε εκεί και περιμέναμε να 'ρθουμε να μας πάρουν από τη χώρα γιατί εκεί που θα μέναμε ήταν μακριά από το λιμάνι. Έρχεται τελικά ένα ταξί που το στείλανε αλλά είχε τρία άτομα μέσα και μια θέση κενή άρα έκατσε αναγκαστικά στα πόδια μου. Ε, πήγαμε στο ξενοδοχείο, βολευτήκαμε, άνοιξα εγω το λαπτοπ για μουσική, μπήκα να κάνω μπάνιο, βγήκα, δεν ήταν εκεί, την παίρνω τηλέφωνο το σηκώνει αμέσως, ανεβαινει αμέσως, είχε πάει για ψώνια αλλά ήταν κάπου εκεί κοντά. Πάμε το βράδυ στο γάμο, αρχίζω εγώ να παίζω για τρία τέταρτα, σταματάω μετά για να παίξει η μπάντα τα βλάχικα και τσιμπάω ένα κρασάκι και πάμε με την κοπελιά βόλτα. Βόλτα στην παραλία, κρασάκι, κουβεντούλα, κάνει ψυχρούλα, της δίνω το φούτερ, ξέρεις εγώ ιππότης και τέτοια, ε, δίνουμε ένα φιλάκι και καταλαβαίνεις, δεν προχωρήσαμε, γυρίσαμε χεράκι χεράκι στο γάμο, συνέχισα το πρόγραμμα και μετά φύγαμε, πήγαμε σε ένα κλαμπάκι που έπαιζε ντιτζέη ένας φίλος, γίναμε κώλος από τα ποτά και μετά γυρίσαμε στο ξενοδοχείο και καταλαβαίνεις τι έγινε το βράδυ..
Το πρωί, τα γνωστά, καφέ, μπύρα, φαγάκι και πίσω στο ξενοδοχείο, έξοδος, ποτάκι και το βράδυ τα ίδια στο ξενοδοχείο και την άλλη μέρα γυρίσαμε και από τότε είμαστε μαζί και μου το λέγανε οι φίλοι μου από εκείνη την παρέα, το είχαν σίγουρο εγώ δεν είχα πάει με τέτοιο σκοπό, ε, έτσι έγινε"

Το καλύτερο όμως μου το κράταγε νομίζω για το τέλος. Περιμένουμε την τελευταία αλλαγή και αρχίζει να τραγουδάει κάτι ακατάληπτα. Του ζητάω να το επαναλάβει και μου εξηγεί ότι τραγουδάει το επαντρεύανε ένα γέρο, ένα με παραδοσιακές αθυροστομίες (πουδενείναιναεπαναλάβω :P). Όταν τον ρωτάω τι είναι, μου λέει για εκείνο το δίσκο που έχει βγάλει με κάτι τέτοιες μαλακίες εκείνη η αδερφή της Άντζυ Σαμίου, η Δόμνα Σαμίου.

Το πρωί, ενώ περιμένουμε για τη φρουρά, κάποιος παρατηρεί ότι
Σκεφτείτε ρε μαλάκες. Αν οι Θάντερκατς γυριζόταν σε ταινία, δεν θα 'πρεπε να παίξει τον Πάνθρο ο Μητροπάνος;

{Om}

-158

"Βαρείτε!" μας αποχαιρετά ο Ντενης καθώς τον αφήναμε στα Μακντόναλντς με τον Άσχημο Πόντιο και φεύγουμε με τον Κ-Ρ για το Aquarium στη μαρίνα, για άλλη μια φορά.

"Τελικά, όλοι οι Κύπριοι βάφουν τα μαλλιά τους" παρατηρεί ο Κ-Ρ ενώ περπατάμε κι εγώ προσπαθώ να θυμηθώ λεπτομέρειες για το πώς εκτυλίχθηκε η συνάντηση με τον Ντένη γιατί αυτός ο άνθρωπος την καρδιά μου ανοίγει.

Καταλήγαμε στα μακντόναλντς μετά από πολύωρο καφέ με τον Κ-Ρ  για να φάμε μια βρωμιά και έτσι όπως βγαίνουμε με το φαϊ προτείνω να καθίσουμε δίπλα στον Άσχημο Πόντιο και τον Ντένη που ήδη τρώγανε εκεί. Ο Ντένης αναφέρρται και παλιότερα, στα χρονικά του Αυλώνα, ο επτανήσιος με τα δυο ονόματα και δυο επίθετα, με τη χρυσή καρδιά και το συνηθισμένο πρώτο όνομα, που επειδή όμως υπάρχουν πολλού Διονύσηδες στην οικογένεια, τον φωνάζουνε Ντένη και στην εμά κάνει τον κηπουρό.

