-72

Χαλκίδα/Χτες
Ουράνια τόξα και ομίχλη και ψιλόβροχο να δέρνει απαλά τη θάλασσα δίπλα στο τρένο που ξεφυσάει μια αγανάκτηση, της οποίας ο λόγος σου διαφεύγει, λες και χύθηκε από το αυτί σου καθώς γέρνεις το κεφάλι στο τζάμι. Ήλιος ξεμυτίζει λίγο πριν καληνυχτίσει πίσω από σύννεφα διαφόρων χρωμάτων κι ένας καταγάλανος ουρανός κρυμμένος πίσω τους. Πυλώνες, κεραίες, καλώδια και μερικοί γλάροι συμπληρώνουν το ουράνιο τοπίο.
Αυλώνας/σήμερα πρωί
Έξω καιρός βροχερός, μανιώδες τρέξιμο να προλάβουν όλοι κάτι που κανείς δεν ξέρει τι είναι.
Εσύ ακάθιστος, σκυμμένος στο γραφείο, να γράφεις με φρενήρεις ρυθμούς τελευταία φορά τα επίθετα και ονόματα που έμαθες -τους έμαθες όλους με τα μικρά τους, αλλά για λίγους έμαθες πώς θες να τους φωνάζουν. Ο Σ. σε κοιτάει με απορία και σου λέει λίγη ώρα πριν δεν τον ξαναδείς, μαλάκα είσαι πολύ νηφάλιος. Φόντο η ίδια βροχή στο ανοιχτό παράθυρο, πιο δυνατή στο γρασίδι, λιγότερο δυνατή από τη φωνή του Μέην Μαν Δύο που αντηχεί από μέσα να τελειώνεις επιτέλους ενώ από το ανοιχτό λαπτοπ ο yorke φωνάζει hey man slow down σχεδόν ειρωνικά.
Και να βρέχει, να βρέχει για να σου πει, αν το ακούσεις, ότι σε λίγο θα βραχείς κι εσύ.

Μια ώρα μετά, οι 37 μέρες παράτασης του Αυλώνα, μετά τις 12 μέρες ορκωμοσίας και πάσχα, και τις 23 πρώτες μέρες της βασικής, φτάνουν στο τέλους τους. Στον παράλληλο χωροχρόνο του -72 βρίσκεσαι κάτω από τη βροχή να κουβαλάς παραγεμισμένο λουκάνικο, λάπτοπ, κιθάρα και πολιτικό σάκο, μαζί με τον κρητικό αλλά και τον πιστό μούργο/αζόρ/μπούμπη (κοινώς γνωστό ως Ράμπο) να τριγυρνάς στο εξωτικό στρατόπεδο, αναζητώντας την επόμενη πίστα.
Ίλη, κλιμάκιο, πύλη, μερικά χιλιόμετρα βροχής και μερικά νωτισμένα κόκαλα αργότερα, τρένο και Αθήνα. Για 9 μέρες θα ζεις το παράδοξο όπου θα προσπαθείς να ξεχάσεις πού ήσουν και πού θα πας, ενώ θα προσπαθείς να μην ξεχάσεις κάποιους απ'αυτούς που γνώρισες γιατί θα σου λείπουν ήδη.

-71

Ή θα αραζω ή θα πήζω εδω μεσα, δεν υπαρχει μεση κατασταση. Η οδυσσεια της χαμενης εξαρτησης που ξαναβρηκε το δρομο της επιστροφης. Αυριο, διαγραφεται το νοημα της ζωης αυτης της ιλης, διαγραφονται και τα 42 ατομα της δυναμης της. Κοψαμε λουκετα και ξεχρεωσαμε οπλα, βγηκαμε εξοδο και ειδα πρωτη φορα τη χαλκιδα. Ο ραμπο, πιστος συντροφος, με πηγε ως το τρενο, με περιμενε στην ιλη και τωρα ηρθε εξω απο το θαλαμο. Τελευταια νυχτα εδω, απο αυριο στο Κλιμακι.

-70

Το άλφα και το ωμέγα.
Έχω αναφερθεί στον μεγάλο Πρωκτικό. Το παλικάρι με την καταπληκτική ικανότητα να μιλάει δυνατά και αργά και να συνεννοείται με τους σαρδελάτους στα διοικητήρια. Επιμένει να μπαινοβγαίνει εκεί μέσα να τους κάνει την καλή γραμματέα, να είναι υπερβολικά τυπικός, λεπτολόγος, εκνευριστικά αργός –άρα, συμβατός με τα ανώτερα στελέχη– και να πρήζει και το ντουνιά αναλαμβάνοντας ευθύνες και εργασίες που δεν του αναλογούν. Ατάκες όπως «Παίδες, υπάρχει ρόφημα;», με κρεσεντάκι στη φωνή και δυο κανάτες στα χέρια μέσα στα μαγειρεία εφτά το πρωί, ή «καλά αυτός είναι τελείως γιωτόμπαλο» θα μου μείνουν αξέχαστες. Κλασικός καμμένος με παιχνίδια ρόλων με επιπλέον ρόλο τυλιγμένο άγαρμπα πάνω του, τίγκα στη μεγαλοπρέπεια –παίζει και να νομίζει ότι είναι ό,τι πιο χαρισματικό έχει βγάλει η Χαλκίδα τον τελευταίο αιώνα. Ξέχασα το σημαντικότερο: καραφλίτσα και μουστάκι. Λέει ο κρητικός πρώτη μέρα «ή ρεμπέτης ή πούστης είναι αυτός» κι εγώ το μόνο που ξέρω είναι ότι μου πρότεινε να ακούσω μια γιαπωνέζα να τραγουδάει μπλουζ στα γιαπωνέζικα και είπα να βάλω εκεί το όριο. Με το μακροπερίοδο, υπερεπεξηγηματικό, δυνατό σε ένταση και μονότονο λόγο του, έχει κερδίσει στην καρδιά μου το βραβείο του πιο εκνευριστικού τύπου στο χώρο και ταυτόχρονα του πιο τυπικού και ευγενικού. Τα στελέχη τον λατρεύουν γιατί τον καταλαβαίνουν και τους δίνει να καταλάβουν και επειδή κάνει όλα τους τα χατίρια. Εγώ πάλι από την δεύτερη τρίτη μέρα του λέω να σκάει όταν βρίσκεται στον ίδιο χώρο μαζί μου γιατί νομίζω ότι το κεφάλι μου θα εκραγεί. Είναι το αντίθετο του πρΑκτικού. Είναι πρΩκτικός.
Έρχεται σήμερα και μου λέει «μάντεψε, ενώ εσείς θα πάτε στο ανεξάρτητο κλιμάκιο για ένα μήνα –εφεξής Κλιμάκιο– τι θα κάνω εγώ». Παίζω το ρόλο που μου έγραψε και τον ρωτάω. «Θα με κρατήσουν στο αμέσως μεγαλύτερο μαντρί για γραφέα, θα φύγω από το μαντρί 2 που είμαστε και θα πάω να μένω στο μαντρί 3 για άγνωστο διάστημα για να τους βοηθάω, απίστευτο; Την πάτησα». «Αααααααααααααααχ» του κάνω. «Πολύ το χάρηκα».
Να αφήσεις τα κόκαλά σου εδώ πούστη, του λέω. Εσύ φταις που τους κάνεις τα χατίρια και σε έχουν για πουτανάκι τους. Ου να μου χαθούν. Εδώ να μείνεις, να στοιχειώσεις το μέρος. Μαζί με τα σκυλιά και τα μηχανήματα να μείνει και η ψυχή σου, γύρω από τους κάκτους που θα βγουν στο ερημοποιημένο μετα-αποκαλυπτικό [κρατιέμαι να μην πω «μεταπρωκτολυπτικό»] σκηνικό όπου θα δέρνει τα μεταλλαγμένα σκυλιά και τα αδιάσπαστα περιτυλίγματα στεργίου ο ήλιος, η φωνή σου και ο ήχος από μια χαλασμένη τηλεόραση να πιάνει σήματα από το παρελθόν και να παίζει ασερεχέ από λας κέτσαπ.
Σε λιγότερες από 24 ώρες η δουλειά μου εδώ τελειώνει. Σε αυτό το γραφείο έχω αφήσει κομμάτια της ζωής μου. Το εννοώ. Ξεφυσήματα άγχους που άφηναν και μέρες της ζωής μου, σωστά ταξινομημένες για να τις βρουν οι επόμενοι, αν προσέξουν λίγο καλύτερα. Σήμερα έβγαλα υπηρεσίες για τελευταία φορά, καθαρίζω, μαζεύω, ψάχνω να βρω τι θα κάνω με τη μόνη εξάρτηση που κατάφερα να χάσω και γράφω αυτό. Φεύγω εξοδούχος αύριο και μεθαύριο μετατίθεμαι στο ανεξάρτητο Κλιμάκιο ανεξάντλητου ξυσίματος, περιμένοντας άοπλος μαζί με όλους τους άλλους το Γκοντό. Τέρμα το άγχος, τέρμα οι ευθύνες, τα πέρα δώθε, οι γκρίνιες, τα πάντα. It was about fucking time. Άγνωστο τι θα γίνει με την χαμένη μου ειδικότητα και την Κύπρο. Λίγο με νοιάζει. Αρκεί που περνάει ο καιρός και θα τελειώσω λογικά εκεί, άνετος το πρώτο τρίτο της θητείας μου. Αν κάτσει και κονέ για ορχήστρα, ακόμα καλύτερα.
Σήμερα έδινα εγώ ταινίες στο λοχία και βλέπαμε μαζί αποσπάσματα από άλλες ταινίες με ξύλο και συγκεκριμένα από το Ip Man. Ελεύθεροι Πραγματικότητας. Προβλέπεται.

-69

Εκδιώχθηκα από το υπόστεγο λόγω του παρακάτω.
Φτάνω με την κιθάρα, κινητά, συμπράγκαλα για να βάψω το φεγγάρι νερομπογιά και μια ιδέα για αυτοσχεδιασμό σε G+ και γκρουβάρω το κορμί μου αλλά είναι ήδη ο Βασιλιάς της Κρήτης εκεί και καπνίζει, ενώ ο κρητικός λείπει. Παίζω μερικές μαλακίες. «Αυτό είναι τραγουδι που έχεις γράψει;» «Όχι ρε, μαλακίες παίζω» ξεκόβω γρήγορα. Μετά αρχίζω κάτι διάφωνες μελωδίες και διώχνω ένα σκυλί.
Όπως κάνω μια παύση, μου βάζει Ζακ Γουάηλντ στο κινητό «Παίξτο αν μπορείς, γαμάει ο τύπος στην κλασική ε;». «Ωραίος είναι» προσπαθώ να προσπεράσω την κατάσταση.
«Άκου κι αυτό», βάζει ένα κομμάτι, «Ντιστούρμπντ» μου λέει. «Γαμάνε». «Α, τους ξέρω» λέω. «Άκου αυτό» - «Ποιο είναι;» «Ενάδερ γουέη του ντέη – ενάδερ γουάη- φτου! Ενάδερ γουέη του ντάη, άκου πώς κάνει εδώ τη φωνή του στην αρχή, αγνώριστος ε; [το κομμάτι παίζει] άκου τώρα τι θα κάνει, πώς θα συνεχίσει το κομμάτι, δεν το περιμένεις [το κομμάτι συνεχίζει και κάνει χώσιμο] ποοο! Για αυτό είναι καλλιτεχνάρες. Το περίμενες; [πήγα να πω ναι, αλλά πού] Κοίτα τι κατεβάζει. Τσαπάκια τώρα [κάνει μια κίνηση αλά Τσαλίκη στο ΣΕ-ΣΕ, αλλά χωρίς το ανεβοκατέβασμα και με περιστροφή του καρπού σαν να κάνει "γειάσου" στο θεούλη] χώστε. Γαμάει [το κομμάτι συνεχίζει], όχι αν διαφωνείς πες το, τρελαίνομαι για Ντιστούρμπντ, είχα πάει στη συναυλία και είχα μπει στον κύκλο στη μέση και σπρωχνόμουν στο κέντρο για αυτούς. [σύντομη παύση πάνω στο ίδιο κομμάτι, αν είναι δυνατόν να του βγαίνουν οι χρόνοι]. Κι αν ακούσεις και τους στίχους, όλα τα λένε, άκου φωνάρα, για τον πόλεμο στο Ιράκ, για τα πετρέλαια στη θάλασσα, για τα ψάρια και όλα, γάμησέ τα, δώσε χώσιμο».
«Ναι, αλλά δεν θα ακούσω άλλο, θα πάω μέσα μωρέ να δουλέψω λίγο με τις αυριανές υπηρεσίες».
[Το κομμάτι κλιμακώνεται και τελειώνει ενάμιση βασανιστικό λεπτό αργότερα]
«Λοιπόν πάω να κάνω δουλειά» «Ναι, πάω κι εγώ για ύπνο» λέει. «Έγινε. Ξεκούραση» ευχήθηκα κι έφυγα. Πέρασα μακριά από τον τύπο που επιμένει να θέλει να μου βάλει μια γιαπωνέζα που επιμένει να τραγουδάει μπλουζ και ήρθα με σβηστά φώτα στο γραφειάκι μου να γράψω το παρόν, να το βγάλω από πάνω μου.