Για λίγα λεπτά μου έκανε ερωτήσεις για το κάμπινγκ, το ελεύθερο και το οργανωμένο, για αρχάριους, και μετά άρχισε ενθουσιασμένος να μιλάει. 

"Ε, το ελεύθερο δεν είναι για κοριτσάκια. Θέλω να πάω και κοπέλα εκεί. Εμένα, σκασίλα μου, είμαι αγοράκι, ζαμαν φου, μένω και άπλυτος, αλλά το κορίτσι δεν είναι το ίδιο. Άρα, οργανωμένο καλύτερα. Για πες μου για νησί. Πες μου κανά καλό νησί.."

Ε, ξέρω γω; λέω. Δονούσα; (Τι είναι αυτό;)  Ηρακλειά; (Τι;) Θες Εύβοια; Κουφονήσια;

"Α, αυτό μου αρέσει. Πολύ μου αρέσει. Σ' αυτό θα πάμε. Είναι ακριβά τα εισιτήρια;"

Δεν θες να ακούσεις κανά άλλο μέρος; Και το Αγκίστρι υπάρχει.

"Όχι, αυτό μου άρεσε"

Τα Κουφονήσια;

"Ναι"

Σ' άρεσε το όνομα;

"Ναι (χαμογελάει πλατιά και ανακατεύει το καλαμάκι της κοκακόλας του). Και κάθε πότε φεύγει καράβι."

Ε, δεν ξέρω, θα πρέπει να τα ψάξεις όλα αυτά σε κανά ίντερνετ. Όλα μπορείς να τα βρεις.

"Α, τέλεια, πριν πάρουμε απόψε το λεωφορείο. Θα πάω, σε ένα μισαωράκι θα τα 'χω βρει όλα. Είμαι γρήγορος εγώ, σίφουνας. Τέλεια θα είναι. Ψήθηκα. Ψήθηκα πολύ ε; Φουυυυυ. Πρέπει να την ρωτήσω κιόλας όμως ε; Θα πάρω τηλέφωνο σήμερα τη Διονυσία."

Εκείνη τη στιγμή σηκώνω το κεφάλι από το κινητό γιατί έγραφα μήνυμα για να τον δω πίσω από ένα ζευγάρι μαύρα γυαλιά που ούτε κατάλαβα πότε έβαλε.

-Διονυσία τη λένε την κοπέλα;!

"Ναι"

-Αχαχαχαχαχα, Διονύση, τέλειο!

(χτυπάει το τηλέφωνό του και αρχίζει με τραγουδιστή φωνή να συζητάει με έναν πατριώτη του συμφαντάρο στην 355 μάλλον)

"Έξω είμαι;! Στο λόγο σου;! Κι εγώ;! Στο λόγο μου;! Στα μακντόναλντς, ναι! Θα βρεθούμε; Ωραία!"

(κλείνει)

"Τέλεια, παιδιά, ψήθηκα. Ναι, θα πάω στο ίντερνετ και θα τα βρω όλα. Φεύγετε; Πού πάτε τώρα; Σε κωλόμπαρο; Πάμε στη Νάντια; χαχαχα. Α, τη ρουφιάνα, πήγα χτες. Την κέρασα ένα ποτό΄και μου τριβόταν, ήθελε να μου φάει τα λεφτά η ρουφιάνα. Μου λεγε να πάμε πάνω. Της λέω δεν θέλω, να μου λέει πάαααμε χάνεις ευκαιρία-πού θα ξαναβρείς τέτοια κοπέλα; Βρίσκω όσες θέλω στη Ζάκυνθο. Ψήθηκα πάντως, να την πάρω τηλέφωνο τη Διονυσία τώρα; Κι αν μου πει όχι; Αν φάω χυλόπιτα; Δεν πειράζει, τότε δεν πάω. 300 ευρώ θα μου φτάσουν λές; Μάλλον ναι ε;

Άντε, αφού φεύγετε, θα τα πούμε μετά. Αν χρειαστείτε τίποτα, πάρτε μετά τηλέφωνο, θα 'μαστε πολλοί αν χρειαστείτε παρέα για ξύλο, θα πίνουμε κανά ουζάκι. Καλά να περάσετε.

Βαρείτε!"