-68

Ξεκινάει επισήμως η τελευταία γαμημένη βδομάδα που θα 'μαστε τα πουτανάκια της περιοχής. Είτε από υπηρεσίες που κάνουμε σε όλο το στρατόπεδο (ό,τι έπρεπε να κάνουν οι βυσματύποι δηλαδή) είτε από χωσέ γραφειοκρατική δουλειά, εμπλεκόμενοι με κάθε άρρωστη όρεξη και απαίτηση του κάθε δημόσιου υπάλληλου που βαριέται και προσπαθεί να αποφύγει ευθύνες. Σήμερα μπαίνει και νέα ΕΣΣΟ και νομίζω ότι μπορούμε επισήμως να θεωρηθούμε ότι έχουμε πάρει χρωματάκι και μπορούν να μας γυρίσουν να συνεχίσουμε να καιγόμαστε και απ' την άλλη. Συγκλονιστική εμπειρία.
Μας περιμένουν τρεις τελευταίες μέρες υπηρεσιών, οι συμφαντάροι-συνέλληνες είναι εξουθενωμένοι και δεν προβλέπεται να πάρουν έξοδο μέχρι και την Πέμπτη, που θα 'χουν φτάσει να είναι σχεδόν μια βδομάδα μέσα, αλλά η ζωή είναι δύσκολη και χώρος για εξόδους δεν υπάρχει. Και δεν βγάζω ούτε τον εαυτό μου παρά κάθομαι για τις ορέξεις των αξιωματικών, όπως είπα και πιο πάνω. Σε αντάλλαγμα για το χρόνο που χάρισα, τη φαιά ουσία που σπατάλησα, την ψυχική ενέργεια που ξόδεψα, τις κοσμικές ενέργειες που στερήθηκα, τη γραφική ύλη που αγόρασα και τη βλακεία που υπέμεινα, δεν τρέχω τουλάχιστον σε αγγαρείες και αυτό είναι καλό. Στέκω πυλώνας αντίστασης της σκέψης και μου παίρνει λίγο παραπάνω χρόνο να βγάλω τη δουλειά για να παίξω ενδιάμεσα στο λάπτοπ μου plants versus zombies. Και για λίγο αισθάνομαι ότι είμαι στον κήπο μου. Ή έστω, στον κήπο μου αν είχα πάρει και ελεζντί.
Μικρό υπομνηματάκι, για τον Ο. Τον επόπ λοχία που «διά τον απουσιάζοντα» διοικεί το κοπάδι μας. Αρχικά, και μόνο που ο Μέην Μαν Δύο, από τις 40 μέρες που είμαστε εδώ, έχει εμφανιστεί –ζήτημα θα 'ναι– τις δέκα, αυτό είναι από μόνο του καλό. Ωραίος τύπος ο Μ.Μ.Δύο, αλλά ο ίδιος παραδέχεται ότι είναι αρχίδι. Μοιράζει ποινούλες και είναι και αυστηρός, προφανώς επειδή καταλαβαίνει το μάταιο της δουλειάς του. Λείπει όσο μπορεί περισσότερο και παρόλο που τρέφουμε βαθιά ανοχή ο ένας για τον άλλο, άντε και κάμποση εκτίμηση και ολίγη από κατανόηση για την έλλειψη πρακτικής σκέψης και το παράλογο ανωτέρων, όλο το κοπάδι είμαστε λίγο πιο ήσυχοι όταν λείπει. Ο Ο. όμως είναι μια άλλη υπόθεση, βαθύτατα αξιόλογη και αξιομνημόνευτη. Παντρεμένος 38άρης, ρίχνει στάνταρ χρόνια στο κεφάλι του ΜΜΔύο, που κακές γλώσσες τον περιγράφουν ως «αυτός με τα καυλόσπυρα και το αγγούρι στον κώλο». Απλώς τα επαναλαμβάνω, εγώ τον συμπαθώ. Σφίχτες κι οι δυο, πιθανότατα ομοϊδεάτες πολιτικά και τους αρέσει και η ίδια μουσική. Κάτι ντιτζέηδες με πριόνια. Πάμε σε φλασμπακ. Ο Ο. έσκασε μύτη την πρώτη μέρα με αμαξάκι και βγάζει, ενώ είμαστε χυμένοι έξω από τους θαλάμους, πριν καν μας βάλουν μέσα, από το πορτμπαγκάζ ένα σκύλαρο να! Και δώστου να χέζονται πάνω τους όσοι κουβαλούσαν πράγματα αμφιβόλου νομιμότητας και να τρέχουν να τα ξεφορτωθούν. Τον είδαν και σφίχτη και τρόμαξαν. Μπαίνοντας στο διοικητήριο επειδή σήκωσα χέρι στο «ποιος κάνει καλά γράμματα» μου δίνει ο Ο. ένα καλό στιλό και μου λέει γράψε αδειόχαρτα, αλλά μη μου χάσεις το στιλό, είναι ο αγαπημένος μου και κατευθείαν τον συμπαθώ. Σκάει κι ένα χαμόγελο, «θες κάτι παλικάρι μου, όλα καλά εδώ;» και ηρεμώ. Λίγες βδομάδες μετά, ο Ο. διοικεί την υπομονάδα διά τον απουσιάζοντα. Δηλαδή μπαίνει λίγο πριν τις 8, κλειδώνεται στο γραφείο, χύνεται στην πολυθρόνα του επισκέπτη και αράζει ενώ εγώ κάνω και τις γραφοδουλειές και τις αγγαρομαζώξεις και τις εκτυπώσεις και όλο το τζιφροσφραγιδομάνι όπως κρίνω εγώ. [Κατέληξα στο ότι έχω βάλει τις δυο τύπου υπογραφές του περισσότερες φορές απ' ό,τι έχω βάλει στη ζωή μου τις δικές μου]. Λίγο μετά, αφού έχει στείλει τον κόσμο για δουλειές, συνδέει κάτι ηχειάκια στο λάπτοπ του βάζει μερικά πριόνια και αντιλαλεί το διοικητήριο. Τις τελευταίες μέρες επαναλαμβάνεται αυτό αλλά πλέον με φωνάζει με το this-is-not-my-real-name και μου δείχνει στο λάπτοπ αποσπάσματα από το Berlin Calling [κοίτα φίλε τι κάνει ο τύπος, δεν υπάρχει, έχει πάρει τα πάντα], από κάτι ταινίες με το Στέηθαμ [ωραία φάση, το παλικάρι σκοτώνει με τα χέρια], μου λέει για πράματα που με την εντύπωση που μου 'δωσε την πρώτη μέρα δεν του τα 'χα και μου 'χει ήδη περάσει στο λάπτοπ του εντ ε χαφ μεν και κάτι ταινίες. Μια χαρά παρέα είναι. Σήμερα ήρθε και απ' το δικό μου γραφείο, με τράκαρε συμπράγκαλα στριψίματος. Κάποια στιγμή κάθισε κιόλας και είδε ανοιχτό στο λάπτοπ το «-67», που μόλις είχα τελειώσει το «Τώρα με τη Χρυσή Αυγή;». Έστριβε εκείνη την ώρα και μιλάγαμε, εγώ το 'χα ξεχασμένο το κειμενάκι ανοιχτό και τον ακούω ενώ ασχολούμαι με κάτι εξοδόχαρτα να λέει «"Τώρα με τη Χρυσή Αυγή;" τι είναι αυτό ρε; Κι εγώ Χ.Α. ψήφισα. Δεν τους το 'ριξα ρε φίλε. Είπα να μην τους το δώσω.» Δεν κατάλαβα ακριβώς τι εννοούσε γιατί είχα μπει στο πετσί του ρόλου του μαλάκα «Α, τίποτα, ένα κείμενο που βρήκα, με κάτι μαλακίες» και βιάστηκα να κάνω μίνιμαηζ το παράθυρο και μετά να το κλείσω βιαστικά. «Πολύ φτηνά» απάντησα νοητά στον πουφ στην κάλτσα μου και έκανα αριστερά στο πρώτο φανάρι που η ταμπέλα στο ντεσκτοπ έλεγε It's always sunny in Philadelphia και κατεύθυνα τη συζήτηση «Προς Σειρές».
Δεν πρέπει να λησμονήσω το σκουρόχρωμο δέρμα του στο πολύ αυστηρό πρόσωπό του και τα πολύ άγρια χαρακτηριστικά. Που όταν όμως χαμογελάσει, έχει την καταπληκτική ιδιότητα να μεταμορφώνεται γιατί αποκαλύπτει δυο σειρές από πολύ λευκά δόντια που κάνουν τρομακτική αντίθεση και με το υπόλοιπο πρόσωπο και με τη φυσιολογική του φάτσα και πραγματικά σκαλώνεις γιατί νομίζεις ότι βλέπεις άλλο άνθρωπο. Είναι όντως σαν να 'χει δυο πρόσωπα και πολύ διαφορετικά μεταξύ τους, πράγμα που σπάνια έχω δει σε άνθρωπο.
Και το ερώτημα παραμένει. Κι αν κάποιος ξέρει, να μου απαντήσει. Πώς τα 'χει μπλέξει στο μυαλό του αυτός ο άνθρωπος αμφιβόλου νομιμότητας πράματα και χρυσή αυγή μαζί; Γιατί πραγματικά μπερδεύτηκα.

-67

Τώρα; Με τη Χρυσή Αυγή;
Άσε το άλλο: που θα γεμίσουμε τώρα αντιφασίστες. Παλιά; Κρύβονταν σε υπόγεια, συντρίμμια, γιάφκες και άδεια κτίρια, κυνηγημένοι από παντού, στα χαρακώματα της μόδας του περιθωρίου. Φιλοεβραίοι και προδότες. Τώρα με τη Χρυσή Αυγή; Θα γεμίσουμε.
Αλλά κακά τα ψέματα, δεν έχουμε να φοβηθούμε και κάτι. Όπως λέει και ο Ν. δεν έχουμε τίποτα να φοβόμαστε αφού είμαστε Έλληνες, βαφτισμένοι και με λευκό δέρμα. Σ' ευχαριστώ θεούλη μου που δεν με έκανες αλβανάκι να λες.
Ήθελα να 'ξερα όμως για τους νέους που λένε ότι δεν μαθαίνουν τίποτα και δεν ξέρουν ιστορία. Όλοι όσοι ψήφισαν φασιστοξεράσματα (το «δημοκρατία έχουμε» ευτυχώς λειτουργεί προς παντού) δεν θυμούνται τίποτα; Δεν ήταν στα σος τότε με τις δέσμες; Δεν τους τα 'παν οι παππούδες τους;
Άνοιξα, για να καταλήξω, χτες μια γαμωεφημερίδα που βρήκα αφημένη στο γραφείο του αυδμ μετά από μήνες. Μάρκα εφημερίδας που κανονικά έξω ούτε καν αγόραζα. Και βλέπω Τσίπρα να ποζάρει σαν νέο Αντρέα να υπόσχεται δημόσιο τομέα, παροχές, μισθούς και να εξάπτεται για εξαπτονάτο. Κι αν αυτό δεν το καταλαβαίνουν οι ίδιοι ότι είναι ντεζαβού που το 'ζησαν κιόλας, εσένα που στα 'παν πώς σε κάνει να νιώθεις; Δυο σελίδες μετά ?–η κατάσταση κάθε άλλο παρά βελτιώθηκε– είδα τι βάζει στη βουλή η Χρ. Αυγ. Κάτι τυπάκια κόλαση λέμε και μπόνους, τσάμπα, δώρο, τη γυναίκα του αρχηγού. Απ' ό,τι φαίνεται, στενοχωριέται που βάζει ανθρωπόμορφους βουλευτές η Χρ. Αυγ. γιατί μάλλον θα προτιμούσε να πετάξει μέσα 10 ρόμποκοψ (μιας και το ανδροϊδομπάτσοι δεν το έχω ακόμα κατοχυρώσει ως επίσημη μετάφραση) να τα κάνουν όλα λίμπα και να φκιάξουνε μετά μια χούντα να μας αξίζει. Και μέχρι το «λίμπα» ίσως δεν έχουν άδικο. Όμως όταν οι άνθρωποι βαδίζουν στα άκρα λίγο δύσκολο να μην σκοντάψουν στο γκρεμό.
Έτσι το μόνο που ένιωσα (πέρα από τη συνηθισμένη αηδία και ξινίλα παλινδρόμησης που νιώθεις με τις τηλεοπτικές ειδήσεις, λες και μασάς λάσπη από σάλια, μέηκαπ και ιδρώτα πρετεντεροειδών) διαβάζοντας στο πόδι εκείνο το εφημεριδόφυλλο ήταν ένας φόβος. Φόβος ότι τα κουλ λαϊκά παιδιά, που λένε ότι η χούντα καλή ήταν και ότι ο αντρέας έπρεπε να έχει δολοφονηθεί τότε, θα ηρωοποιηθούν, θα θεωρηθούν η νέα ομάδα δράσης 21 (21 jumpstreet) και θα αποκτήσουν νέους οπαδούς. Τότε είναι που θα μπω στο πρώτο αεροπλάνο με άγνωστο προορισμό και χωρίς επιστροφή. Να ακολουθήσω όλους αυτούς που θα 'ταν ελπίδα για εδώ. Τόσοι γαμημένοι αιώνες αποικισμού, μετοικισμού, μετανάστευσης, προσφυγιάς, τα δοκιμάσαμε όλα - κανένα δεν αφήσαμε, και ακόμα τίποτα. Ούτε μάθαμε να έχουμε κατανόηση και ανοχή για τους ξένους, ούτε βρήκαμε τρόπο να μην ξερνάμε κόσμο προς τα έξω. Κύκλοι εσωστρέφειας και εξωστρέφειας. Μπα, όλοι πρέπει να πάμε έξω. Για να εκτιμήσουμε περισσότερο το μέσα που θα καίγεται. Και να γυρίσουμε με φόρα να δώσουμε μια κλωτσιά στους λάγνους μισαλλόδοξους που θα χορεύουν στα αποκαΐδια. Προς το παρόν μπορώ να περιμένω το τέλος της θητείας.
Υγ1. Να μου χαθείτε μπάσταρδοι. Που αν αγαπώ τη χώρα μου θα με λέτε εθνίκι και αν επιπλέον ανέχομαι και συμπονώ/κατανοώ το διαφορετικό θα με λέτε προδότη.
Υγ2. Προς Ινδό. Στρατός: Σε πιέζει προς το lawful και του ξεχύνεσαι προς το evil από αναγκαστική αντίδραση.

-66

Μα να βλέπεις σε χώρο 2x2 στο λάπτοπ με δυο σειρές τη Μπιγιονσάρα και να 'χεις δίπλα τον πρωκτικό τύπο να παίζει Heroes of Might and Magic III («παιδιά θέλετε να παίξουμε;» ηρωικά εύκολο ΟΧΙ!) και να σου τηνεσνομπάρει κι από πάνω επειδή, λέει, φοράει κίτς ρούχα; Άκου να τον ενοχλεί ο ασημένιος φιόγκος… Βρε ουστ.

-65

Ξέρεις ότι αρχίζεις να παλιώνεις στον Αυλώνα όταν βάλεις καινούρια εσο από κουτάβια.
Συζήτηση στο υπόστεγο για κουτάβια, κουκουβάγιες που περνάνε πάνω απ' τα κεφάλια μας («που να σου πάρουν πίπα πιράνχας!») και κλαρινίντζες. Αναφορά στο ηπειρώτικο πανηγύρι και σε τραγουδιστές όπως τον Καψάλη.
Συνειδητοποίηση γιατί τα σκυλιά αρρωσταίνουν: Γιατί τρέφονται με ζβαν (που δεν είναι καν μάρκας ζβαν). Κάθε φορά που τρώμε Γκοτζίλα μια σκυλομάνα κλαίει κάπου τα αδικοχαμένα κουτάβια της που γίνανε φαϊ. Κι εμείς τα ταϊζουμε το ζβαν που δεν τρώμε. Συμπέρασμα: Κανιβαλισμός, ωμοφαγία και σαλμονέλα = εκρηκτικός συνδυασμός για τα σκυλιά. Έτσι προκύπτει ο (Τσέρνο)Μπιλ και η παρέα του. Ακόμα και ο Μούργος/Ράμπο/Αζόρ/Μπούμπης φέρεται σαν να είναι μούτος και βγάζει κάτι απόκοσμα κράου μόνο ώρες ώρες. Από το ζβαν είναι στάνταρ. Άρα, για να είμαστε έτοιμοι για την εποχή που θα τρώμε ο ένας τον άλλο, παιδιά, τρώτε πολλά φρούτα και λαχανικά. Πάρτε βιταμίνες. Τραφείτε και σκεφτείτε συμβατικά και υγιεινά, μην κάτσετε στο λαιμό όσων σας φάνε.

Παρασκευή πρωί.
Για αυτούς που φεύγουν.
Αν ένας που φεύγει αφήνει κενό, τι γίνεται με τους 25; Δεν έχει σημασία αν στους 25 που φεύγουν σε ενδιαφέρουν οι 10, δεν σε ενδιαφέρουν άλλοι τόσοι και ρίχνεις αλάτι πίσω από την πλάτη των άλλων 5. Άλλο αυτό. 25 άτομα στο προαύλιο φορτωμένα σακίδια και λουκάνικα όταν τους κοιτάς από λίγο πιο ψηλά, από το διάδρομο μπροστά από τους παλιούς τους θαλάμους είναι σαν αμήχανη στιγμή σε live.
Ειδικά αν σκέφτεσαι ότι υπό κανονικές συνθήκες θα πήγαινες κι εσύ μαζί τους. Μένεις πίσω. Χειροκροτάς. Τρέχεις ως το τέλος του διαδρόμου να χαιρετήσεις κάποιον που ξέχασες, χαρούμενος τουλάχιστον που πολλοί μαζί φεύγουν για κάτι διαφορετικό από εδώ που νιώθεις κολλημένος τους τελευταίους δυο μήνες και κάτι.
Για αυτούς που μένουν.
Θέσεις θα μείνουν άδειες, αγαπημένες γωνιές θα δώσουν ανάπαυση, κάλυψη και άνεση σε άλλους, αστεία θα πέσουν στις χαράδρες του χρόνου, ώρες θα μείνουν άδειες, παραδόσεις θα σπάσουν. Η ησυχία θα απλώνεται πιο εύκολα και θα κάθεται πιο βαριά, θα σε κοιτάει από κάπου χαμηλά με διαφορετικό στόμφο.
Ο ήλιος θα χτυπάει την άμμο και το χαλίκι και τα κιτρινωπά κτίρια και τους αυτόματους πωλητές και τα σκυλιά που θα 'χουν ξαπλώσει ημί-νεκρα σε κάποιον ίσκιο και στα κάδρα που θα φαίνεται λιγοστό το πράσινο, κάποιες νωχελικές ώρες του μεσημεριού θα νιώθεις πως βρίσκεσαι σε βενζινάδικο/καφετέρια/ντάηνερ απ' αυτά τα αμερικάνικα, που πίνεις τσάμπα καφέ, μασάς κερασόπιτα και περιμένεις ανυποψίαστος τον επόμενο ψυχοπαθή δολοφόνο να μπει με κάτι σαν τζιτρία. Ελπίζεις να μην είσαι εσύ.
Δυο τα σενάρια με το που μαθαίνεις ότι η περιπέτεια προς το άγνωστο που έφυγαν οι 25 τους βγήκε σε γη της φανταροεπαγγελίας: είτε ξενερώνεις τη ζωή σου και σου στρίβει είτε χαίρεσαι που τα παιδιά ξεφύγανε και πέφτεις σε κατάθλιψη, για να 'χεις κάτι να κάνεις εδώ, στην άκρη του κόσμου.