----------------------------------------------

Ζωγραφική στον καφέ.

Μαρίνα

Το μαντιλάκι από το αεροπλάνο της πρώτης άδειας.

Hey panos - μια φωτο για το φόντο

Hey panos - μια φωτο για το φόντο ΙΙ

Κ-Ρ - Μια φωτο για το φόντο ΙΙΙ

Μια φωτο για το φόντο

Παιδάκι σε φουσκωτή μπάλα και μπλουμ σε πισίνα = του ματς φαν

Παιδάκι σε φουσκωτή μπάλα και μπλουμ σε πισίνα = του ματς φαν  ΙΙ

Ειλικρινής διαφήμιση "πάρε κοκακόλα" στο μπακάλικο που σταματάμε για την κλασική ιεροτελεστία του παγωτού, που γλυκαίνει την πίκρα της επιστροφής στο λεωφορείο και κατά συνέπεια στην εμά.

-157

Σκοπιά 16η

Με τον μικρό πατρινό πυγμάχο. Είναι ξυρισμένος "σαν ηλίθιος, παλιοχαρακτήρας, ρέηντζερ" αλλά τον πιάνει η καρδιά του όταν θυμάται το μικρό πιτ μπουλ του που του λείπει πολύ γιατί όταν προπονείται στην αυλή μπερδεύεται στα πόδια του.

Με τον Κ-Ρ συζητάμε για σειρές, για το εξ φάκτορ και για τον καταπληκτικό ασπρομάλλη αύδμ που φοράει λευκά πράντα γυαλιά ηλίου, για να πηγαίνουν με τα μαλλιά του. Όταν κινδυνεύει να τα πατήσει κάποιος φάκελος σε ένα γραφείο, λέει "σιγά τα πράντα" και" σιγά τα πράντα". Έχει ένα δίσκο 3 τέρα με ταινίες και σειρές και παρόλο που η αίθουσα ίντερνετ είναι κλειστή για τους υπόδουλους του χωριού, αυτός μπαίνει για να κατεβάσει απντέητς των σειρών που παρακολουθεί, κρίνοντας από τις πίπες που βλέπει, μάλλον καμιά μαλακία πάλι.

Ταυτόχρονα, βοηθός του είναι ο όρθιος-πατάτας που κυκλοφορεί στο χωριό με αμάνικο μπλουζάκι για να φλασάρει τη μεγάλη κοιλιά του αλλά και το ολοκαίνουριο τατού του, που φήμες λένε ότι ζωντανεύει όταν χορεύει ροκ εν ροκ και καρεκλάδικα στο εστιατόριο όταν μόνο ο Κ-Ρ βρίσκεται μέσα - ένα μικρό χαριτωμένο θέαμα, για τα μάτια του μόνο.

Σήμερα έμεινα μέσα με τους νέους για να καλύψω τον Sam.
To πρωί μας μάζεψαν οι πρω-ζουλού (="πρώιμα σειρά επαναπατρισμού" για την ακρίβεια εδώ και ένα μήνα, μαθαίνω) για να ανακοινώσουν στη σειρά μας και στους καινούριους που ήρθανε ότι "η ίλη έπεσε" και ότι ντροπή μας και ότι αυτοί φταίνε που μας αφήσανε χαλαρούς και "αυτοί τα ακούνε" και πρέπει να συνέλθουμε και για καλό μας τα λένε.
Το Σάββατο πρωί ήταν βαρύ. Ο λόνγκτζον είχε φορέσει τα ρούχα του παλιού και οι παλάμες του χάιδευαν εναλλάξ τους αγκώνες του και ο κουρέας, τόπλες δίπλα στο εκκλησάκι κάπνιζε όσο πιο κουλ μπορούσε. Μόλις πρόπερσι το άθροισμα της ηλικίας τους ξεπέρασε τα χρόνια του jesus, που σε χρόνια μιας μούντζας, που κρατήθηκα και ΔΕΝ έδωκα, μόνος μου εύκολα πιάνω. Ο μικρός αύδμ, καθόταν χάμω, στο πεζούλι, καπνίζοντας σκυφτός με σοβαρό βλέμμα, γιατί μας τα λέγανε σοβαρά. Και καλά τα ακούω κι εγώ, αλλά είναι σαν να τα λέω κι εγώ, γιατί δίκιο έχουν και πολύ αέρα πήρατε. Πού και πού πεταγόταν με το "εγώ όταν ήρθα" και κάτι τέτοια μπαμπαλαιολιθικά.
΄
Ευτυχώς δεν αργήσαμε να πάμε στη σκοπιά της ΑΩ! όπου ήρθε ο γιατρός και άραξε και είπαμε όλοι μαζί πόσο για το μπούτσο μπορεί να γίνει ο στρατός και τα γνωστά περί θεάτρου παραλόγου και ηλίθιας νοοτροπίας, ανώριμα παιδάκια και τα σχετικά. Δηλαδή αυτός τα έλεγε κι εγώ κούναγα το κεφάλι.