-64

Στον Χάρι που του αρέσει και φεύγει αύριο.

-63

Η ώρα της μαρμότας
Περάστε. Φωνάξτε. Διατάξτε. Καλέστε. Ζητείστε. Διατάξτε με λάθος ελληνικά. Διατάξτε με κακά ελληνικά. Διατάξτε αντιφατικά.
Επαναλάβετε. Διάλειμμα δυο λεπτών.
Περάστε. Φωνάξτε. Διατάξτε. Ξανακαλέστε. Εξαφανιστείτε. Αργήστε. Κάντε λάθος. Πάλι. Φιδιάστε. Τεντώστε. Φιδιάστε. Τεντώστε. Παραβιάστε. Κρυφτειτε.
Επαναλάβετε.
(Ρεφραίν) Πάμε. Αγνοήστε. Αγνοήστε. Διατάξτε. Γελάστε. Συμπληρώστε την αίτηση, υπογράψτε κάτω δεξιά και κερδίστε κι εσείς ένα γελάκι ραμμένο πάνω σας και μια θέση στις μεταξύ μας μιμήσεις πίσω απ' την πλάτη σας.
Επαναλάβετε δυο φορές.
Κολλήστε. Τρίψτε. Στρίψτε. Χαθείτε. Σκουπίστε το κοντοκουρεμένο σας κεφάλι. Γυρίστε το βλέμμα με όλο το κεφάλι αλλού. Και τώρα σηκωθείτε. Ξανατρέξτε. Μαζέψτε. Καθαρίστε. Ξέρεις από Γουόρντ; Τσακιστείτε. Ξυπνήστε. Καθαρίστε.
Επαναλάβετε άλλη μια μέρα.
Επαναλ- Άκυρο.

-62

Περί βλακείας #23423
Ακολουθεί πραγματικός διάλογος.
-Ρε δες το ακτινίδιο πόσο σάπιο είναι!
-Γιατί, που το κατάλαβες ρε;
-Δεν βλέπεις μέσα που 'ναι καταπράσινο από τη σαπίλα;

Είναι ο ίδιος χαϊδεμένος με τα εξανθήματα και την αρρώστια στο μυαλό, το καθυστερημένο ξαδερφάκι που θα 'θελες να κλείσεις στο υπόγειο.
Σήμερα όμως καταφέρνεις να μην υποκύψεις και τα μαθαίνεις μόνο από άλλους.
Έτσι, η μέρα θα κλείσει με μπύρες στο υπόστεγο αγορασμένες από τη λέσχη αξιωματικών. Δίκαιο. Ησυχία, χαλάρωση και φεγγαροθεραπεία.

-61

Περί αυτοσχεδιασμού. Ή να κάνω και κακά;
Νομίζω ότι αντιλαμβάνομαι το λόγο που αυτοσχεδιάζω με ολοένα αυξανόμενη συχνότητα, συνέπεια και διάρκεια τον τελευταίο καιρό. Ακούω μερικά δείγματα αυτή τη στιγμή. Είναι χρονικά αποτυπώματα. Σαν καταχωρήσεις σε αόρατο ημερολόγιο. Κουβαλάνε τις μυρωδιές. Εκείνη τη στιγμή κλείνουν οι υπόλοιπες αισθήσεις, τα πάντα παύουν να αντανακλούν ήχους και χρώματα και αρχίζω να λειτουργώ διαφορετικά. Καθαρά εσωτερικά. Ζητώ κάτι από ένα κομμάτι ξύλο κι ένα κουβάρι νάυλον. Για να μου το δώσει, πρέπει να το ζητήσω ευγενικά και με κάθε τρόπο, αν χρειαστεί θα το απαιτήσω κιόλας, πράγμα που σπάνια εξελίσσεται καλά. Αλλά είναι επιτακτική ανάγκη να γεμίσω γύρω μου ένα κόσμο που αρχίζει να σβήνει και θέλει να αποτραβηχτεί από τα μάτια σου. Ή αυτά απ' αυτόν. Κάποιες φορές ξεκινάει ειλικρινά και πηγαία, άλλες επειδή νιώθεις ότι χρειάζεσαι να αποτραβήξεις τα μάτια σου από τον κόσμο και να κλείσεις όλες τις ασφάλειες στο κέντρο ελέγχου του μυαλού σου. Όταν συμβαίνει και αρχίζεις να ζητάς μυρωδιές από το όργανο κι αυτό προσπαθεί να σου τις μεταφράσει, εσύ στέκεσαι μπροστά του με ένα εγχειρίδιο μετάφρασης με λευκές σελίδες, για να σπάσεις ένα κώδικα που έφτιαξες ο ίδιος. Γλώσσα με κανόνες μαθηματικούς που επινόησες εσύ. Ολόκληρος μικρόκοσμος που κινείται ανεξάρτητα από τον εξωτερικό, τον «πραγματικό».
Όταν ο πραγματικός κόσμος γίνεται ενοχλητικός και αμφισβητεί τα όρια της ελευθερίας σου, είναι λογικό να φτιάχνεις με κάθε τρόπο ένα δικό σου όπου θα είσαι ο παντοδύναμος και φιλεύσπλαχνος θεός της πλάσης σου.

-60

Dogs, Εκλογική φαγούρα στην εδώ πλευρά του φεγγαριού, A Great Gig Indeed

[insert video here – elections/radio/dogs scratching]