Στο βραδινό νούμερο γάτες τσίριζαν, μια κουκουβάγια προσγειωνόταν σε ένα στίλο κοντά μου και η φύση γύρω απ'την ΑΩ με πίεζε να την κρατήσω σε μικρά χρωματιστά τετράγωνα.
Ακολουθούν χιλιάρικα λέξεων.

ΑΩ! Σύννεφα

Έξω από την ίλη. Παγκάκι. Ανάσκελα.

Δύει

Φώτα

Τοίχος στην ΑΩ! 

Τοίχος στην ΑΩ! (2)

Τοίχος στην ΑΩ! (3)

Στάση της περιπόλου για υπογραφή στην ΑΩ. Ο κουραμπιές είναι γλυκός. Ο μονόλεπτος ύπνος στο μπερέ γλυκύτερος.

Τοίχος στην ΑΩ! (4)

Τοίχος στην ΑΩ! (5)

Τοίχος στην ΑΩ! (6)

Τοίχος στην ΑΩ! (7)

Μπάζα

Τοίχος στην ΑΩ! (8)

Τοίχος στην ΑΩ! (9)

Τοίχος στην ΑΩ! (10)

Κάτω απ'το ξύλινο τελάρο γράφει με μολυβοσφραγίδες "ΑΛΕΞΙΑ" (DrD)

Τοίχος στην ΑΩ! (11)

Τοίχος στην ΑΩ! (12)

Τοίχος στην ΑΩ! (13) - What μικρός πατρινός πυγμάχος said.

-156

5η μέρα εκπαίδευσης στο γραφείο
πλεόν μπορώ να γίνω κι εγώ ένας αργόσχολος αντικαταστάτης στο δημαρχείο.

Περνάμε λίγο πιο εύκολα τον σκόπελο της πρωινής αναφοράς του χωριού. Μας μίλησε ότι κάποιος κακός κύριος ήθελε να μας κόψει τα δωρεάν εισιτήρια και ότι αυτός θέλει να κόψει τα αφορολόγητα και λίγο κρατηθήκαμε να μην του πούμε ότι κι εμείς θα κόψουμε την Κύπρο αν γίνουν αυτές οι μαλακίες. Μετά μας είπε να κουρευόμαστε σωστά και όχι σαν ηλίθιοι ρέηντζερς και να ζητάμε τα ρέστα μας όλα από το καψημί και ότι κανείς δεν θέλει να διακινδυνεύσει την καριέρα του για να βγάλει λεφτά. Καλά.
"Τρία τέταρτα που ακούμε έναν άνθρωπο να προσπαθεί να αποδείξει ότι είναι πιο ανόητος από την τελευταία φορά που τον ακούσαμε" μου λέει αργότερα στη σκοπιά ο Γεν.
Βήμα -οπλασκήσεις, οκ υποφέρω μ'αυτά, το χέρι μου διαμαρτύρεται αλλά είπα να δοκιμάσω.
Οι μικρές απολαύσεις της ημέρα είναι ότι έχασα την αναφορά και τη φρουρά.
Το πρωί στο γραφείο έγινε πιο ιδιαίτερο όταν πρόσεξα τον γείτονα, κοκκινομάλλη, hey panos. Καμια σχέση, δεν είναι κάγκουρας το παιδί. Τον είχα ξαναπροσέξει και τον είχα κάνει για τον μέσο τζίντζερ.
Γαϊδουράκι - λάθος γράψτε. Έπαιζε Τρύπες το εξπήριά του, του μιλάω και μου απαντάει με μια κουλ φωνή φρομ άουτερ σπέης που νόμιζα ότι είμαι πίσω στα εξάρχεια και μιλάω με φίλους μου στο 4ο ποτό. Τον υιοθετώ άνετα. Κάναμε και παρέα και μαζί με τον Κ-Ρ. Περιμένουμε και τον Λεπού και νομίζω ότι οργανώνεται μια αντίσταση στο χωριό.