The great turd in the sky.
Σήμερα είχε το μεγαλύτερο φεγγάρι που είχε ποτέ, λέει. «Ποτέ» όσο ζω δηλαδή. Ένα φως χύθηκε πάνω μας, μας κάλυψε και έκανε τα σκατά που είμαστε χωμένοι να μοιάζουν πιο ρομαντικά, πιο χαριτωμένα, πιο μοβ παστέλ.
Ας πάρουμε όμως τη μέρα απ' την αρχή της.
Ανοίγω τα μάτια μου μαζί με τις κάλπες, νομίζω για πρώτη και ελπίζω για τελευταία φορά στη ζωή μου. Ντύνομαι τα πολιτικά μου, που λογικά σήμερα θα μοιάζουν ένα τι πιο πολιτικά απ' ό,τι άλλες μέρες, γιατί τα φοράω λόγω της ημέρας, και ετοιμάζομαι να εκτελέσω την υπηρεσία ψήφου μου. Λογάριαζα βέβαια χωρίς το τσίρκο του ήλιου που έστησε εκλογική παραγωγή χολιγουντιανών προδιαγραφών και έκαναν τα πάντα να καθυστερούν 6 με 8 ώρες.
Desperation is the English way.
Παλιοί και νέοι επόπτες, αλφαμίτες, γραφείς και γραφιάδες, οδηγοί και βουλευτάδες μπλέκονταν στα προγράμματα που με κόπο είχα στήσει και επέμεναν να περάσει το δικό τους. Το αποτέλεσμα των επεμβάσεών τους ήταν να πάω να ψηφίσω περίπου 7 ώρες μετά το κανονισμένο. Όλοι ήμαστε σε επιφυλακή. Μεταφορικά βέβαια.
ΣΟΙ 1/ 9-12 πμ (πρώτο νούμερο)
Αφού δεν πάμε να ψηφίσουμε οι των ειδικών εκλογικών καταλόγων αξημέρωτα, ξαναβγάζω τα πολιτικά μου, μπαίνω στην παραλλαγή μου και πιάνω πρωινό νούμερο σκοπού οπλισμού. Επ' ώμου την κιθάρα και κάθομαι ανάμεσα στους οπλοβαστούς, μέσα στο ανοιχτό παράθυρο. Ο γνωστός από παλιότερα αύδμ με κληρονομικό χάρισμα φτάνει στο απέναντι διοικητήριο την ώρα που παίζω και με βλέπει πάνω στο παράθυρο, με φάτσα δέντρο να παίζω ένα summertime in prague και δυο κολλητούς πρωινούς αυτοσχεδιασμούς που αποθήκευσα στο κινητό ως «διπλοβάρδια». Double-shift που λέμε και στο χωριό.
ΣΟΙ 2/ 18-21 μμ (δεύτερο νούμερο)
Χτες βράδυ μου είπαν ότι σολιψισμός είναι αυτό που κάνει αυτός που ταυτίζει τον κέντρο του κόσμου με τον παρατηρητή-εαυτό του. (Κάπου εκεί έγινε και απαραίτητος αποκτηνωμένος αναγραμματισμός σε ψολισισμός, που όμως δεν θα μας απασχολήσει εδώ.) Ενώ μου το λέγανε αυτό, σκεφτόμουν ότι ίσως κάποιος που σκοτώνει να το νομιμοποιεί στα μάτια του θεωρώντας ότι η ζωή που αφαιρεί δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο. Απ' τη στιγμή που ο ίδιος δεν δίνει αξία στη ζωή που αφαιρεί, δεν έχει καμιά αξία αυτή από μόνη της. Βλέπω δηλαδή εγώ το Run Rabbit Run Ράμπο-Μούργο-Αζόρ-Μπούμπη μπροστά μου να ξύνεται και να υποφέρει και του σπάω με την αρβύλα το λαιμό. Δεν είναι κανείς μπροστά να πει «κρίμα». Αν δεν το πω εγώ, μήπως δεν είναι κρίμα κιόλας; Μπορεί βέβαια να μιλάει και το κτήνος έξω μου.
ΣΟΙ 1/ 9-12 πμ (αντέντουμ)
Χρεώνω όπλα σε δυο καθυστερημένα 18χρονα από Χαλκίδα. Επιστρέφουν από έξοδο τελευταίοι παρόλο που έρχονται από διπλανή περιοχή και με δικό τους αμάξι. Λίγο πριν χρεωθούν όπλα και φύγουν θυμούνται ο ένας κάτι εξανθήματα λόγω μπίχλας=αλλεργία και ο άλλος τα δόντια του. Μετά από μια σύντομη εξόρμηση στα ιατρεία στην αναζήτηση του Ελεύθερου Υπηρεσίας, ο ηλίθιος και ο πανηλίθιος επιστρέφουν απογοητευμένοι. Οι μιλημένοι γιατροί φρόντισαν να τους ρίξουν άκυρο. Μες στη γκρίνια παίρνουν τα όπλα τους, μιρλίζοντας ότι οι γραφείς τα ξύνουμε όλη μέρα και γιατί δεν τους έβγαλα έξοδο την πρωτομαγιά να φάνε το αρνάκι του παππού τους, που πολύ τους κόστισε, και ότι μαλακία έκανα, αλλά –ντάξει- ξεχασμένα. Και μια στιγμή όντως ξεχνιέσαι και ξεπέφτεις στο φαύλο κύκλο της βλακείας και απαντάς σε όλα τα μούλικα όπως πρέπει. Μετά νιώθεις βρώμικος από τα σκατά που κυλίστηκες. Αλλά η ζωή είναι σύντομη και -αν ο αυδμ έχει δίκιο- για μένα πιο σύντομη και τους αφήνεις να φύγουν αφήνοντας άβριστη την παναγίτσα που κάνει πιάτσα στη γειτονιά τους.
12-14 μμ
Ώρα ψήφου. Στο λεωφορείο Κυριακή γιορτή και σχόλη να 'ταν η βδομάδα όλη. Σχολείο, ψήφος, έγκζιτ πολ κι όξω. Πάλι μέσα δηλαδή. Φαγητό μαζί και με τα σκυλιά. Άπειρα τηλεφωνήματα από οργισμένους επικείμενους εξοδούχους ψηφοφόρους που είναι ακόμα σε φυλάκια και προσπαθούν να κατανοήσουν κάτι από την υπερβατική ρευστότητα του προγράμματος του στρατοπέδου.
Γραφείο/ 14-18μμ
Ύπνος με λάπτοπ βιασμένο από τους ιούς. Συγκινητικό γουη-μις-γιου τηλεφώνημα από Κρις.
ΣΟΙ 1/ 18-21 μμ (αντέντουμ)
Καφές και σκοπός. Σκοπός και καφές. Μπροστά στο διοικητήριο η δική μου βεράντα με καφέ, τσιγάρο και εκλογικές συζητήσεις στο ραδιόφωνο. Να θυμηθώ να γράψω κάτι για αυτήν που γελάω κάθε που ακούω το όνομά της, την εξάρτηση, addiction, you know? Και τις τιράντες της που μου πέφτουν συνέχεια και not-so-sexy.
Υπόστεγο/ 21-24 μμ
Επιστροφή εξοδούχων. Νούμερο στο υπόστεγο. Φόντο παστέλ φεγγάρι, νέφη να αλλάζουν θέση, το φεγγάρι να κινείται, να κρυφοκοιτάει και να σου αγκιστρώνει το βλέμμα. Δεν θες να παίξεις κιθάρα γιατί από τη μία, θα γίνεις ερωτικό κάλεσμα για τον αύδμ και η βραδιά θα εξελιχθεί σε σουαρέ βλακείας με τον παίζει-ο-θεός-ζάρια που λέει «χαχά, καλό ε» όταν λέει αστείο (falsetto heavy) και σου παραγγέλνει τρέχοντας γύρω στην αυλή το spiderman-spiderman, αλλά και γιατί θες τα χέρια ελεύθερα για να στρίβεις, να καπνίζεις και να βλέπεις. Ακούς κάτι που λέγεται dubstep.
[Insert youtube video here: What's goin' on]
edit:

Γραφείο/ 24-02 πμ
Ύπνος λειψός με υπόκρουση ενός solo dnd undead heavy ή unheavy dead session. Θέλανε να με σηκώσουν κι απ'το υπόστεγο για να παίξω μαζί τους. Μπα. Όχι. Απόψε έχει φεγγάρι καλό. Κι είναι και στο σκορπιό.
ΣΟΙ 1/ 02-04 πμ (Τρίτο νούμερο)
Νούμερο γερμανικό. Ή για να μπω στο εκλογικό κλίμα, εφεξής, νούμερο ελληνογερμανικής συμφιλίωσης ή απλά νούμερο ναζιστικό. Us and them - A battle of words.
Dark side of the moon και Deadwing στη «βεράντα» ενώ το πισί ακόμα σκανάρει για ιούς. Θα αποκλίνω από τα καθήκοντά μου κι ας παρεκτραπώ. Σαν τον τρελό στα γρασίδια. Μισή ντροπή δική μου, μισή δική τους αν με πιάσουν. Κι αν με πιάσουν, rearrange me till I'm sane. Σε κατηγορούν ότι τα ξύνεις; Μήπως ήρθε η ώρα να το κάνεις;
Ο μούργος με ακολουθεί κι εδώ. Να αρχίσω τη μέρα, να βγω απ' το θάλαμο, να πάω για φαγητό, να κλείσω τη μέρα, να γράψω αυτό, να βγάλω καπουτσίνο από το σατανικό μηχάνημα, να ξυπνήσω την αλλαγή μου, να ζητάει χάδια, δηλαδή ξύσιμο για τον ίδιο του το θάνατο που κουβαλάει στο τρίχωμά του. Φέρνει τώρα μαζί του και μια πιο άρρωστη παρέα να ζητάει κι αυτή ξύσιμο και πλησιάζει με την απειλητική διάθεση του αποφασισμένου να ξυστεί. Είμαι σίγουρος ότι υπάρχει εδώ κάποιος ωραίος παραλληλισμός με την εκλογική φαγούρα, θα τον βρω αλλά έχοντας ακούσει μερικά αποτελέσματα, σιχαίνομαι και αμφιβάλλω αν θα επανέλθω.
The song is over, I thought I'd something more to say (than half a page of scribbled lines)
ΣΟΙ 1/ 18-21 μμ (αντέντουμ #2)
5 ζβαν για τα σκυλιά, ένα για μένα με αρκετή προσπάθεια. Γκοτζίλα Γκορτζέους, που λέει και ο αυδμ χορταρέας, αγαπημένος ήρωας της καθημερινότητάς μας.
Αλλαγή-
Everything is out of tune on this side of the moon

-59.1 (Στο μετρο)

Συνταγμα
Με βρισκω να προσπαθω να αναβιωσω νοητικα την πρωτη φορα μιας καθημερινης εμπειριας, οπως το να τριγυρναω με το μετρο. Θυμαμαι αχνα τις πρωτες φορες και το ποσο μεγαλος και αχανης μου φαινοταν ο χωρος.
Μοναστηρακι
Και το πόσο μικρός ένιωθα. Δεν μπορω να θυμηθω αν ηταν το αγνωστο του νεου χωρου που με εκανε να αισθανομαι μικρος (αλλωστε αυτο τωρα φανταζει αστειο ως ιδεα, τι θα μπορουσε να με φοβισει στο μετρο;) ή αν ένιωθα εγώ μικρός προσπαθώντας να καταλάβω όσο γινεται λιγοτερο χωρο μεσα στο καινουριο μερος. Αισθηση ασφαλειας και δημιουργημενοι φοβοι. Ενας μικρος γορδιος κομπος στο κοκορετσι της ζωης. Μπλεξιμο στη γαρδουμπα της καθημερινοτητας.
Κεραμεικος
Το σιγουρο ειναι οτι τωρα (γιατι υποτιθεται οτι κατι πρεπει να μαθουμε απ' αυτό) το μετρο δεν εχει λογο να με κανει να αισθανομαι μικρος. Ψαχνω να βρω τη διαφορα στις δυο καταστασεις, να βρω τη σταλα ωριμοτητας και δυναμης που χρειαζομαι. Ουτε η τωρινη μου μοναδα με κανει να αισθανομαι μικρος πλεον. Φτανω να πιανω περισσοτερο χωρο απ' όσο θέλω.
Ελαιώνας
Λιγες μερες μεινανε μεχρι να αποχωριστουμε τις νεες παρεες και το ερωτημα στο βαθος παραμενει για το ποιες σχεσεις θα επιβιωσουν και πώς. Όλες οι διαδρομες αργα ή γρήγορα τελειωνουν και -πάρτο απόφαση- ποτέ δεν θα 'χεις την απαραιτητη γνώση πριν φτασεις στη σταση που θα στην δωσει για πρωτη φορα.
Αιγαλεω

-59

It's always sunny in Αυλώνα

Μερα εξοδου, μερα ηλιολουστη, μερα ευδιαθεσιας, μερα ναπαμεναπαμεναπαμεναπαμεναπαμεναπαμεναπαμε. Ο ψηλος λοχιας υπηρεσιας (πρωην ψηλος που στη βασικη, σε μια υπηρεσια μαγειρειων με ειχε βαλει σκοπο σκουπιδιων) ελιωσε παλι στον υπνο. Θεος. Ειχε οριζοντιωθει απο τις 20.00 χτες στο κρεββατι μου, αρα βγηκα περιπλανωμενος σε αναζητηση κρεβατιου, μετα απο μια σεανς μουσικης ακροασης.
Τωρα στο τρενο για Αθηνα προς εξαρχεια, αιγαλεω και λιγη γυρα. Τα καλα του να εισαι αυτοαπασχολουμενος.
Συνειδητοποιω οτι δεν εχω καταλαβει τιποτα απο προεκλογικο κλιμα. Νιωθω τυχερος. Αν και ο κλοιος συστολων εχει επανελθει, διατηρω σε κουτακι ενα μερος απο την πρωινη αισιοδοξια. Ελπιζω να μη μου δωσαν παλι τρυπιο.

-58 (Κόμποι-Λέσιο)