Το απόγευμα, ο hey panos βρίσκεται μπροστά στο μέρους βου της συζήτησης για την "επιστήμη της διεθνολογίας" και τους αφήνω να τα πούνε μόνοι τους. Ήταν και ο Γεν. μπροστά με ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις.
Ζητώ να εξαιρεθώ από την αναφορά -λόγω ελαφριάς ψύξης και άπειρου πονοκέφαλου- να κοιμηθώ λίγο πριν το νούμερο και τα καταφέρνω. Βέβαια οι εξοδούχοι επιστρέφουν και μαζί τους ο Γλοιωδέστατος που έρχεται πάνω από το κρεβάτι μου, με ξυπνάει μεθυσμένος, με ρωτάει αν είμαι ο kekmen και όταν λέω, γαμώ το χριστό σας ποιος είναι κοιμάμαι φύγετε, αρχίζει να μουγγρίζει ηδονισμένος και να λέει να μου πιάσει το κωλαράκι ενώ απλώνει τα κουλά του. Έτσι όπως με ξυπνάει, ξυπνάει μαζί μου και όλα τα ένστικτα που αιώνες προσπαθεί μάταια να καταπνίξει ο άνθρωπος ή μάταια να δαμάσει. Θέλω να του δώσω μια μπουνιά στην εμετική του φάτσα. Να του βγάλω τον Γούντι τον Τρυποκάρυδο από τον κώλο και στη θέση του να χώσω το ηλίθιο καπέλο του. Να του δώσω μια κλωτσιά και να γεμίσει το πόδι μου πύον. Να του δώσω να φάει την κακόγουστη μαύρη μπλούζα με τον άνισα μεγάλο λαιμό.

"Έχεις νιώσει την απόλαυση του μίσους και την ασύγκριτη ενέργεια της οργής;" μου λέει από ένα ποίημα ο Γεν. ενώ επιστρέφουμε από τη σκοπιά.

Σκοπιά 15η
Βραδινό νούμερο με τον νέο ταχυδρόμο, τον Γεν. Εξηγούμαι γιατί εν τέλει τον είχα παρεξηγήσει. Ο Γεν. αναφέρεται παλιότερα ότι είχε βαφτιστεί Βρυκόλακας από τους συνθαλαμίτες γιατί τρόμαζαν που κοιμόταν με τα μάτια ανοιχτά και τα είχε όταν ήταν ξύπνιος πιο ανοιχτά. Όταν επέστρεψα από το φυλάκιο, είχε μετατραπεί σε λόκαλ χίροου γιατί μάλλον ανακάλυψαν ότι είναι ενδιαφέρουσα προσωπικότητα.
Συζητήσαμε για αντιήρωες. Μετά για όνειρα. Εγώ του είπα για ταξίδια. Αυτός πιο συγκεκριμένος θέλει ρολόι, να πέσει με αλεξίπτωτο και να πέσει με μια μαλακία από πλαγιά (δεν ξέρω πώς το λένε). Του είπα θα μπορούσε να γίνει Τζεημς Μποντ και να τα συνδυάσει όλα. Μετά είπε κι αυτός για ταξίδια. Δεν θα έλεγε ως πρώτο πράμα τα ταξίδια, επειδή το είπα εγώ. Πάει αποκλειστικά με τους δικούς του ρυθμούς και πιστεύω ότι είναι ευτυχισμένος άνθρωπος έτσι.
Με ρωτάει αν έχω δει την Λεπτή Κόκκινη Γραμμή και του λέω όχι.
Του αρέσουν κι αυτουνού οι Porcupine Tree.
Μερικές γάτες φωνάζουν από μακριά.
Έχει γυρίσει την Ιταλία για γκόμενες και μαθαίνουμε ότι η ιταλική πίτσα είναι πολύ διαφορετική. Έχει μοτοσικλέτα και έχει ταξιδέψει πολύ με αυτήν. Του αρέσει να οδηγεί.

Μετά κοιμόμαστε, χαλαρώνουμε.

Ο Sam χτυπάει αναρρωτική για δόντια και αύριο θα χωθώ, να κάνω το νούμερό του. Τζαστ γκρέητ.

Smooth!

AΩ!

ΑΩ! Δύση

ΑΩ! Δύση 2

ΑΩ! 2

ΑΩ! Λίγο μετά.

Πρωινή ΑΩ! και ο νέοπαρντ ιταλοθρεμμένος κεφαλοννίτης γιατρός έχει κέφια και ποζάρει.