Ύπνος δυο ωρών, προσωπικό εγερτήριο στις 4μιση και μαγειρεία. Στο ένα χέρι κινητό σε λειτουργία φακού και στο άλλο ένας καπουτσίνο μηχανής να προχωράω επαναλαμβάνοντας με σχεδόν αυτιστική αφοσίωση στο κεφάλι μου ένα (mashup) μπαστάρδεμα του Diva της Beyonce και του Rock Around the World των Red Hot Chili Peppers που σκέφτηκα εκείνη την ώρα, πεπεισμένος ότι έχει πλάκα.
(Πιο συγκεκριμένα, παίρνεις τη λούπα am-a-pretty-girl-am-a-am-a-pretty-girl (ή ό,τι σκατά λέει) και το πετάς στη θέση του τσιφτετελορίφ των πέπερς πριν το σκάσιμο του κουπλέ. Και σκας το κουπλέ μετά. Φάση είχε, τουλάχιστον μέσα στο κεφάλι μου. Προχωράμε.)
Φτάνω στα μαγειρεία, σπρώχνω τρεις πόρτες, ανοίγει η μία και βρίσκομαι μέσα σε ένα σκοτεινό σφαγείο. Πλακάκια, ηχώ, άδειος χώρος και τέρμα σκοτάδι. Σκηνικό από θρίλερ #2. 13 τρομακτικά λεπτά μετά, στη διάρκεια των οποίων έσπρωξα άλλη μια πόρτα, εσωτερική αυτή τη φορά, που δεν είχε μεντεσέ και υποχώρησε ολόκληρη κάνοντας έναν ήχο βγαλμένο από άλλο κόσμο κι εγώ έμεινα παγωμένος με φακό και καφέ στα χέρια και σκατωμένη κάλτσα, ήρθαν οι μάγειρες και άναψαν επιτέλους τα φώτα. Με στείλαν πρωινή επίσκεψη στα παλιά μαγειρεία (σκηνικό από θρίλερ #3, τα μόνα κανονικά φώτα ήταν τα αρρωστημένα γαλαζομώβ κινδύνου ή μυγομπάρμπεκιου) για να φέρω με έναν νέο μάγειρα απιονισμένο νερό που κουβαλήσαμε σε μπιτόνια στην πλάτη και μετά με στείλανε για διανομή φαγητού σε εσωτερικά φυλάκια. Έκανα και τη βόλτα μου. Είδα πρώτη φορά τον χώρο που μαντρώνουν τους ΙΚΕΑ, ένα κλειστοφοβικό τετράγωνο κτιρίων που μπήκε η μικρή καναδέζα από ένα μικρό δρόμο. Παρατήρησα ότι δεν είχε κέντρο ψυχαγωγίας αλλά αίθουσα διασκεδάσεως γιατί προφανώς οι ΙΚΕΑ διασκεδάζουν και δεν έχουν χρόνο για ψυχαγωγία. Είδα ένα πολύ όμορφο ξημέρωμα και ένα λίγο λιγότερο όμορφο φυσικό τοπίο, καθαρά λόγω των στρατιωτικών κτιρίων, που -τι να κάνεις;- πρέπει κι αυτά να υπάρχουν.
Γύρισα και μετά από λίγες δουλειές με επέστρεψαν για υπηρεσία κατάνυξη.
Το υπόλοιπο πρωινό το πέρασα τρέχοντας με χαρτιά στα χέρια και προσπαθώντας να επικοινωνήσω με όντα χαμηλότερης νοημοσύνης. Χαμηλότερης όχι από κάποια ανώτερη, αλλά από τη μέση νοημοσύνη. Ειδικά όταν πιάνουν καρέκλες και επειδή φοράνε μερικά ψαρικά στο πέτο νομίζουν ότι αυτόματα γίνονται εξυπνότεροί σου, ότι αυτόματα μιλάνε σωστά ελληνικά κι ότι έχουν και δικαίωμα να σε ειρωνευτούν, γίνονται λίγο αστείοι, λίγο εκνευριστικοί και λίγο θλιβεροί. Ταυτόχρονα. Πολλά καντάρια υπομονής χρειαστηκαν -που δεν διαθέτω. Δεν βοήθησε και η κούραση του πρωινού. Βάρεσα κόφτες όπως πολύ σωστά παρατήρησε και ο Μέην Μαν Δύο, που πολλή κατανόηση έδειξε και πολύ το χάρηκα γιατί ένιωθα πολύ μόνος και αβοήθητος. Είχα φτάσει (για χάρη Αυτών που το ζητούσαν) να έχω υπεραναλύσει τα εκλογικά στοιχεία των παραμένοντων στη δύναμη της μονάδας μας και τις αντίστοιχες υπηρεσίες που τους είχα αναθέσει για το σαββατοκύριακο τόσο που δεν πήγαινε άλλο. ΚΑΙ ΜΟΥ ΖΗΤΑΓΑΝ ΚΙ ΑΛΛΟ. Να τα εξηγήσω περισσότερο. Και να τα αλλάξω. Και να ακολουθήσω διαταγές. Και κάτι ανόητες συστάσεις που αψηφούσαν βασικούς κανόνες αριθμητικής Γ΄ δημοτικού πάνω στο κεφάλαιο "πρόσθεση με δεκάδες χρησιμοποιώντας κυβάκια". Εξοργισμένος από τον Σούπερ Γκούφυ που μου τα ζητούσε, πήγα στον Μέην Μαν Δυο, με κατάλαβε και, όπως συμφωνήσαμε, αν το αναλύσουμε λίγο ακόμα θα εξαϋλωθεί και θα ψοφήσει. Από το τρελάδικο γλύτωσα.
Λίγο πιο μετά φύγαν οι εξοδούχοι και μπόρεσα να θυμηθώ ότι σήμερα τρώμε κιόλας. Έφαγα, έκανα μπάνιο και επιτέλους κοιμήθηκα.
Τώρα βρίσκομαι στον "Ω! Υπολογιστή Μου" στο γραφείο και γράφω το παρόν ενώ ο Β. (που 'χει φέρει και το σαξόφωνο) μου λέει την ιστορία για το σετ κρουστών του. Πολύ χάρηκα που τον ρώτησα. Ο Ν. (dm) με πήρε να μου πει ότι το πρώτο αντίτυπο του βιβλίου του είναι έτοιμο και ότι κι αυτός πολύ χάρηκε. Με πήρε τηλέφωνο και ο Χάρι που 'ναι στην Κατερίνη όπου μου κάνει τσάμπα προμόσιο. Τι καλό παιδί. Ελπίζω να θυμηθεί να φέρει καμιά μουσική μαζί του.
Το νέο της ημέρας είναι ότι μάλλον χάνω την ειδικότητά μου και δεν τρέχω Αλεξανδρούπολη, για το οποίο έχω ανάμικτα συναισθήματα. Αύριο με έβγαλα εξοδούχο και σκέφτομαι να πάω να στηθώ με κιθάρα στο Θησείο. Κυριακή (με αυδμ τον "παιζει ζαρια ο θεος;-δε νομιζω") ρίχνουμε ψήφο στον εξωτικό Αυλώνα που (όπως λέει και η κυρία που πουλάει παγωτά) έχει παντού Αλβανούς (που πλέον έχουν σπίτια και ζευγαρώνουν και με Έλληνες) και Πακιστανούς (που στέλνουν τις γυναίκες τους πίσω και τους στέλνουν λεφτά). Στον εξωτικό Αυλώνα που έχει το καλύτερο κλίμα και δεν ξυπνάς με πονοκέφαλο, βγάζει τα πάντα εκτός από μήλα και κάτι ακόμα που δεν θυμάμαι. Στον εξωτικό Αυλώνα που δεν έχει κορίτσια αλλά ό,τι βλέπεις είναι αλβανάκια. Και που δεν έχει -α, τα βλέπεις αυτά; όλα αλβανάκια είναι- καθόλου ρατσιστές. Πφφφ, πάω για ύπνο.

-57

Εχω γραψει ενα ΠΡΑΟΥ στη Βορεια Πυλη τεραστιο!

Γραφεας απο τις 5 ως τις 3, μαγειρας ως τις 7. Μπαϊλντισμενος και ακαλυπτος εφτασα στο καψημι των πεζοναυγων, παιρνω σαντουιτς για πρωι και δεν ειχε τσιγαρα. Φτανω στο εκκεντρικο καψημι για να μου φωναξει μια 18χρονη σειρουλα απ' εξω "ακυρο". Κανε στην ακρη να περασω, αποψε θα σε ξεπερασω, του κανω. Δραματικος μονολογος στον καψιμιτζη-καφετζη για τις ευεργεβλαβερες συνεπειες του καπνου συγκεκριμενα πανω μου για να μου βρει τον τσιγαριτζη που θα μου ανοιξει το μπουρδελο το ποστο του να παρω τσιγαρα. Ο αρμοδιος ηταν διπλα και χτενιζε το πεος του στην αιθουσα ιντερνετ. Τελος καλο, ολα αλμυρα.

Τα σκυλια παραμενουν περιεργα. Βαφτισα το μικροτερο, φυσιολογικοτερο και χαριτωμενοτερο Μουργο και ενας Γιωργος βαφτισε το αρρωστπο της χτεσινης φωτογραφιας Μπιλ, απο το Τσερνομπιλ. Τα ταΐσαμε. Παιξαμε. Φαγαμε. Προβολη δευτερου μερους του νικητη στο υποστεγο. Συζητηση περι αρμονιας, σαξοφωνο και ρακουλα. Ξυπνιος απο τις πεντε, κουραση και δεν νιωθω τιποτα.

-56

Τζαμ με σαξοφωνο πισω απο το υποστεγο. Σαμπα, κερλες γουισπερ, σουπερστισιον και κολτρεην. Πανικος δουλειας και προεργασιας για πεντε μερες. Μαγειρεια μπριαμ, φετα και ρωσικη. Βραδυ στο υποστεγο, αυτοσχεδιασμος και νηφαλια προβολη του νικητη. Η φλογα περασε σε υποσχομενο 18χρονο. Αποστολη εξετελεσθη.

-55.1

Χτυπαει η καμπανα ετσι οπως αραζουμε στο παρκο της εκκλησιας και μας τρομαζει. Η αντιδραση των φανταρων; Γαμω τη μπαναγια σου, με τρομαξε.

Συνειδητοποιηση οτι το Βοουγιατζ 34 των Πορκιουπαην Τρη ειναι το Εκοουζ απο Φλοηντ του σημερα.

Η καραφλα του Αυδμ προχτες εσταζε καλτιλα.

-55

Αποφάσισα τελευταία στιγμή να μου βγάλω ένα υπηρεσιακό, τελικά το 'καμα εξοδόχαρτο και ήρθα Αυλώνα να πιάσω το Μάη με το Χάρι σε νετ καφέ. Ανεβάζω διάφορα βίντεο και φωτογραφίες από τις προηγούμενες ημέρες και μιλάω με κόσμο.
Ακολουθούν ηχητικά αποσπάσματα από νύχτες και μέρες στο υπόστεγο.